Formułowanie funkcji wyrobu

Formułowanie funkcji wyrobu ułatwia posługiwanie się różnymi technikami pomocniczymi. Najczęściej stosujemy następujące: - technika „wejście - wyjście” ułatwia nam określenie funkcji przedmiotu szczególnie gdy zachodzi w nim jakiś proces (program uprawnienia budowlane na komputer).

Określamy dokładnie co wprowadzamy do przedmiotu i co otrzymujemy na wyjściu, tj. co wyprowadzamy z przedmiotu. Porównanie pozwala nam zdefiniować reakcję czy proces zachodzący w przedmiocie i zarazem określić jego funkcję np. łączy, mocuje, oczyszcza, prostuje, ściska. Gdy nic się nie dzieje, gdy wyjście w swej postaci równa się wejściu - również możemy łatwo określić funkcje, przy użyciu słów np. przechowuje, gromadzi, zabezpiecza itp. W analizie wartości zakłada się pojęcie kosztów poniesionych na wytwarzanie określonych cech, kosztów niezawodności spełniania określonych funkcji.
Ustalenie kosztów funkcji jest zagadnieniem trudnym i pracochłonnym (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Trudność wynika stąd, że nie zawsze poszczególne funkcje pokrywają się z poszczególnymi częściami przedmiotu co pozwoliłoby przyjąć koszt funkcji równy kosztowi części.

Najczęściej w spełnieniu danej funkcji uczestniczy wiele części i stąd koszt funkcji określamy szacunkowo.
Przy określaniu kosztu funkcji pomocne jest posługiwanie się dwoma terminami:
a. absolutny koszt funkcji (całkowity),
b. relatywny koszt funkcji (względny) (uprawnienia budowlane).

Przez absolutny koszt funkcji badanej pojedynczo i wyizolowanej rozumiemy część kosztu wszystkich nośników, określoną szacunkowo (części, podzespołów) spełnienia danej funkcji, niezależnie od faktu, że nośniki te mogą spełniać również kilka innych funkcji. Koszt poszczególnych nośników jest wliczany do poszczególnych funkcji w określonej proporcji - zależnej od udziału danego nośnika w spełnieniu poszczególnych funkcji. Przez relatywny koszt funkcji rozumiemy różnicę jak powstanie w koszcie wyrobu w wyniku wyeliminowania danej funkcji. W celu ustalenia kosztów funkcji budujemy tablicę, w której w kolumnach wpisujemy funkcje jakie spełnia dany wyrób a w wierszach wszystkie składniki kosztów (poszczególne części wyrobu) (program egzamin ustny).
Udział części składowej wyrobu w realizacji danej funkcji oznaczamy znakiem x, i przystępujemy do najtrudniejszej czynności jaką jest rodział kosztów poszczególnych części na spełniane funkcje.

Metoda delficka

Precyzyjne określenie kosztów funkcji jest niezmiernie ważne dla dalszego toku prac analitycznych. Przykład tablicy ustalenia kosztów funkcji. Ustalenie kosztów funkcji ma znaczenie nie tylko dla porównań kosztów funkcji badanego wyrobu z rozwiązaniami projektowymi lecz również pozwala określić nową hierarchię ważności funkcji podrzędnych łącząc wartość użytkową z kosztem funkcji. Jest to dlatego ważne, że w wypadku dużego nieproporcjonalnie kosztu do ważności funkcji mamy od razu wskazany kierunek poszukiwań rokujących duże korzyści.
Krytyczna ocena dotychczasowych i propozycje nowych rozwiązań (opinie o programie).

Po dokładnym poznaniu przedmiotu analizy możemy przystąpić do opracowania propozycji dotyczących jego funkcji i ich spełnienia przez konstrukcję, technologię, zastosowane materiały itp. Celem jest znalezienie takiego rozwiązania wyrobu czy jego części, które spełniać będzie wszystkie nieodzowne funkcje po niższych kosztach.
W tym etapie wykorzystuje się różne techniki umożliwiające znalezienie nowych rozwiązań, sprzyjające twórczemu wysiłkowi intelektualnemu (segregator aktów prawnych).

Między innymi można wykorzystać następujące techniki (różne w zależności od predyspozycji zespołu badawczego czy specyfiki badanego przedmiotu):
- twórcza dyskusja (burza mózgów),
- skojarzenia (porównania),
- metoda delficka,
- kwestionariusze pytań pomocniczych,
- odwracanie problemu i wiele innych technik pomocniczych, których omawianie pominiemy ze względu na mniejszy zakres stosowalności (promocja 3 w 1).