Ilość wody higroskopijnej

Można przypuszczać, że orientacja dipoli wody w otoczkach solwatacyjnych i orientacja samych cząsteczek sprzyjają bardziej zwartemu układaniu się ich w polu magnetycznym. Ilość wody higroskopijnej w glinie drobnoziarnistej (np. czasowiarskiej) w normalnych warunkach (20°C i 75% wilgotności względnej powietrza) wynosi 8-9%, ale przy zwiększonej do 90-95% wilgotności względnej powietrza wzrasta, osiągając 16-20%, jeżeli wyznacza się te wartości według odpowiednich krzywych higroskopijności (Nikitina) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Według Galabuckiej ilość związanej wody w glinie czasowiarskiej wynosi 9,41%, w kaolinie głuchowieckim 3,48%, w bentonicie gorbskim 13,85%. Wielkości te ustalono na podstawie ujemnej adsorpcji jonu chlorowego; są one porównywalne z danymi, które można otrzymać metodą oznaczania higroskopijnej wilgotności gliny umieszczonej nad kwasem siarkowym o różnych stężeniach, a zatem o różnych prężnościach par. Praktyka wykazują, że higroskopijność jest większa w glinach drobnoziarnistych i plastycznych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Proces pęcznienia przebiega szczególnie intensywnie przy bezpośrednim się gliny z wilgocią w postaci kropel cieczy. Pęcznienie gliny stanowi proces odwracalny, jednak przy wielokrotnym powtarzaniu się tego procesu zdolność gliny pochłaniania wilgoci wzrasta. Nagrzewanie przyspiesza pęcznienie zalecano w produkcji do rozrzedzania glin (uprawnienia budowlane). Dalsze oddziaływanie wody na powoduje jej rozmywanie, czyli rozmiękanie. Praktyka wykazuje zależność •x" kości rozmywania gliny w wodzie od stopnia dyspersji, składu mineralogicznego kompleksu pochłaniającego Giedroycia. Plastyczne gliny dłużej przeciwstawiają się wodą, ale wysuszony bentonit rozmięka w czasie krótszym niż 1 min.

Występowanie ładunków

Uważa się, że ilość dodatnio i ujemnie naładowanych elektrostatycznych w sieci krystalicznej kaolinitu i na jej krawędziach jest taki fragment sieci krystalicznej minerału ilastego powinien być izoelektryczny. Dodatnie i ujemne wiązania na krawędziach sieci minerału ego przyciągają odpowiednio ujemne i dodatnie ładunki dipoli wody, wskutek t p następuje uwadnianie cząstki ilastej (program egzamin ustny).

Ponieważ w dipolu wody jon wodoru jest przypuszczalnie bardziej ruchliwy niż a OH^-, następuje słaba dysocjacja uwadnianej cząstki gliny i staje się ona elektroujeinna. Wyjaśnienie tego zjawiska jest następujące: cząstka ilasta *:<ł wpływem stałego pola elektrycznego przemieszcza się w wodzie ku anodzie ktrosmoza). Elektroosmoza może być wykorzystana do wzbogacania gliny lub glinu przez usunięcie z nich większych cząstek i osadzenie bardziej zdolnych do dyspersji cząstek na wirującym bębnie anodzie (opinie o programie).

Istnieje inny sposób wyjaśnienia przyczyn występowania ujemnego ładunku cząstce w wodzie. Część jonów krzemu w glinokrzemianach jest izomorficznie ustąpiona jonami glinu lub żelaza. Występuje więc przewaga ładunku ujemnego jednak kaolinit otrzymywany syntetycznie i pozbawiony domieszek izomorficznych ms również ładunek ujemny (segregator aktów prawnych).

Kompleks pochłaniający. Jak wyżej wspomniano, uwodnienie jonów wchodzących do kompleksu pochłaniającego Giedroycia wypływa na wzajemne oddziaływanie materiałów ilastych i wody. Giedroyć wykazał, idąc za spostrzeżeniami swoich poprzedników, że zdolność do wymiany kationów adsorbowanyeh przez gleby i gliny zdolność tę wyraża się w miligramorównoważnikach na 100 g suchej substancji) zmniejsza się ze zwiększeniem wartościowości kationu w następującej kolejności (promocja 3 w 1).

Najłatwiej wymienia się Li, a najtrudniej jest wyprzeć H⁺. Prawdopodobnie r przypadku H⁺ zachodzi powierzchniowa reakcja chemisorpcyjna. Zależnie od adsorbowanego kationu stopień trwałości połączenia wody z cząstkami ilastymi jest różny, podobnie jak różna jest zdolność filtrująca glin kationowych i różny jest stopień ruchliwości (lepkości) tych glin w zawiesinach.