Grunty nasypowe

Zakładając, że każdy styk między cząstkami jest typu krawędź-powierzchnia oraz że promień krzywizny krawędzi wynosi 0,01 pm, wyznaczyć naprężenie graniczne wywołujące w ile uplastycznienie. W rozwiązaniu można się posłużyć stałymi sprężystości dla kwarcu, jednakże początek wystąpienia odkształcenia plastycznego należy przyjąć dla N/A = = 70 000 kG/cm² (program uprawnienia budowlane na komputer).

Biorąc pod uwagę warunki powstawania grunty można podzielić na: osadowe, pochodzenia miejscowego (rezydualne) i nasypowe. Pojedyncze cząstki i ziarna gruntu osadowego powstały na jednym miejscu, a następnie zostały przeniesione i osadzone w innym. Natomiast grunty rezydualne powstają w miejscu wietrzenia skał, przy czym jego cząstki i ziarna ulegają małym lub nie ulegają w ogóle żadnym przemieszczeniom (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Grunty nasypowe powstały na skutek działalności człowieka. W tej właśnie kolejności omawia się wszystkie trzy rodzaje gruntów, z uprzednim rozwinięciem pojęcia struktura, którego się używa do opisu rodzajów gruntów.

Pojęcie struktury gruntu związane jest z przestrzennym rozmieszczeniem cząstek i ziaren w masie gruntowej i siłami działającymi między sąsiednimi cząstkami i ziarnami gruntu. W analizach ograniczymy się przede wszystkim do małych cząstek o kształcie blaszkowatym i do rozmieszczenia pojedynczych cząstek. Natomiast rozmieszczenie dużych cząstek i ziaren gruntu omówimy w następnych rozdziałach (uprawnienia budowlane). Siła utrzymująca strukturę gruntu pochodzi głównie z sił działających wewnątrz samej cząstki, a więc z sił elektrochemicznych. Dwie skrajne struktury gruntu, są to struktura kłaczkowa i dyspersyjna. W strukturze kłaczkowej rozmieszczenie cząstek jest typu powierzchnia-krawędź, przy czym cząstki przyciągają się nawzajem (program egzamin ustny).

Siły elektryczne

Natomiast w strukturze dyspersyjnej cząstki są rozmieszczone równolegle i wykazują tendencje do wzajemnego odpychania się. Między tymi dwoma przypadkami rozmieszczenia cząstek istnieje nieskończona liczba struktur pośrednich. Jednakże przy obecnym rozwoju nauki i metod pomiaru rozmieszczenia cząstek i sił, działających między nimi, wydaje się nieuzasadnione dążenie do zdefiniowania pośrednich struktur występujących między tymi dwoma przypadkami skrajnymi (opinie o programie). Dlatego też terminów struktura kłaczkowa i dyspersyjna używa się ogólnie do określenia elementów gruntu.

Siły elektryczne działające między cząstkami oraz wprowadziliśmy pojęcia kłaczkowania i dyspersji. Jednakże nie zamierzamy wprowadzić rozgraniczenia między dwoma rodzajami flokulacji. Daną strukturę gruntu można zmienić w sposób wydatny przez przemieszczenie cząstek (segregator aktów prawnych). Ogólnie rzecz biorąc, przemieszczenie cząstek wpływa na zerwanie istniejących wiązań między nimi oraz na utworzenie równoległego rozmieszczenia cząstek. W przypadku działania na strukturę kłaczkową, naprężeń stycznych powodujących przesunięcia poziome, cząstki dążą do ułożenia się w strukturze dyspersji, pokazanej po prawej stronie rysunku. Natomiast ściskanie wpływa na równoległe ułożenie się sąsiednich cząstek, prawdopodobnie powstają małe strefy z cząstkami ułożonymi w przybliżeniu równolegle, przy czym rozmieszczenie tych stref nie wydaje się być regularne.

Element gruntu pracuje realnie dopóty, dopóki nie osiągnie struktury jednorodnej (nazywanej urobioną), która z kolei wpływa na uszeregowanie się cząstek oraz na zniszczenie istniejącego wiązania między nimi. Geotechniczne właściwości gruntu w dużym stopniu zależą od jego struktury (promocja 3 w 1). W zasadzie element gruntu o strukturze kłaczkowej odznacza się większą wytrzymałością, mniejszą ściśliwością oraz większą przepuszczalnością niż taki sam element o tym samym wskaźniku porowatości, lecz o strukturze dyspersyjnej.