Elementy płytowe

Płytki przymocowuje się do elementu za pomocą zaprawy. Wielkość a przyjmuje się równą długości oporowej elementu w budowie, ale nie mniej niż: dla belek 90 mm, dla stropów 75 mm, dla płyt 35 mm.
Elementy płytowe zaprojektowane jako oparte na czterech narożach lub wzdłuż całego obwodu w czasie badania należy opierać na kulistych i walcowych podporach (program uprawnienia budowlane na komputer).

Takie oparcie umożliwia swobodne obroty i przemieszczenia płyty w trzech kierunkach. W przypadku badania płyt opartych na całym obwodzie można zastosować łożyska kulowe o średnicy 30-^50 mm ustawione wzdłuż obwodu i rozstawione co 3-J-5 h, gdzie h - grubość płyty lub okalającego żebra. Do płytek łożyskowych kulistych należy przyspawać ograniczające pierścienie z drutu o średnicy 5 mm, które zabezpieczają właściwe położenie kulek, a podstawki ze śrubami regulującymi zapewnią jednocześnie oparcie elementu płytowego na wszystkich kulistych oporach. Elementy żelbetowe zasadniczo badamy w takim położeniu w jakim pracują one w budowli (program uprawnienia budowlane na ANDROID)..

W przypadku jednak badania pojawienia się rys wymagana jest pod elementem swobodna przestrzeń na wysokości 80-^100 cm , która umożliwia lepszą obserwację, gdyż rysy powstają w dolnej strefie elementu. Dlatego też dla ułatwienia obserwacji wskazane jest badanie elementu w położeniu odwróconym, przy czym wielkości przyłożonego obciążenia powinny być zwiększone o ciężar własny elementu.
W celu lepszego „uchwycenia” zarówno momentu powstania rys jak i ich kształtu badany element można pobielić roztworem wapiennym lub kredowym o stosunku wagowym wody i ciasta wapiennego 1 : 3 lub wody i kredy 1 : 5. Dla dokładniejszego ustalenia przebiegu rys i ich usytuowania względem krawędzi badanego elementu można na spodniej i bocznych powierzchniach elementu nanieść siatkę o oczkach 20×20 cm (uprawnienia budowlane).

Przygotowanie obciążników i balastu

Przygotowanie obciążników i balastu do badań zależne jest od ilości jak i rodzaju balastu stanowiącego obciążenie próbne do badań oraz od przyjętego schematu w badaniach. Przyjęty schemat obciążenia w badaniach ma odtworzyć i zastąpić obciążenie „naturalne” na jakie element badany pracuje w konstrukcji (program egzamin ustny).

Najprostszym układem jest schemat działania jednej lub kilku sił skupionych, kiedy to obciążenie przenosi się bezpośrednio na element w jednym punkcie lub w kilku punktach za pomocą przekładni. Wg tego schematu badane są przeważnie belki, podciągi lub dźwigary (opinie o programie). Płyty lub belki obliczane na obciążenie równomiernie rozłożone obciążamy obciążeniem ciągłym lub obciążenie to zastępujemy siłami skupionymi gęsto rozstawionymi.
Jako obciążenie zastępcze odtwarzające schemat z teoretycznych obciążeń można stosować obciążniki stałe podwieszone do elementu lub ułożone na nim, wodę w pojemnikach, powietrze sprężone w gumowych brezentach lub dźwigniki hydrauliczne. Szmulski proponuje podział rodzajów obciążenia w zależności od przyjętego schematu w obliczeniach statycznych.

Obciążniki w kształcie sześcianów, o ciężarze ok. 30 kG, wykonane z betonu (segregator aktów prawnych). Obciążniki mają uchwyty zakotwione w specjalnym do tego celu uformowanym wgłębieniu. Obciążniki te mogą być układane bezpośrednio na elemencie lub podwieszone do elementu za pomocą szalek. Obciążenie ciągłe na elemencie płytowym można odtworzyć za pomocą cegły pełnej, pustaków lub trylinki. Obciążenie skupione na badanym elemencie może być również odtworzone za pomocą skrzyni z piaskiem opartej punktowo na badanym elemencie lub za pomocą słupa z ułożonej cegły, również opartej punktowo na badanym elemencie (promocja 3 w 1).

W przypadku zastąpienia obciążenia ciągłego q równomiernie rozłożonego na elemencie swobodnie podpartym przez siły skupione, można stosować
układ zastępczy składający się z dwóch sił skupionych, rozstawionych symetrycznie względem środka rozpiętości i położonych w odległości l/t l od podpór.