Epoki geologiczne

Do najważniejszych skal osadowych pochodzenia organicznego zaliczamy wapienie i dolomity. Są to osady wapienne powstałe przy współdziałaniu organizmów skałotwórczych (otwornic). Wapienie składają się przeważnie z węglanu wapnia, często z domieszką gliny, piasku, bitumu, substancji żelazistych itp. Z kwasami reagują burząc się silnie i rozpuszczają się w nich. Wapienie są zbite, ziarniste, ziemiste, a także porowate (program uprawnienia budowlane na komputer). Barwy białawożółtej, szarej, rzadziej czerwonawej, brunatnawej do czarnej. Dają się rysować nożem. Wiele wapieni składa się jedynie z ziarn węglanu wapnia, w innych zauważyć można szczątki roślin i zwierząt, występujące w zmiennej ilości, cząstki skorupek muszli i ślimaków, korali, alg wapiennych itp.

Uwzględniając domieszki obce, rozróżniamy wapienie: gliniaste o zawartości 10 -f- 20% gliny, margle i margle gliniaste (50 - 80% gliny) przechodzące w glinę wapienną. Wapienie krzemionkowe zawierają rozdrobnioną krzemionkę; wapienie piaskowe zawierają pianek kwarcowy; wapienie bitumiczne zabarwione na kolor ciemny przez domieszki substancji bitumicznych; wapienie dolomityczne zawierające mikroskopijnej wielkości ziarna dolomitu i syderytu. Zależnie od struktury i powstawania rozróżniamy: wapienie zbite, ziemiste, polityczne, porowate i krystaliczne (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wapienie krystaliczne dawnych epok geologicznych są twardsze, łatwiejsze do polerowania od wapieni młodszych. Wapienie zbite mają rozmaite barwy - są jednobarwne białe, żółtawe, szare, czerwonawe do czarnych lub różnobarwne plamiste, żyłkowate itp. Można je łatwo polerować; potocznie nazywane są marmurami (uprawnienia budowlane).

Wapienie zbite składają się z małych ziarenek węglanu wapnia z małą domieszką magnezytu, tlenku żelaza, gliny, krzemionki, opalu, cząstek węglowych itp. Obce domieszki warunkują różne zabarwienie wapieni.

Wytrzymałość wapieni, a także i częściowo odporność na działanie czynników atmosferycznych, zależy od sposobu połączenia ziarn. Największą wytrzymałość mają wapienie, które składają się z ziarenek połączonych bezpośrednio i stykających się ze sobą możliwie największą powierzchnią (program egzamin ustny).

Substancja węglowa

Jeżeli cząstki wapienia połączone są lepiszczem lub też jeżeli występują między nimi cząstki innych minerałów, np. blaszki miki, ziarna kwarcu, to połączenie ziarn jest mniej silne; wapienie takie są mniej wytrzymałe na ciśnienie i działanie czynników atmosferycznych (opinie o programie).

Są to skały zbliżone składem i wyglądem do wapieni. Składają się z węglanu wapnia (CaCO.t) i magnezu (MgCO.i), najczęściej z domieszką CaCO:; w różnych ilościach. Twardość 3,4 - 4, ciężar właściwy 2,8 - 2,9. Z kwasami rozcieńczonymi na zimno nie reagują, burzą się dopiero gwałtownie po ogrzaniu. Jako odmiany dolomitow znane są dolomity zbite, porowate i krystaliczne.                                                           

Są to skały zwarte, bardzo twarde, barwy od szarej do czarnej, wyraźnie uwarstwione, składające się głównie z kwarcu, chalcedonu i opalu. Ciemne zabarwienie pochodzi od rozdrobnionej substancji węglowej. Lidyty zawierają często szczątki organizmów, co wskazuje na ich pochodzenie ze szkieletów zwierząt i roślin zawierających krzemionkę. Stosowane są niekiedy na tłuczeń; używane są na osełki i przez jubilerów (segregator aktów prawnych).

Do skał osadowych pochodzenia chemicznego zaliczamy: osady krzemionkowe, wapienne i siarczanowe. Są to skały utworzone przez wytrącenie się z roztworów wodnych osadów. Składają się przeważnie z krzemionki. Osad krzemionkowy jest to biaława lub pstra, mniej lub więcej zbita masa jednorodnej uwodnionej krzemionki, która osadza się z gorących źródeł przy ostyganiu. Z nawarów pochodzących z dawniejszych czasów powstały kwarcyty słodkowodne.

Do tej grupy skał osadowych należą bardzo lekkie i porowate skały, osadzające się ze źródła, noszące nazwę tułów wapiennych lub trawertynów. Znajdują zastosowanie w budownictwie (promocja 3 w 1). Osady wapienne ze źródeł gorących noszą nazwę nawarów.