Fenolowe żywice samotwardniejące

Obecnie rozróżnia się trzy kierunki otrzymywania drobnoporowatych form z tworzyw sztucznych: 1) zagęszczanie przez prasowanie wibracyjne i nagrzewanie sproszkowanych tworzyw sztucznych (sposób opisany wyżej),

2) wiązanie pod ciśnieniem materiałami syntetycznymi pasywnych materiałów porowatych (talku, ziaren kwarcowych, proszków szklanych itp.),

3) wymywanie rozpuszczalnych soli z mieszanin z materiałem syntetycznym (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ostatni kierunek nadaje się jedynie do otrzymywania porowatych przesłon. Spoiwem może być wspomniany poprzednio polichlorek winylu, żywice epoksydowe, fenolowe żywice samotwardniejące i in. Zadanie zautomatyzowania procesu technologicznego wyłoniło potrzebę stworzenia takich materiałów, które mogłyby służyć jako forma przy formowaniu plastycznym i jednocześnie jako podstawka w procesie szybkościowego suszenia, połączonego z pierwszym szybkościowym wypalaniem (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Pozwoliłoby to wyeliminować operacje przestawiania wyrobów i ogromnie przyspieszyłoby proces technologiczny. Badania poszły w kierunku wykorzystania materiałów o charakterze krzemionkowym,” tlenkowym i metalowym, trwałych w dostatecznie wysokich temperaturach. W ten sposób Bondarienko wypróbował masy z gliny i szklisto- krystalicznego żużla (80% żużla szklistokrystalicznego) z wypalaniem form w temperaturze 980°C, wykazując ich wysoką wytrzymałość, odporność termiczną i możliwość eksploatacji do temperatury 800°C (uprawnienia budowlane).

Istnieje szereg patentów zagranicznych z zastosowaniem spiekanych proszków metalowych, wollastonitu na spoiwie z cementu glinofosforanowego i in. W GIKI opracowano materiały na bazie wypełniaczy mineralnych (tlenek glinowy, szamot, glina) i spoiwa krzemoorganiczneego, np. krzemianu etylu, zdolnego do hydrolizy i tworzenia polimeru krzemionki, bardzo aktywnej i lekko reagującej podczas ogrzewania z wypełniaczem (program egzamin ustny).

Wykładzinowe materiały ceramiczne

Hydroliza może przebiegać w różnych warunkach. Możliwy jest następujący zestaw do hydrolizy: 00% krzemianu etylu, 20% alkoholu etylowego, 20% wody, 5% roztworu kwasu solnego (ponad 100%). Końcowy produkt hydrolizy stanowi substancję spolimeryzowaną, która podczas następnego wypalania wykonanej formy reaguje z wypełniaczem (opinie o programie).

Formy takie są trwałe, lekkie, cienkościenne, mogą wytrzymywać temperaturę wypalania wyrobów ,,na biskwit” i odznaczają się bardzo dużą wielokrotnością użycia, mając lepsze właściwości pod względem odsysania wilgoci. Ceramiczne materiały ogniotrwałe stosowane w nowoczesnych piecach do wypalania wyrobów ceramicznych mogą być podzielone na trzy grupy: 1) wykładzinowe, 2) instalacyjne, 3) transportujące.

Stosuje się je do wykładania ścian i sklepienia pieców’ oraz trzonu wózków. W zależności od zastosowania wykładziny różnią się właściwościami. Wykładziny ścian i sklepienia pieców znajdują się w stałych warunkach oddziaływania temperatury, środowisk gazowych i obciążeń mechanicznych i dlatego są mniej narażone na niszczące oddziaływania, podczas gdy wykładzina wózków znajduje się w zmiennych warunkach eksploatacji i powinna być wytrzymała, lekka, ogniotrwała i odporna termicznie, czyli odznaczać się właściwościami, których współistnienie w jednym i tym samym materiale jest rzeczą trudną (segregator aktów prawnych).

Do murowania ścian, sklepienia i kanałów w miejscach ich bezpośredniego stykania się z golącymi gazami stosuje się głównie materiały ogniotrwałe szamotowe (COST 4385-68) o ogniotrwałości nie niższej niż 1730°C, zawierające tlenku glinowego od 28 do 45%, o porowatości otwartej rzędu 24% i wytrzymałości na ściskanie rzędu 20 MN/m² (200 kG/cm²) (promocja 3 w 1).

Do murowania pomocniczych części pieca, ale nieznacznie obciążonych w miejscach stykania się z gorącymi gazami, stosuje się lekkie wyroby szamotowe klasy SzŁ lub KŁ (kaolinowe) o gęstości pozornej 1,3 Mg/m³ (g/cm³), ogniotrwałości nic mniejszej niż 1730°C i wytrzymałości na ściskanie odpowiednio 4,5 MN/m² (45 kG/cm²) i 3,5-r-3 MN/m² (35-r30 kG/cm²), nadające się do eksploatacji w temperaturze nie wyższej niż 1400°C (GOST 5040-68).