Jednostkowe ścinanie

Analogicznie do metody belkowej rozpatrujemy obecnie obciążenie działające na jednostkę długości powłoki dar = 1. Położenie wypadkowej obciążenia P decyduje o tym, jakie znaki będą miały siły we wzdłużnicach. Jeśli np. mamy znaleźć siłę we wzdłużnicy 1, musimy najpierw wyznaczyć stałe ścinanie działające na odcinku 1-2. Rozkładając siłę P na siły wzdłuż linii ścinania 4′ - 3′, 4′-1′ i 2′-1′, znajdujemy ścinania w lukach 1-2, 2-3 i 3-4. Na przykład siłę w 4′ - 3′ znajdujemy, wyznaczając momenty względem punktu przecięcia pozostałych dwóch linii ścinania, tj. względem punktu 1′ rdzenia. Ponieważ siła P ma zwrot zgodny z kierunkiem ruchu wskazówki zegara, odnośne ścinanie skierowane jest od 2 ku 1, zatem 1 będzie wzdłużnicą ściskaną (program uprawnienia budowlane na komputer).

Aby znaleźć siłę we wzdłużnicy 2, musimy wpierw określić ścinanie w przedziałach 1-2 i 2-3. Ponieważ jednak wystarczy znać różnicę między jednostkowymi siłami ścinającymi, prościej jest rozpatrywać przekrój poprzeczny jako złożony z trzech łuków 2-1, 1-3 i 3-4 zakładając jednocześnie, że ścinanie w obrębie każdego z łuków jest stałe nawet, jeżeli jeden łuk zachodzi na drugi (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Stałe ścinanie łuku 1-3 nie wpływa na siłę wzdłużnicy 2, która jest zależna jedynie od odpowiedniego ścinania w łuku 2-1. Linie 3′ - 4′, 4′ - 2′ i 2′ - 1′ są liniami ścinania, odpowiadającymi łukom 2-1, 1-3 i 3-4. Ścinanie 2-1 znajdujemy, rozpatrując moment względem punktu rdzenia 2′. Jednostkowe ścinanie skierowane jest ku 1 powodując rozciąganie we wzdłużnicy 2 (uprawnienia budowlane).

Analogicznie znajdujemy siły we wzdłużnicach 3 i 4, obliczając momenty względem punktów 3′ i 4′. Widzimy więc, że momenty w kierunku wskazówki zegara powodują rozciąganie w 2 i 4 oraz ściskanie w 1 i 3. Wynik ten może być sformułowany w sposób następujący: jeżeli siła P nie przecina rdzenia, siły w dwu kolejnych wzdłużnicach są przeciwnego znaku, tzn. w przekroju poprzecznym przeważa skręcanie (program egzamin ustny).

Optymalny układ czterech wzdłużnie

Optymalny układ czterech wzdłużnie. Należy zbadać, czy w przypadku gdy wypadkowa nie przecina rdzenia, układ wzdłużnie odpowiada wymaganiom zasady minimum, podanej w p. 1.6.0. Jeżeli ma to miejsce, układ taki nazywamy optymalnym. Możemy założyć bez specjalnego ograniczenia ogólnego charakteru rozważań, że 2 i 4 są wzdłużnicami rozciągającymi, podczas gdy 1 i 3 ściskanymi (opinie o programie). Należy najpierw zbadać, czy położenie 3 jest takie że cały układ może być uznany za optymalny. Stosownie do definicji, istotne jest, czy przy przesunięciu wzdłużnicy ilość zbrojenia podłużnego zwiększa się (lub pozostaje bez zmian). Przy nieskończenie małym przesunięciu musi być spełniony warunek, że przesunięcie wzdłużnicy nie powoduje zwiększenia ilości zbrojenia, o ile przy tym nie ma załamania przekroju poprzecznego w punkcie 3 (segregator aktów prawnych).

Przypuśćmy, że punkt 3 przesunął się o nieskończenie małą odległość w prawo do punktu 3, zakładając jednocześnie, że jednostkowe ścinanie pozostaje bez zmiany. Wówczas siły we wzdłużnicach pozostają również bez zmian, jednak równowaga sił wewnętrznych i zewnętrznych zostaje zakłócona. Siły zewnętrzne powodują pewne ścinanie w przedziałach 1-2, 2-3 i 3-4. Gdy punkt 3 przemieszcza się, ścinanie pomiędzy 2 i 3 dochodzi do punktu 3, podczas, gdy ścinanie od 4 w kierunku 3 zatrzymuje się w punkcie 3. Zatem, przemieszczenie 3 do 3 wywołuje dodatkową siłę (linia kreskowana na rysunku), która działa wzdłuż stycznej w punkcie 3 i równa jest iloczynowi długości 3-3 przez sumę wartości liczbowych sił ścinających w przedziałach 2-3 i 3-4 (promocja 3 w 1).