Grunty zapadowe

Są to grunty o strukturze makroporowatej, nietrwałej, wykazujące po nawodnieniu przy tym samym obciążeniu zmniejszenie objętości większe niż 2%. Gruntami zapadowymi najczęściej są lessy odłożone w warunkach pustynnych. Uziarnienie lessów odpowiada pyłom lub glinom pylastym (program uprawnienia budowlane na komputer). Przy opisie geotechnicznym należy symbol wg klasyfikacji gruntów mineralnych uzupełnić określeniem zapadowości.

Grunty pęczniejące. Są to grunty, które po zamoczeniu wykazują znaczne zwiększenie objętości lub w przypadku uniemożliwienia pęcznienia wykazują ciśnienie pęcznienia większe niż 10 kPa (0,1 kG/cm²). Kryterium orientacyjne gruntów pęczniejących podaje norma PN-74/B-02480 (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Gruntami pęczniejącymi są najczęściej iły o wysokiej granicy płynności. Przy opisie geotechnicznym należy symbol gruntu pęczniejącego uzupełnić wartością ciśnienia pęcznienia.

Grunty tiksotropowe. Są to grunty, które pod wpływem wibracji lub powtarzających się uderzeń wykazują cechy upłynniania się, znacznie zmniejszają swą wytrzymałość i zwiększają osiadanie. Grunty tiksotropowe charakteryzują się dużą wrażliwością S (stosunek wytrzymałości danego gruntu o nienaruszonej strukturze do wytrzymałości próbki, sztucznie uformowanej z tegoż gruntu o tej samej wilgotności i gęstości objętościowej) (uprawnienia budowlane).

Opis geotechniczny należy uzupełnić wartością wrażliwości, np. In, tpl, S = 20. Podstawowe cechy fizyczne gruntów: wilgotność w, gęstość objętościową q i gęstość właściwą q_s (tabl. 2-6) określa się na podstawie badań laboratoryjnych. Inne cechy oblicza się na podstawie wartości cech podstawowych wg wzorów (program egzamin ustny). Autor zaleca korzystanie z nomogramów 1TB-ZW.

Woda błonkowa

Woda w gruncie występuje w postaci:

• wody błonkowej, przywartej na powierzchni cząstek gruntowych,
• wody kapilarnej, utrzymywanej siłami napięcia powierzchniowego w porach gruntu ponad zwierciadłem wody wolnej,
• wody wolnej (opinie o programie).

Woda błonkowa podlega tak dużym siłom przyciągania powierzchniowego, że nie ulega sile przyciągania ziemskiego. Woda kapilarna opada w dół, gdy ciężar jej przekroczy kapilarne siły napięcia powierzchniowego. Woda wolna całkowicie ulega sile ciężkości i zajmuje możliwie najniższe położenie w porach gruntów przepuszczalnych. Wodę wolną w gruntach przyjęto nazywać wodą gruntową.

Woda gruntowa występuje w podziemnych nieckach i łożyskach, wypełnionych żwirami i piaskami, a więc w bardziej przepuszczalnych gruntach niż niżej zalegające utwory (skały, iły, gliny itp.). Wody gruntowe są zasilane przesiąkającą do gleby wodą deszczową, infiltracją wód powierzchniowych z otwartych zbiorników wodnych i rzek oraz kondensacją pary wodnej, znajdującej się w porach gruntów. Wody gruntowe ze swej strony częstokroć występują na powierzchnię terenu w postaci źródeł oraz zasilają otwarte zbiorniki (segregator aktów prawnych).

Przepływ wody gruntowej ma miejsce zawsze ku niższemu poziomowi piezo- metrycznemu. Poziomem piezometrycznym nazywamy poziom, na jakim ustala się zwierciadło wody w rurze piezometrycznej, wstawionej w daną warstwę; np. w czasie wierceń rura obsadowa może być uważana za rurę piezometryczną wstawioną w przewiercaną warstwę wodonośną. Rozróżniamy wody gruntowe właściwe i zaskórne (promocja 3 w 1).

Wody gruntowe właściwe stanowią ciągły poziom wodonośny i zalegają na znacznym obszarze, wody zaskórne natomiast występują na lokalnych soczewkach gruntów mało przepuszczalnych, leżących powyżej zwierciadła właściwej wody gruntowej, blisko pod powierzchnią terenu. Poziom wody zaskórnej zależy w dużej mierze od ilości opadów (w ostatnim okresie przed wykonywanymi wierceniami) oraz od czasu występowania roztopów.