Głębokie barwy

Najbardziej ceniony jest diament, wprawdzie przeważnie ezbarwny, lecz o niezrównanym blasku i ogniu. Szmaragdy, rumy i szafiry mają piękne, głębokie barwy, lecz połysk znacznie haszy niż diamenty. Opale pociągają grą barw, a nieprzezroczy- iry turkus — swoistą niebieskawą barwą. Szczególnie cenione są umienie przezroczyste, o delikatnych i subtelnych odcieniach. Aby wydobyć pełnię blasku z kryształów, stosuje się szlifowanie, \ sztuczne wytwarzanie na powierzchni kamienia licznych ścianek odbijających i załamujących promienie świetlne (program uprawnienia budowlane na komputer).

Mimo żywej barwy i połysku, tylko niektóre z nich są przezroczyste, najczęściej jednak tylko przeświecające. Są to kamienie pospolite, na ogół o niskiej cenie. Do klasy tej należą: 21) różne odmiany kwarcu, chalcedonu i opalu, 22) skalenie potasowe (adular, amazonit), 23) labrador, 24) obsydian (szkliwo wulkaniczne), 25) lazuryt (lapis lazuli), 26) hauyn, 27) hipersten, 28) diopsyd, 29) fluoryt, 30) bursztyn (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Do klasy V należą kamienie nieprzezroczyste, o słabym połysku, nie mające czystej barwy, jak gagat (zbita odmiana węgla brunatnego), nefryt, serpentyn, talk, gips (alabaster i gips włóknisty), malachit, hematyt i in. Ich wartość jest ni9ka i w dużej mierze zależy od rodzaju obróbki.
Odmienną klasyfikację szczegółową kamieni, opartą głównie na ich wartości i cenach, przedstawił znakomity radziecki mineralog i znawca kamieni szlachetnych A. E. Fersman. Obok właściwych kamieni szlachetnych jako drugą grupę wyróżnił kamienie ozdobne. Każdą z tych grup podzielił na 3 klasy (uprawnienia budowlane).

Wszystkie te szczegółowe podziały kamieni nie opierają się na ścisłych różnicach ich własności fizycznych i między poszczególnymi grupami czy klasami nie ma wyraźnych granic. Zwykle jednak ogólne czy bardziej szczegółowe podziały opierają się na twardości. Na ogół bowiem im twardszy jest kamień szlachetny, tym wyższa jest jego wartość, oczywiście z uwzględnieniem i innych własności charakteryzujących kamienie Szlachetne (program egzamin ustny). W wielu podziałach kamienie o twardości niższej od twardości kwarcu (7) uważa się za półszlachetne. W wielu najnowszych podręcznikach gemmologii zgodnie z zaleceniami międzynarodowych zjazdów jubilerów, nie wyróżnia się kamieni półszlachetnych, zwłaszcza że nie jest możliwe wyznaczenie wyraźnej granicy między nimi a „właściwymi” kamieniami szlachetnymi. Autor nie wprowadził też tego podziału do niniejszej książki.

Piękne kamienie szlachetne

Piękne kamienie szlachetne należą do rzadkości. Odnosi się to szczególnie do kamieni większych, których wartość jest bardzo duża. Rzadkość występowania w przyrodzie poszczególnych kamieni wpływa ogromnie na ich wartość i cenę. Piękne nieraz i trwałe granaty, które należą do minerałów pospolitszych, mają znacznie niższą cenę niż szmaragd, bardzo rzadko występujący w postaci większych, przezroczystych i pięknie na zielono zabarwionych kryształów (opinie o programie).
Niektóre kamienie szlachetne w różnych okresach cieszyły się zmiennym powodzeniem, co w dużej mierze zależało od mody. Inne były wysoko cenione tylko w niektórych krajach, np. malachit i aleksandryt w Rosji.

Od niepamiętnych czasów kamienie szlachetne były przedmiotem podziwu i zachwytu. Znajdowano je nieraz przypadkowo w szczelinach skalnych czy w luźnych żwirach rzecznych lub nadmorskich, często jednak zdobywano je z trudem, a nawet z narażeniem życia, urządzając dalekie wyprawy w mało dostępne obszary górskie lub wydobywając je z głębi ziemi. Od wieków służyły one do ozdoby i obok złota i srebra były symbolem bogactwa i władzy. Mając ogromną wartość wzbudzały niejednokrotnie pragnienie posiadania ich za wszelką cenę, co prowadziło nawet do zbrodni (segregator aktów prawnych).

Według starej legendy perskiej kamienie szlachetne to dzieło szatana, który spostrzegłszy zamiłowanie matki rodu ludzkiego Ewy do pięknych różnobarwnych kwiatów rosnących w ogrodach raju, wspaniałe ich barwy nadał tworom ziemi, aby w sercach jej mieszkańców wzniecić chciwość i pokusy. W najstarszych baśniach i podaniach wspomniane są niejednokrotnie różne klejnoty, a nawet istnieje legenda, że kamień osadnicy w pierwszym pierścieniu pochodził ze sikały na Kaukazie, do której był przykuty mityczny bohater Prometeusz (promocja 3 w 1).