Izolacja samej szczeliny

Do izolacji samej szczeliny natomiast należy zastosować wygięte w kształcie V lub U blachy, najlepiej miedziane lub grube folie z masy plastycznej, zaciśnięte wraz z izolacją po obu stronach szczeliny w konstrukcji stalowej, mosiężnej lub miedzianej, działającej według zasad podanych przy omawianiu przeprowadzania przez izolację rur itp. instalacji (program uprawnienia budowlane na komputer).
Takie rozwiązanie uszczelniania szczelin dylatacyjnych można stosować w dużych zbiornikach, basenach kąpielowych itp. Uszczelnienie szczeliny dylatacyjnej stadionu pływackiego. Uszczelnienie szczeliny stanowi blacha miedziana o grubości 0,7 mm, wygięta w kształcie odwróconej litery V i wraz z ciężką izolacją bitumiczną z wkładkami zaciśnięta pomiędzy kołnierzami miedzianymi za pomocą śrub mosiężnych zakotwionych w konstrukcji żelbetowej (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Jeżeli przewidziane są jedynie niewielkie ruchy, to wystarczy izolację szczelin potraktować.

Do izolacji szczelin dylatacyjnych należy stosować blachy miedziane lub wkładki z folii z mas plastycznych, wygięte w kształcie litery U, w następujących przypadkach:
- w konstrukcjach podlegających większym ruchom, które mogą wystąpić pomiędzy częściami budowli o znacznej różnicy osiadania na słabych gruntach (uprawnienia budowlane),
- w konstrukcjach przy różnych sposobach posadowienia, np. płytkiego i na palach,
- w przegubach dużych łuków mostowych lub halowych, nad kluczem i nad wezgłowiami,
- w mostach belkowych pomiędzy przęsłami a przyczółkami nad podporami ruchomymi,
- pomiędzy płytami pomostów wielotorowych mostów kolejowych względnie mostów pod torami i pod peronami.
Rozwiązanie szczeliny dylatacyjnej przy zastosowaniu ciężkiej izolacji z wkładkami (program egzamin ustny).

Szczelina dylatacyjna

W celu umożliwienia większych ruchów zdylatowanych konstrukcji należy pomiędzy warstwy wkładek w obrębie szczeliny dylatacyjnej ułożyć rurkę z papy wypełnioną masą zalewową lub miękki sznur konopny nasycony asfaltem.
Szczelina dylatacyjna jest od strony izolowanej tak poszerzona na pewnej głębokości, że blacha dylatacyjna może się w niej swobodnie poruszać.

Blacha ta powinna być wykonana z miękkiej miedzi o grubości 0,4 mm i o szerokości co najmniej 50 cm. Wkłada się ją do szczeliny i przykleja po obu stronach do izolacji w ten sposób, aby wygięcie blachy luźno wisiało w poszerzonej części szczeliny. Następnie z obu stron szczeliny należy przykleić izolację z wkładkami (opinie o programie). Część wygiętą blachy dylatacyjnej wypełnia się luźno, np. zwojem papy bez powłoki lub impregnowaną miękką płytą pilśniową. Na to po każdej stronie szczeliny nakleja się na lepiku paski z blachy miedzianej o grubości 0,2 mm i szerokości 40 cm w ten sposób, aby sięgały one na znacznej szerokości poza brzegi blachy dylatacyjnej i przekrywały się wzajemnie nad szczeliną dylatacyjną. Ponad tymi blachami przykleja się na całej powierzchni jedną warstwę wkładki ciężkiej izolacji o szerokości równej połowie zwoju.

Dla właściwego działania izolacji szczeliny jest rzeczą konieczną, aby blachy dylatacyjne, jak również przyklejone na nie paski blachy oraz paski izolacji ciężkiej z wkładkami były na tyle obficie i szczelnie otoczone lepikiem asfaltowym, żeby woda nie mogła z żadnej strony opływać izolacji szczeliny (segregator aktów prawnych). Zaleca się, aby w miarę możności blachy dylatacyjne wykonane były z jednego paska blachy. Jeśli nieuniknione są styki, to powinny być one wodoszczelne, co uzyskuje się przez lutowanie połączeń na rąbek lub nitowanie.

Podobne rozwiązanie, lecz z zastosowaniem folii z masy plastycznej. Już przy projektowaniu należy dążyć, aby szczeliny wypadły w kalenicy. Jest to konieczne z tego względu, aby możliwie najmniej wody przepływało przez izolację dylatacji. Ponieważ w wygięciu blachy dylatacyjnej może płynąć woda, należy postarać się o to, aby woda ta miała zapewniony odpowiedni odpływ (promocja 3 w 1).