Izolacja pionowa

Należy zwracać uwagę, aby styków (połączeń) izolacji pionowej z wyprowadzoną częścią izolacji poziomej nie umieszczać w obrębie wysokości płyty fundamentowej, gdyż zbierająca się na płycie woda opadowa lub budowlana może wnikać pod izolację i umożliwić uszkodzenie jej (program uprawnienia budowlane na komputer).

Należy również mieć na uwadze, że bardzo korzystne jest umieszczanie styku roboczego powyżej najwyższego poziomu wód gruntowych. Wykonywanie styku pionowego na ściance dociskowej polega na wykonaniu w pierwszym etapie podłoża poziomego i ścianki dociskowej, zwanej często ścianką ekranową, a następnie układaniu izolacji poziomej i pionowej z umieszczeniem styku na ściance. Jest to rozwiązanie umożliwiające wykonywanie izolacji wodochronnej od wewnątrz pomieszczenia, co znacznie poprawia warunki wykonywania robót izolacyjnych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Połączenie izolacji pionowej ściany z izolacją poziomą stropu można wykonywać wg zasad podanych powyżej. Jeżeli występuje ścianka dociskowa, to końcówkę izolacji pionowej wyprowadza się na wysokości ok. 35 cm ponad poziom stropu, a później wywija się ją na strop łączy z wykonywaną na nim izolacją, rozbiera fragment ścianki na słabej zaprawie wapiennej i wykonuje warstwę ochronną na izolacji poziomej stropu(uprawnienia budowlane).

Jeżeli nie ma ścianki dociskowej, to końcówkę izolacji pionowej wykłada się na powierzchnię stropu i połączenie izolacji pionowej ściany z izolacją poziomą stropu. Celowe jest wyprowadzenie wierzchniej warstwy izolacji poziomej na izolację pionową.

Nieco inaczej wykonuje się połączenie pionowej izolacji ściany studni opuszczanej z poziomą izolacją jej dna. Jeden ze sposobów rozwiązań. Istota połączenia polega na tym, że w płaszczu wewnętrznym studni zostawia się wnękę, w której dokonuje się połączenia na zaciski śrubowe izolacji poziomej dna studni. Wnęka stanowi jednocześnie oparcie dla żelbetowego dna studni, przeciwdziałającego naporowi wody gruntowej (program egzamin ustny). System łączenia izolacji na zaciski śrubowe, dotyczącym uszczelniania przejść rurociągów przez izolację.

Zabezpieczenie dylatacji

Najczęstszą usterką projektową w zakresie robót izolacyjnych jest niedostatecznie ścisłe podanie rodzaju materiałów, jakie należy zastosować, oraz brak szczegółów rozwiązań, takich jak zabezpieczenie dylatacji, zabezpieczenie końcówek izolacji przy robotach wykonywanych w kilku etapach, uszczelnienia izolacji przy wpustach odwadniających itp. W wielu projektach brakuje podania sposobów łączenia izolacji poziomych z pionowymi, wywinięć izolacji podposadzkowych w pomieszczeniach mokrych na ściany pomieszczeń itp., wskazań co do sposobu przygotowania podłoża, np. gruntowania (opinie o programie).

Częstym błędem występującym w projektach jest kończenie izolacji pionowych ścian obiektów poniżej powierzchni terenu, a przy izolacjach narażonych na ciśnienie wody - stosowanie zbyt małej liczby warstw papy lub bez wzmocnień izolacji w miejscach szczególnie wrażliwych na uszkodzenia, np. w narożach, na krawędziach, przy wpustach itp.

Spotykanym dość często błędem projektowym jest używanie niewłaściwej nomenklatury dla określenia materiałów, łączenie w jednej izolacji materiałów asfaltowych ze smołowymi, a w przypadku izolacji z tworzyw sztucznych podawanie orientacyjnych receptur kompozycji żywicznych, nie zawsze sprawdzonych, zalecanie stosowania folii nie produkowanych w kraju, bez podania źródła ich zakupu oraz technologii stosowania (segregator aktów prawnych).

Podstawowym błędem wykonawstwa jest wykonywanie robót izolacyjnych w złych warunkach atmosferycznych, bez stosowania zabezpieczeń przed wpływami atmosferycznymi (promocja 3 w 1). Pociąga to za sobą układanie izolacji bitumicznych lub z tworzyw sztucznych na zawilgoconych podłożach, co powoduje odspajanie i rozwarstwianie się izolacji, występowanie spęcherzeń (purchli) itp.