Elipsy o zmiennej grubości

Wieża w Hanno w erze zasługuje na uwagę ze względu na niespotykany gdzie indziej kształt trzonu, a mianowicie dwie elipsy o zmiennej grubości (20-40 cm) połączone ze sobą w odstępach pionowych co 8 m. Łączna wysokość wieży wynosi 80 m. Wewnątrz jednej z gałęzi trzonu znajdują się schody stalowe. Winda osobowa usytuowana jest na zewnątrz wieży (program uprawnienia budowlane na komputer).

Przewiązki łączące obie gałęzie trzonów na krzyż są silnie zbrojone prętami wypuszczonymi z trzonów, tworząc w ten sposób belkę Vierendeela. Wieżę wykonano w deskowaniu ślizgowym.
Wieża telewizyjna we Frankfurcie nad Menem („Henniger Turm”) została wybudowana w r. 1901. W części dolnej jest ona połączona z silosem na słód dla miejscowego browaru. Silos ma wysokość ok. 83 m. W części górnej wieży o wysokości ok. 30 m zlokalizowano pomieszczenia kuchni, restauracji (z obrotową platformą), pokoje konferencyjne i dwie platformy widokowe. Wieża posadowiona jest na skale; naprężenie na grunt (krawędziowe) wynosi 5-6 kG/cm2 (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Ciężar budowli wraz z obciążeniem użytkowym wynosi ok 31000 T, w tym 14000 T magazynowanego materiału (y = 0,75 T/m3, kąt.
tarcia wewnętrznego q = 30°). Zastosowano beton Rw = 220 kG/cm2, zbrojenie ze stali okrągłej, [xmin = 0,8°/o. Największe naprężenia ściskające w betonie wynoszą 71 kG/cm2. Budowlę wykonano w deskowaniu ślizgowym, posuwającym się na 124 podnośnikach z szybkością przeciętną 2,30 m na dobę. Wystające pomosty głowicy wykonano ze specjalnego rusztowania rurowego (uprawnienia budowlane).
Niemiecka Republika Demokratyczna projektuje budowę sieci różnych wież telewizyjnych, z których część jest już zrealizowana (r. 1963).

Należą do
nich wieże w Reutsch, Helterbergu, Dekwed i inne. Opracowano również projekt typowej wieży (typ NRD-I), z silnie rozwiniętą częścią wieńcową.
Uwzględniono w niej dwie grupy wież: niskie cylindryczne oraz wysokie cylindryczne i zbieżne, zestawiając dane dla wież w Reutsch, Helterbergu, Dekwed i projekcie typowym NRD-III. Wyciągnięcie wniosków z podanych wskaźników jest możliwe tylko po dokładnym przestudiowaniu technologii wież, tj. liczby i charakteru pomieszczeń użytkowych i urządzeń technicznych oraz przy wzięciu pod uwagę ich wymiarów i warunków posadowienia (program egzamin ustny).

Wieża kielecka

Jak już wspomniano poprzednio, w Polsce wykonano w latach 1957-1960 wiele projektów wież telewizyjnych. Z realizacji, które rozpoczęły się w r. 1961 należy wymienić wieżę żelbetową z głowicą o łącznej wysokości 80,5 m. Głowica ma 4 kondygnacje, z. czego dwie przewidziane na pomieszczenie aparatury technicznej, a dwie na pomieszczenia pomocnicze (magazyn, laboratorium, warsztat podręczny). Przekrój wieży jest kołowy, fundament płytowo-żebrowy o średnicy 19 m i głębokości 4 m (opinie o programie).

U podnóża wieży znajduje się budynek stacyjny, z którego prowadzi połączenie z głowicą za pomocą windy szybkobieżnej i klatki schodowej. Wieże tego typu zrealizowano w kilku miejscowościach (m.in. w Żerkowie, woj. poznańskie). Charakterystycznym dla konstrukcji jest wewnętrzny krzyż żelbetowy usztywniający górną część wieży, z której wystają platformy głowicy, oraz przykrycie wieży, w którym zamocowana jest część stalowa (segregator aktów prawnych). Krzyż ten komplikuje jednak nieco wykonawstwo wieży. Przekrój krzyża jest zmienny z wysokością.

Wieża kielecka ośrodka nadawczego na Świętym Krzyżu charakteryzuje się ciekawym rozwiązaniem konstrukcyjnym. Przeznaczona jest do emisji programów telewizyjnych i radiofonicznych na falach ultrakrótkich dla rejonu województwa kieleckiego i części północnych województw krakowskiego i rzeszowskiego.

Wieża składa się z części żelbetowej o wysokości około 126 m oraz z części stalowej o wysokości 39 m umocowanej na wierzchołku części żelbetowej (promocja 3 w 1).