Grunt usypany

Grunt usypany jest jedynie do spodu belek poprzecznych, wywiera więc mniejsze parcie na ściankę. Dzięki powstałym między belkami komorom wypełnionym tylko powietrzem (od tyłu komory te zasłonięte są prefabrykowanymi płytkami pionowymi opartymi na dodatkowej beleczce podłużnej, rozpiętej między belkami poprzecznymi) nabrzeże jest lżejsze od płytowego klasycznego (ciężar nadbudowy o ok. 50% mniejszy) i wymaga mniejszej liczby pali (program uprawnienia budowlane na komputer). Jak wykazała jednak późniejsza analiza, w wykonanej postaci nabrzeże nie ma charakteru uniwersalnego, gdyż nie jest odpowiednie dla ciężkiego ruchu pojazdów. Cumowanie do niego większych statków wymaga zastosowania osobnych pachołów sztormowych.

Podobne rozwiązanie zastosowano do przebudowy nabrzeży nad Motławą (tzw. Długiego Pobrzeża) w starym mieście w Gdańsku. Część a dotyczy odcinka dwupoziomowego, służącego dla postoju małych statków pasażerskich, część b - obrzeża podtrzymującego bulwar spacerowy. Na obu odcinkach zastosowano ściankę szczelną stalową Larssen łan, zakotwioną w kozłach z pali prefabrykowanych żelbetowych 30×30 cm (lub Wolfsholza o 0 30 cm), wbijanych zależnie od warunków z nachyleniem od 3 :1 do 10 :1 (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Konstrukcję nadwodną stanowi oczep monolityczny wykonany na kątowych żelbetowych elementach prefabrykowanych, z licówką kamienną od strony wody, nasadzonych na ściankę, oraz z prefabrykowanych belek poprzecznych, osadzonych z jednej strony na ściance (dla której zastępują ściągi), z drugiej zaś na szerokim oczepie kątowym o podstawie przedłużonej w postaci płyty ku lądowi, posadowionym z kolei na Kozłach palowych. Na belkach ułożono płyty żelbetowe grubości 20 cm, na odcinku b nasypane piaskiem (uprawnienia budowlane).

Oryginalne rozwiązanie

Pozostałe fragmenty starych nabrzeży oczepowych, które w pewnym stopniu odciążają nową konstrukcję, a mianowicie pozwalają na to, że ściankę nowego nabrzeża zasypano tylko do połowy, a na szerokości nabrzeża zasyp utworzył skarpę dochodzącą do ścianki starego nabrzeża oczepowego, podtrzymującego resztę gruntu za nabrzeżem.
Oryginalne rozwiązanie lekkiego nabrzeża płytowo-komorowego na palach, przy wyzyskaniu starego istniejącego nabrzeża. Jest to nabrzeże o głębokości 11 m (przy średnim niskim stanie wody) i służy jako przystań dla dużych drobnicowców (wg Reimera) (program egzamin ustny).

Aby nabrzeże rozwiązać lekko, nie zasypywano go, lecz przestrzeń pomiędzy istniejącym starym nabrzeżem o głębokości - 7,60 m, a nowo wbitą ścianką szczelną pozostawiono wolną (opinie o programie). Rozłożono w ten sposób parcie gruntu pochodzące z uskoku naziomu o blisko 18 m wysokości na dwie konstrukcje: starą i nową, co pozwoliło na oszczędne zaprojektowanie tej ostatniej. Stare nabrzeże przy tym wzmocniono, polepszając jego stateczność przez podsypanie na wysokość ok. 4 m od strony wody.

Dzięki temu rozwiązaniu ścianka stalowa wypadła stosunkowo lekka (Lars- sen IV n). Jako jej zakotwienie służą nowe kotwie płytowe założone za starym nabrzeżem. Ściągi rozwiązano jako liny stalowe o średnicy 54 mm, leżące w odstępach 5 m i przepuszczone przez otwory przebite w starym nabrzeżu (segregator aktów prawnych). Każdy ściąg przenosi siłę ok. 145 000 kG. Zakotwienie stanowią płyty 2×2 m. Dla zmniejszenia przesunięć zakotwień ściągi poddano po wykonaniu płyt wstępnemu naciągowi 100 000 kG.

Nadwodną konstrukcję stanowi lekki ruszt żelbetowy płytowy, którego główny nośny element stanowią poprzeczne belki wspornikowe, wsparte od strony wody na ściance szczelnej, od strony lądu zaś na dwu rzędach pali ukośnych, kombinowanych - stalowych u dołu, żelbetowych u góry. Zadaniem tych pali nie jest przenoszenie sił poziomych od parcia gruntu, lecz jako że równocześnie podtrzymują one fundament poddźwignicowy, przenoszą one siły poprzeczne pochodzące z kół dźwignicy (promocja 3 w 1).