Grubość płyty stropowej

Grubość płyty stropowej nie powinna być mniejsza niż 15 cm i nie mniejsza niż 1/32 jej większej rozpiętości, natomiast w przypadku płyty dachowej jej grubość nie może być mniejsza niż 12 cm i nie mniejsza niż 1/40 większej rozpiętości mierzonej w osiach słupów. Powyższe warunki odnoszą się do stropów o kształtach głowic (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ostateczne grubości piyty oraz wymiary głowic powinny być tak przyjęte, by ilość zbrojenia płyty odpowiadała ekonomicznemu procentowi zbrojenia oraz warunkom określonym  przy omawianiu projektowania głowic.
Podane założenia co do ogólnych stosunków wymiarowych oraz samych wymiarów odnoszą się do podanych niżej metod obliczenia tych stropów. Na skutek przybliżonego charakteru metod obliczeniowych stropów grzybkowych i odniesienia ich do konkretnych charakterystyk wymiarowych stropów, zastosowanie innych metod od tu podanych wymaga przyjęcie dla nich odpowiednich założeń konstrukcyjnych (np. metoda SNiP) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Duże trudności matematyczne, pracochłonność dokładniejszych metod obliczeniowych, a przede wszystkim odbiegające od rzeczywistych warunków niektóre założenia teoretyczne stosowane w tych metodach spowodowały opracowanie wielu przybliżonych metod obliczenia momentów zginających w płycie stropu grzybkowego. Dotychczasowe wyniki obliczeń analitycznych nie oddają całkowicie rzeczywistej pracy konstrukcji (wobec dużych trudności określenia analitycznego warunków ich pracy) na co wskazują liczne obserwacje wykonanych obiektów.
Niektóre metody np. zakładają, że reakcje płyty są rozłożone równomiernie na powierzchniach podparcia (uprawnienia budowlane). Choć jest możliwe założenie i innego rozkładu, zawsze będzie ono przybliżone wobec trudności określenia tego rozkładu w rzeczywistości.

Również i założenie, na którym opiera się wiele metod obliczeniowych, że płyta opiera się na słupach, lecz nie jest w nich utwierdzona, nie jest zgodne z rzeczywistością, choć to założenie stosuje się nawet dla obciążenia stałego rozłożonego równomiernie na płycie. Otrzymuje się w tym przypadku w płycie zbyt duże momenty dodatnie, a za małe ujemne (program egzamin ustny).

Duża rozbieżność

Szczególnie dużą rozbieżność z obserwacjami daje to założenie dla obciążenia szachownicowego (użytkowego), gdyż dla składowego obciążenia przemiennego (analogicznie do płyt krzyżowo zbrojonych obciążonych -p/2 i + p/2) nie można zakładać braku sztywności głowicowego słupa.
Oczywiście również i założenie punktowego podparcia płyty jest dalekie od prawdy; prowadzi do zbyt dużych momentów dodatnich, a moment ujemny obliczany wg tej metody (dążący nad głowicami do nieskończoności) należałoby odpowiednio zmniejszyć (opinie o programie).

Odkształcalne w rzeczywistości głowice, niejednorodność materiału, ortotropowość płyty, trudny do ustalenia rozkład naprężeń na grubości płyty oraz złożone na obwodzie stropu warunki brzegowe są przyczyną, że stosowane metody obliczeń nie opierają się bezpośrednio na teoriach analitycznych, lecz podają (niekiedy dosyć różniące się wynikowo) metody praktyczne, oparte zresztą częściowo na wynikach doświadczeń. Weryfikacja doświadczalna jest tylko wyrywkowa, gdyż nie można objąć badaniami pełnego zakresu zmiennych parametrów (segregator aktów prawnych).
W przypadku płyt znajdujących się w bardziej złożonych warunkach pracy, gdy zastosowanie wszystkich znanych metod obliczeniowych budzi dużą wątpliwość, przeprowadza się badanie modelowe (np. dla nieregularnej trapez wej siatki słupów).

Przybliżone metody obliczeniowe odnoszą się głównie od stropów głowicowych opartych na obwodzie w sposób ciągły (np. na ścianie) bądź też na slupach, między którymi wykonane są belki obwodowe zmniejszając do minimum skręcanie skrajnych pól stropu (belki takie powinny mieć wysokość równą przynajmniej 2,5 krotnej grubości płyty stropowej i powinny b\ zbrojone strzemionami zamkniętymi o 6-8 mm o rozstawie nie mniejszyi od 20 cm) (promocja 3 w 1).

Do takich metod obliczeniowych stropów grzybkowych należą pc dane niżej dwie metody dostosowane do konkretnych warunków jakim po winna odpowiadać siatka podpierających strop słupów. Do innych bardzie znanych metod należą: metoda podana przez SNiP, metoda francuska oraz metoda radziecka opracowana w oparciu o nośność graniczn konstrukcji.