Izolacja wodoszczelna podziemi

Grunt w obrębie posadowienia budynku składał się z piasków drobnoziarnistych z przewarstwieniami gliny. Poziom wody gruntowej ulegał wahaniom w zależności od intensywności opadów atmosferycznych, pory roku i zmian poziomu wody w rzece odległej od obiektu o ok. 20(H-250 m (program uprawnienia budowlane na komputer).
Izolacja wodoszczelna podziemi została wykonana z dwóch warstw papy asfaltowej na lepiku asfaltowym.

Izolacja ta przebiegała w różnych poziomach w zależności od układu poszczególnych płyt fundamentowych i tworzyła liczne uskoki, załomy itp. nieregularności w warstwie izolacyjnej. W obrębie szczelin dylatacyjnych izolacja przebiegała w sposób ciągły, przy czym nie zastosowano wzmocnienia izolacji w tych miejscach. Warstwy ochronnej pomocniczej nad izolacją nie przewidziano w projekcie (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Niezależnie od izolacji bitumicznej poszczególne płyty fundamentowe w obrębie szczelin dylatacyjnych zostały uszczelnione zabetonowanymi blachami stalowymi. Przy wykonywaniu niżej posadowionych pomieszczeń posługiwano się płaszczem z blachy stalowej. Roboty wykonywano przy zastosowaniu wgłębnego obciążania poziomu wody gruntowej za pomocą studni rurowych. Uzyskana jednak depresja nie była wystarczająca w tych warunkach do wykonania robót izolacyjnych pomieszczeń posadowionych na niższym poziomie.

Po przekazaniu budynku do eksploatacji okazało się, że woda gruntowa wydostaje się na posadzkę nie tylko w pomieszczeniach niżej posadowionych, ale również i w obrębie całego podziemia na poziomie wyższym (uprawnienia budowlane).
Jak stwierdzono, miejscem przecieków okazały się szczeliny dylatacyjne. Proces produkcyjny odbywający się w omawianym budynku wymagał pomieszczeń suchych.

Kolejność robót

Na nieszczelność izolacji złożyły się różne czynniki, a przede wszystkim wady projektu polegające na tym, że izolacja składała się jedynie z dwóch wkładek papy i tworzyła liczne uskoki, załomy itp. nieregularności, które w dużym stopniu utrudniały wykonawstwo, zmniejszając możliwość uzyskania izolacji wodoszczelnej. W obrębie szczelin dylatacyjnych nie przewidziano dla izolacji odpowiedniego wzmocnienia. Zastosowanie blachy stalowej, która może ulec korozji, nie zapewniało trwałości izolacji budowli.
Roboty izolacyjne były wykonywane w trudnych warunkach w sposób niefachowy (program egzamin ustny).

Spośród najczęściej stosowanych w podobnych przypadkach środków zaradczych, zmierzających do naprawienia izolacji lub wykonania nowej, żaden nie mógł być brany pod uwagę.
W celu ujęcia przedostającej się wody gruntowej do podziemi zalecono w posadzce poziomu wyższego podziemi wykonać sieć sączków przebiegających wzdłuż szczelin dylatacyjnych. Zbierającą się wodę w sączkach należało odprowadzić do zbiorników stalowych umieszczonych w pomieszczeniach najniżej usytuowanych w budynku, skąd należałoby ją dalej przepompować do kanalizacji (opinie o programie).

Pomieszczenie najbardziej zagłębione zalecono zaizolować stosując izolację wewnętrzną z blachy stalowej. Blachę o grubości 4-6 mm należałoby przyspawać do kątowników lub teowników umocowanych do istniejącej posadzki i ścian żelbetowych za pomocą kotew z jednej strony osadzonych w gniazdach na zaprawie cementowej, a z drugiej strony przyspawanych do teowników lub kątowników.
Przy budowie pewnego budynku o głębokich podziemiach należało wykonać izolację wodoszczelną typu ciężkiego tych podziemi (segregator aktów prawnych).

Grunt w obrębie wykopu pod budynkiem był na ogół przepuszczalny. Kolejność robót zaplanowano w ten sposób, że po wykonaniu wykopu ze skarpami ułożono warstwę betonu jako podłoże pod izolację, wymurowano ścianki pomocnicze na wysokość płyty fundamentowej, tj. ok. 2,00 m, i wykonano na nich izolację wodoszczelną. Zanim zdążono wykonać płytę fundamentową, spadły ulewne deszcze. Woda spływająca po skarpach pomimo przepuszczalności gruntu zaczęła się gromadzić w przestrzeni pomiędzy skarpą i ściankami pomocniczymi.

Spiętrzona woda wywierając parcie hydrostatyczne na izolację spowodowała w niektórych miejscach oderwanie się izolacji od ścianek, a w innych przesunięcie poziome ścianki pomocniczej. Zniszczoną w ten sposób izolację należało usunąć i po naprawieniu ścianki pomocniczej wykonać nową izolację (promocja 3 w 1).