Fajans twardy

W kraju nie produkuje się fajansu miękkiego. W latach trzydziestych pewne rozpowszechnienie znalazły fajanse magnezowe (wprowadzenie do masy dolomitu, tlenku magnezowego lub talku), które miały lepszą wytrzymałość i większy zakres temperatur spiekania niż fajanse wapniowe. Dodatek 30-400% barytu do 20-30% gliny pozwala otrzymać fajans barytowy z szerokim zakresem temperatur spiekania (program uprawnienia budowlane na komputer).

Fajans różni się od porcelany tym, że masa fajansowa zawiera znacznie więcej gliny. W dawnym fajansie zawartość gliny dochodziła do 80%, temperatura wypalania wynosiła 950-960°C. Fajans taki pokrywano szkliwem kolorowym i zmąconym. Charakteryzowała go duża porowatość, nasiąkliwość 19-20% i mała wytrzymałość mechaniczna (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W średniowieczu fajans wapienny zawierał, oprócz gliny i krzemionki, jeszcze 10-35% wapienia lub kredy, temperatura jego wypalania osiągała 11004-1160°C, a czerep był porowaty o nasiąkliwości 19-22% i mało wytrzymały. Fajans twardy lub skaleniowy został rozpowszechniony przy końcu XIX wieku (uprawnienia budowlane). Kreda została częściowo lub całkowicie zastąpiona skaleniem. Fajans twardy wypalano dwukrotnie: najpierw w temperaturze 1230-41280°C, a następnie pokrywano szkliwem i wypalano w temperaturze 1050 ~1150°C. Za naszych czasów stosuje się mieszany skład masy fajansu, czerep ma porowatość odpowiadającą nasiąkliwości 9-12%, a wytrzymałość na złamanie wynosi 504-30 MN/m² (500-4300 kG/cm²) (program egzamin ustny).

Fajans perski

W odróżnieniu od fajansu europejskiego o czerepie nieprzeświecalnym fajans perski, którego produkcja przetrwała długi okres (X-XVII w.n.e.), miał czerep dobrze przeświecalny. Fajans perski wytwarzano z masy zawierającej kwarc z nieznacznym dodatkiem gliny zeszklonej po wypaleniu (opinie o programie). Wyroby pokrywano cienką warstwą białej angoby i przezroczystym szkliwem alkalicznym z metalicznym odblaskiem lub nieprzezroczystym szkliwem ołowiowo-cynowym. Po raz pierwszy technologia wyrobów ceramicznych z powłoką iryzującą została opisana w traktacie z XII w. przez Abu-l-Fazlom Chubajsza, Tiflisi. Po to, aby sprawdzić jakość fajansu, proponuje się przetrzymywanie płytki fajansowej przez 2 h w autoklawie pod ciśnieniem 0,7 MPa (7 at), a fajansu sanitarnego 2 li pod ciśnieniem 1,2 MPa (12 at). Jest to, zdaniem autora wymienionej pracy, równoznaczne z możliwością eksploatacji tych wyrobów w ciągu 10 lat.

Wprowadzając szamot do masy twardego fajansu, otrzymuje się fajans szamotowy, który pokrywa się angobą. Odznacza się on zwiększoną odpornością na uderzenia i odpornością termiczną. Z takich mas produkuje się duże wyroby wanny, zlewy itp. Majolika. Majoliką nazywa się wyroby ceramiczne z glin łatwo topliwych, naturalnie zabarwionych, kryte szkliwem zmąconym dla zamaskowania czerwonego koloru czerepu, o nasiąkliwości 10-15% (segregator aktów prawnych).

Wyroby są zdobiono malowidłem lub płaskimi bądź wypukłymi wyobrażeniami owoców, kwiatów i in. Nazwa „majolika” pochodzi od nazwy wyspy Majorka, gdzie w XIV-XV w. rozkwitła produkcja wyrobów z naturalnie zabarwionych glin, pokrywanych zmąconym szkliwem cynowym i zdobionych malowidłami. Produkcja majoliki rozpowszechniła się w XIV-XV w. na północy Włoch i szczególnie rozwinęła się w okolicach Florencji i Urbino. Od nazwy Florencja (Faenca) powstała nazwa „fajans”, którą w XVI w. w Europie określano wyroby majolikowe pochodzące z tego miasta włoskiego (promocja 3 w 1).

Współczesne fabryki fajansu produkują majolikę fajansową z tej samej biało wypalającej się masy fajansowej, w postaci wyrobów użytkowych: dzbanów, maselniczek, waz i in., z reliefem, pomalowanych i szkliwionych. Majolikę glinianą wytwarza się z łatwo topliwych zabarwionych glin, zawierających 5-15% CaO, i pokrywa się łatwo topliwym szkliwem nie zawierającym ołowiu; stosowanie tlenków ołowiu do szkliw, w odróżnieniu od innych państw, zostało przez ustawodawstwo radzieckie zabronione.