Izolacja wodoszczelna wewnętrzna

Jeśli budynek nie miał konstrukcyjnej płyty fundamentowej, to po wykonaniu izolacji oraz konstrukcji dociskowej w razie dalszego osiadania budynku na konstrukcję dociskową, może być przekazywany nie tylko wypór wody, lecz również i odpór gruntu. Ustalenie, w jakim stopniu konstrukcja dociskowa automatycznie zostanie wciągnięta do współpracy przy przekazywaniu obciążeń z budynku na grunt, jest bardzo trudne (program uprawnienia budowlane na komputer).

Może zdarzyć się również, że budynek nie będzie dalej osiadać (np. posadowiony na palach), natomiast grunt pod posadzką jest słaby i pomimo że jest nie obciążony będzie osiadać (pokłady osuszonego torfu, świeży nasyp itp.). W tym przypadku podłoże pod izolację musi być dostatecznie wytrzymałe, aby nie osiadało wraz z gruntem i samo stanowiło konstrukcję nośną, opartą na konstrukcji budynku (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Ponadto dno konstrukcji dociskowej będzie stropem pod najniższym pomieszczeniem. Należy je obliczyć na obciążenie ciężarem własnym i obciążeniem użytkowym, jeśli część lub Całość tego obciążenia nie jest przekazywana na podłoże.

Jeszcze bardziej skomplikowane zależności między osiadaniem gruntu, obciążeniem użytkowym najniższego pomieszczenia oraz zachowaniem się konstrukcji dociskowej i podłoża (gruntu) występują, gdy nowy budynek otrzymuje izolację wewnętrzną. Zachodzi wówczas konieczność wykonania płyty fundamentowej pod całą izolowaną częścią budynku lub oparcia konstrukcji dociskowej na stropie, a ścian budynku na ławach. Aby konstrukcja stropu była całkowicie uniezależniona od osiadania gruntu, należy między stropem a powierzchnią gruntu pozostawić pustą przestrzeń nie mniejszą od przewidywanego osiadania budynku (uprawnienia budowlane).

Izolacja wodoszczelna wewnętrzna z wyprawy wodoszczelnej może być wykonana jedynie przy niewielkim parciu wody, wówczas gdy przyczepność zaprawy do muru lub betonu istniejących ścian i fundamentu posadzek jest większa od parcia wody. Według PN-70/B-10100 przyczepność tynków wapien- no-cementowych wynosi co najmniej 0,1 kG/cm2. Dla wypraw cementowych można przyjąć wartość 2 do 3 razy większą (program egzamin ustny).

Technika wykonania wyprawy

Jeśli przyjmiemy współczynnik bezpieczeństwa równy co najmniej 2,5, to dojdziemy do wniosku, że parcie wody, jakie wyprawa powinna wytrzymać, wynosi ok. 1 m słupa wody.
Należy przy tym pamiętać, że może istnieć minimalna przyczepność zaprawy do podłoża lub może jej nie być wcale, gdy na skutek skurczu zaprawy następuje odspojenie jej od podłoża nawet bez odrywania pod wpływem parcia wody. Ze względu na skurcz tynku wodoszczelnego izolowane w ten sposób powierzchnie nie mogą być duże (opinie o programie).

Wyprawy wykonuje się najczęściej na starych ścianach, w których procesy skurczowe już się odbyły, co tym bardziej zwiększa niebezpieczeństwo odspojenia wyprawy od ściany. Stare ściany mogą mieć stosunkowo słabe powierzchnie cegieł i wówczas przyczepność zależy nie tyle od zaprawy, co od materiału ściany. Decydując się na wykonanie wyprawy wewnętrznej, należy rozważyć, czy materiał ściany lub fundamentu poddany stałemu zawilgoceniu nie ulegnie korozji, gdyż wówczas wyprawa pozbawiona trwałego podłoża również ulegnie zniszczeniu (segregator aktów prawnych).
Znany jest autorom przypadek, gdy wyprawa cementowa przeciwwilgociowa, nałożona na mur ceglany, po kilku latach odspoiła się na znacznej powierzchni od ściany. Po usunięciu warstwy wyprawy okazało się, że cegła pod wpływem stałego zawilgocenia przesiąkającą przez grunt wodą opadową i wilgocią gruntową uległa całkowitemu zniszczeniu, tak że można ją było wygrzebywać palcami.
Technika wykonania wyprawy wodoszczelnej i warunki, jakim powinna ona odpowiadać, są takie same jak w przypadku.

W celu uzyskania lepszej wodoszczelności możliwe jest stosowanie do zaprawy dodatków uszczelniających (promocja 3 w 1). Aby uzyskać jak największą przyczepność zapraw do podłoża, należy je przed nałożeniem wyprawy dokładnie wymyć i oczyścić ze śmieci, kurzu itp.