Gigantyczne prace

W warunkach socjalistycznych natomiast rozwiązanie problemów komunikacyjnych może nastąpić poprzez planowe strefowanie funkcjonalne miasta i zdecydowaną modernizację walorów komunikacyjnych ulic oraz przez ewentualne uzupełnienie podstawowego masywu miasta satelitarnymi układami dzielnicowymi (program uprawnienia budowlane na komputer).

Partia potępiła obie tendencje odrzucające historycznie narosły układ urbanistyczny Moskwy, wykazując ich jednorodność jako dwóch stron tej samej wstecznej koncepcji. Uchwała RKL i KG WKP(b) z 10 lipca 1935 r. „O planie generalnym przebudowy Moskwy" nakreśliła konkretne wytyczne, które stały się dokumentem programowym urbanistyki radzieckiej i szczególnie silnie zaważyły nad kierunkiem prac w zakresie przebudowy starych ośrodków miejskich (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Głównym ogniwem w wielkim procesie przeobrażenia Moskwy były gigantyczne prace nad przebudową jej centrum. Przebudowę Moskwy charakteryzuje właśnie przede wszystkim śmiałe wtargnięcie do śródmieścia i żelazna wola urbanistyczna kierująca gruntownym przekształceniem całego kompleksu centralnego w założenie nowe (uprawnienia budowlane).

Wypowiedź Stalina w referacie na XVII zjeździe partii o przedzierzgnięciu się oblicza miast radzieckich, w których nowozbudowane osiedla robotnicze na przedmieściach wyglądają często lepiej niż centrum miasta, nie tylko bilansowała ogromną pracę nad zabudową i wyposażeniem kulturalnym zaniedbanych dawniej przedmieść robotniczych, lecz wskazywała jednocześnie na fakt, że stare centra, niedawno jeszcze niedostępne i wspaniałe w porównaniu z brudnymi, zapuszczonymi peryferiami, teraz z kolei wymagają gruntownej przebudowy, by dorównać w poziomic architektonicznym swej szaty stale rosnącym potrzebom estetycznym ludzi pracy, by stać się prawdziwą dominantą architektoniczną miasta (program egzamin ustny).

Lokalizacja centrum

Zjawisko to szczególnie jaskrawo występowało w Moskwie, której śródmieście zostało niebywale zaśmiecone i oszpecone bezładną, dziką zabudową w okresie „barbarzyńskiego rosyjskiego kapitalizmu". Właśnie przebudowa centrum pozwalała najszybciej i najskuteczniej rozładować trudności komunikacyjne, a jednocześnie tylko ona mogła ukształtować obraz nowej, socjalistycznej Moskwy (opinie o programie).

Lokalizacja centrum nowej Moskwy wynikała wyraźnie z decyzji zachowania historycznie narosłego systemu sieci ulicznej jako punktu wyjścia przeobrażenia miasta. Ten system promienisto-obwodnicowy dyktuje w sposób bezwarunkowy usytuowanie centrum w ognisku jego zbiegających się ulic, przy czym próby ekscentrycznego przesunięcia ośrodka miasta prowadziłyby do bezsensownej rezygnacji z funkcjonalnych i kompozycyjnych walorów usytuowania historycznego. Istotnie, tylko lokalizacja centrum w gwieździe moskiewskich magistral mogła utrwalić dominującą rolę architektoniczną zespołu i uczynić z jego elementów zamknięcia perspektyw promienistych ulic. Jednocześnie sytuacja taka wytwarza najkorzystniejsze powiązania peryferyjnych dzielnic miasta ze skupiskiem instytucji centralnych w dni powszednie i z wielkim forum śródmiejskim w dni świąt i uroczystości. Dzięki rozbudowie systemu obwodnic miejskich centrum zostaje przy tym w znacznej mierze odciążone od komunikacji przelotowej zachowując swe walory dla ruchu docelowego (segregator aktów prawnych).

Motywem ogromnej wagi, utwierdzającym nowe centrum Moskwy bezpośrednio w centrum historycznie narosłym była historyczna więź nowego miasta z dziedzictwem twórczości i dążeń narodu, wcielonym w najstarszym zaczątku stolicy. W starym mieście stołecznym nie może być żywotne takie rozwiązanie ośrodka społecznego, które nie uwzględniłoby odziedziczonej zawartości ideologicznej jego historycznych fragmentów. Łącząc z nimi centrum stolicy naród przejmuje tradycje i nadaje im nowy wyraz ideologiczny traktując je jako wcześniejsze ogniwo, część składową dzisiejszej rzeczywistości, kontynuującej i rozwijającej wszystko, co jest w nich najlepsze i postępowe (promocja 3 w 1).