Gel cementowy

Gdy cement jest zarobiony niewielką ilością wody, krystalizacja przebiega prawdopodobnie gorzej, a kryształy mają kształty nieregularne. W ten sposób kontrowersja Le Chatelier Michaelis sprowadza się w zasadzie do terminologii, ponieważ ma się tu do czynienia z gelem składającym się z kryształów. Dla wygody przyjmuje się, że pojęcie gel cementowy obejmuje również kryształki wodorotlenku wapniowego. Przez pojęcie gel rozumie się spoistą masę zhydratyzowanego cementu w jego najgęściejszym zaczynie, tzn. włącznie z porami gelowymi, przy charakterystycznej porowatości równej ok. 28% (program uprawnienia budowlane na komputer).

Nie zrozumiano dotychczas w pełni, co stanowi rzeczywiste źródło wytrzymałości gelu. Jest ona prawdopodobnie wynikiem działania dwóch rodzajów więzów kohezyjnych. Pierwsze z nich stanowią fizyczne przyciąganie występujące między dwiema powierzchniami ciała stałego, oddzielonymi jedynie małymi (15-S-20 A) porami gelowymi; o przyciąganiu tym mówi się zazwyczaj jako o siłach Van der Waalsa. Przyczyną kohezji drugiego rodzaju są więzy chemiczne. Gel cementowy charakteryzuje się tzw. ograniczonym pęcznieniem (tzn. cząstek nie można rozproszyć przez dodanie wody, wydaje się więc, że cząstki gelu są połączone działaniem sił chemicznych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Siły te są znacznie większe od sił Van der Waalsa, lecz więzy chemiczne działają jedynie na niewielkim ułamku powierzchni cząstki gelu. Z drugiej strony zresztą, tak duże jak w przypadku gelu cementowego pole powierzchni nie jest warunkiem koniecznym do osiągnięcia wysokiej wytrzymałości. Świadczy o tym fakt, że zaczyn cementowy pielęgnowany w parze pod zwiększonym ciśnieniem wykazuje bardzo dobre właściwości hydrauliczne, mimo że powierzchnia jego jest niewielka (uprawnienia budowlane).

Woda związana chemicznie

Nie można zatem ocenić względnej ważności więzów fizycznych i chemicznych. Nie ulega wątpliwości, że jedne i drugie mają swój wpływ na wysoką wytrzymałość stwardniałego zaczynu. O obecności wody w zhydratyzowanym zaczynie cementowym wspomniano już wielokrotnie. Zaczyn cementowy jest w gruncie rzeczy higroskopijny wskutek hydrofilowego charakteru cementu, w powiązaniu z obecnością porów o wymiarach submikroskopowych (program egzamin ustny). Rzeczywista ilość wody w zaczynie zależy od wilgotności zewnętrznej powietrza. W szczególności pory kapilarne, wskutek swoich stosunkowo dużych wymiarów, opróżniają się z wody wówczas, gdy względna wilgotność zewnętrzna spada poniżej 45%, jednak w porach gelowych woda jest absorbowana nawet przy bardzo niskiej wilgotności zewnętrznej (opinie o programie).

Woda w zhydratyzowanym cemencie jest więc utrzymywana z różnymi stopniami trwałości. Najmniej trwała będzie woda wolna, a najbardziej woda związana chemicznie, stanowiąca ściśle określoną część składników zhydratyzowa- nych. Między tymi kategoriami występuje woda gelowa, utrzymywana licznymi innymi sposobami (segregator aktów prawnych).

Woda utrzymywana przez siły powierzchniowe cząstek gelu jest nazywana wodą adsorpcyjną. Ta jej część, która znajduje się między powierzchniami niektórych płaszczyzn w krysztale, jest nazywana wodą międzywarstwową albo zeolityczną. Woda sieciowa jest to ta część wody krystalicznej, która nie jest związana chemicznie z żadnym z podstawowych składników sieci krystalicznej. Interesujący schemat prawdopodobnej struktury zhydratyzowanych krzemianów. Woda wolna utrzymuje się w kapilarach i jest poza zasięgiem działania sił powierzchniowych fazy stałej.

Nie istnieje technika pozwalająca ocenić, jak woda rozłożona jest między tymi różnymi odmianami. Nie jest również łatwo określić ów rozkład wody na podstawie rozważań teoretycznych, ponieważ energia wiązania wody związanej w hydratach jest tego samego rzędu wielkości, co energia wiązania wody adsorbowanej (promocja 3 w 1). Ostatnie badania wykonane za pomocą jądrowego rezonansu magnetycznego wskazują jednak, że woda gelowa ma tę samą energię wiązania, co woda międzywarstwowa w niektórych pęczniejących iłach. Woda gelowa może zatem występować również w formie międzywarstwowej.