Hala centralna

Dookoła hali centralnej biegnie pasaż o stałej szerokości, co stworzyło konieczność oparcia części wspornikowych ram (podtrzymujących przekrycie pasażu) na murze oporowym. Zastosowanie belek wspornikowych (nie podpartych) odrzucono, ponieważ rozpiętość ram maleje ku krańcom hali, co przy stałym wysięgu wsporników spowodowałoby niekorzystny układ reakcji podporowych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ramy były betonowane na miejscu jako elementy monolityczne, na specjalnych przesuwnych rusztowaniach rurowych i deskowaniach. Sprężenie wykonano za pomocą kabli 12 0 7 (liczba ich była różna w kolejnych ramach). Układ kabli w ramie centralnej, stanowiącej ustrój o zmiennej sile sprężającej. Wszystkie kable były naciągane i kotwione tylko w płaszczyznach czołowych, w przęśle zaś zastosowano stale „pętle” kotwiące (zabetonowane) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Reakcje poziome ram zostały przeniesione na mur oporowy za pomocą elementów podłużnych, połączonych ze stopą fundamentu. W ten sposób rozpór ramy mógł zostać wykorzystany do przeciwdziałania znacznemu parciu ziemi i wody na mur oporowy. Ponieważ reakcje poziome ram przenosiły się na mur mimośrodowo względem wypadkowej sił parcia, należało zapobiec przechyleniu się muru za pomocą dodatkowego zakotwienia go w gruncie. Zastosowano w tym celu ściągi sprężone za pomocą kabli kotwionych jednostronnie, o długości ponad 9 m i zakotwione w gruncie.

Powloką przekrycia, o zmiennej grubości (zaledwie 10 cm) była betonowana równocześnie z ramami i sprężana kablami o układzie (uprawnienia budowlane). Celem sprężenia były nie tyle względy statyczne (obciążenie stanowi tylko cienka warstwa ziemi), ile obawa przed rysami skurczowymi, spodziewanymi przy tak dużej powierzchni przekrycia monolitycznego. Przez sprężenie uzyskano wysoką jego szczelność, jakiej nie mogłoby dać przekrycie składane z elementów prefabrykowanych.

Ustrój ramowy monolityczny

Do sprężenia zastosowano szereg kabli krótkich, kotwionych „na przemian”, ponieważ z uwagi na przesuwne rusztowania obejmujące tylko wycinek ustroju, konieczne było kolejne sprężanie części wykończonych, tak by mogły one przenieść swój ciężar własny po rozdeskowaniu. Fragment wnętrza po wykończeniu (program egzamin ustny). Beton sprężony jest coraz częściej stosowany w budownictwie mieszkaniowym i biurowym, zgodnie z panującą tendencją oddzielenia funkcji statycznych, spełnianych przez nośny ustrój szkieletowy, od funkcji izolacyjnych, przerzuconych na lekkie przegrody ścienne. Dzięki swej lekkości wypiera on częściowo ramy żelbetowe, a po części także konstrukcje stalowe w zakresie konstrukcji budynków o wysokości do kilkunastu kondygnacji (opinie o programie).

Podobnie, jak w innych dziedzinach, zakres zastosowania elementów sprężonych może być bardzo różny - od wprowadzenia tylko poszczególnych typów elementów sprężonych w rodzaju belek lub płyt stropowych, nadproży, podciągów, biegów schodowych itp., aż do całych szkieletów sprężonych, którymi to określa się konstrukcje o elementach sprężonych stanowiących część składową szkieletu nośnego. Prostszym i częściej spotykanym rozwiązaniem jest tu zastosowanie tylko sprężonych rygli szkieletu. Często jednak spręża się zarówno rygle jak i słupy, traktując je mniej lub bardziej indywidualnie, zależnie od sposobu stężenia i układu tężników konstrukcji szkieletowej.

Największym stopniem sprężenia konstrukcji jest sprężenie wszystkich elementów, które tworzą ustrój ramowy monolityczny (segregator aktów prawnych). Często stosowaną metodą jest tu łączenie indywidualnych elementów prefabrykowanych w konstrukcje hiperstatyczne przez sprężenie. Cechą charakterystyczną takiego dołączania coraz nowych segmentów ramy jest obniżenie stopnia statycznej niewyznaczalności ustroju w miarę jego sprężania, co należy brać pod uwagę w obliczeniu statycznym (promocja 3 w 1).