Izolacja tunelu

W razie niemożności spełnienia wyżej wymaganych warunków, bezpieczniej jest wkładek nie przecinać w obrębie szczeliny dylatacyjnej lub izolację szczeliny wykonać według jednego z dalej podanych sposobów izolowania szczelin dylatacyjnych ruchowych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Jeżeli trzeba się liczyć z większymi ruchami w obrębie szczeliny dylatacyjnej, to izolację szczelin należy wykonać jak izolację szczelin ruchowych. Wadą wielu szczelin dylatacyjnych bywa zbyt wielka ich sztywność, najczęściej wynikająca z nieprawidłowego zastosowania blaszanych wkładek dylatacyjnych, które przy osiadaniu budynku przyczyniają się do zniszczenia szczelności szczelin dylatacyjnych. Ma to miejsce przede wszystkim w przypadku zastosowania zbyt grubych i sztywnych sprężystych blach, w szczególności gdy izolacja ciężka z wkładkami w obrębie wstawki dylatacyjnej blaszanej w kształcie litery V lub U jest przecięta (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Uszczelnienie szczeliny dylatacyjnej tunelu kolejowego, na którego konstrukcji żelbetowej bezpośrednio ułożona jest nawierzchnia uliczna.
Izolacja tunelu jest izolacją ciężką z wkładkami z papy asfaltowej i jutolu. W obrębie szczeliny izolacja jest wzmocniona dwiema warstwami folii z igielitu i jest płaska. Dla umożliwienia ruchów izolacji przewidziano od dołu w konstrukcji tunelu zagłębienie wyłożone papą i blachą cynkową, które wypełnia się masą zalewową asfaltową. W środku zagłębienia wypełnionego masą umieszczona jest pusta rurka z tektury impregnowanej lub papy (uprawnienia budowlane).

Od góry izolacja przykryta jest miękkimi impregnowanymi płytami pilśniowymi, otulonymi papą, a na nich spoczywa warstwa ochronna, która służy jednocześnie jako podkład pod nawierzchnię asfaltową. Podkład betonowy pod nawierzchnię w obrębie dylatacji powinien być zbrojony (pracuje jak wspornik). Szczeliny w podkładzie i nawierzchni wypełnia się masą zalewową (program egzamin ustny).
Uszczelnienie szczeliny dylatacyjnej od zewnątrz, tj. od strony warstwy ochronnej, można uchronić przed uszkodzeniami mechanicznymi układając na izolacji z masy plastycznej grubszą blachę stalową (3-8 mm), przy czym blacha powinna być zabezpieczona przed korozją powłoką asfaltową oraz szczelnie z obu stron zespawanymi paskami z masy plastycznej.

Rozwiązanie szczeliny dylatacyjnej

Rozwiązanie szczeliny dylatacyjnej w sposób wyżej opisany w przypadku płaskiego przejścia izolacji w obrębie szczeliny gdy folia z masy plastycznej fałduje się przy dużych ruchach (opinie o programie).
Rozwiązanie izolacji szczeliny dylatacyjnej w płycie stropowej tunelu dla pieszych pod torami kolejowymi. Szczelina jest przystosowana do przenoszenia większych ruchów zdylatowanej konstrukcji.

Szczegóły izolacji widoczne są na rysunku (segregator aktów prawnych). Na uwagę zasługuje zastosowanie do przykrycia szczeliny blachy miedzianej w kształcie litery V, na której wygięta jest w takim samym kształcie przepuszczona nieprzerwanie izolacja ciężka z wkładkami. Wgłębienie, jakie tworzy się w ten sposób od góry, jest przykryte płaskim paskiem blachy
miedzianej. Warstwa ochronna z wyprawy cementowej zbrojonej siatką stalową jest również zdylatowana, szczelina jest wypełniona masą zalewową lub kitem i następnie przykryta szerokim paskiem blachy stalowej o grubości 1,0 mm, powleczonej obustronnie asfaltem zabezpieczającym blachę przed rdzewieniem.

Można też zastosować blachę z po- powłoką cynkową. Blacha ma zabezpieczyć izolację szczeliny przed uszkodzeniami mechanicznymi. Opisana izolacja szczeliny dylatacyjnej, którą można zastosować również w konstrukcjach mostowych, jest jednym z najbardziej poprawnych rozwiązań (promocja 3 w 1).

Jeżeli przewiduje się większe nierównomierne osiadanie konstrukcji w granicach kilku, a nawet kilkunastu centymetrów, co może mieć miejsce na terenach podlegających np. szkodom górniczym, to wykonanie płaskich izolacji w obrębie szczelin dylatacyjnych byłoby nieodpowiednie. W tych przypadkach należy izolację bitumiczną po obu stronach szczeliny zakończyć.