Izolacje poziome

Po ukończonej reakcji oddestylowano pozostałą wodę. Otrzymany w ten sposób lepik wytrzymuje próbę jako lepik do papy na dachu.
Różnorodność stosowanych dziś w budownictwie lepików jest bardzo duża. Używane są lepiki zarówno na bazie asfaltów, jak i paków.
Lepiki asfaltowe są produkowane z wypełniaczami, na zimno i na gorąco.

Lepiki smołowe są używane wyłącznie na gorąco, bez wypełniaczy, jakkolwiek przepisy zagraniczne, np. niemieckie, przewidują lepiki smołowe również z wypełniaczem (program uprawnienia budowlane na komputer).
Do robót izolacyjnych na ogół chętniej stosuje się w Polsce lepiki asfaltowe na zimno niż na gorąco, gdyż przy wykonywaniu warstw izolacyjnych lepik na zimn’ umożliwia dokładniejsze wykonanie izolacji niż lepik na gorąco, który wymaga bardzo szybkiego i wprawnego rozprowadzania i układania papy, zanim rozgrzany asfalt zdąży zastygnąć.
Przy robotach prowadzonych w czasie upałów stosowanie lepików na gorąco jest łatwiejsze niż w czasie chłodów wiosennych i jesiennych. Rodzaj lepiku zależy dostosowywać do warunków pracy izolacji (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Do izolacji poziomych, układanych w miejscach o stałej i dość niskiej temperaturze, nadają się lepiki rzadsze o niższych temperaturach mięknienia i mniejszej zawartości wypełniacza.
Do izolacji pionowych lub na spadkach należy stosować lepiki na gorąco albo na zimno, bardziej gęste, o większej zawartości wypełniaczy, oraz o możliwie krótkim czasie wiązania i wysychania.
Do izolacji narażonych na działanie wyższych temperatur, jak np. izolacje kotłowni centralnego ogrzewania, należy stosować lepiki na gorąco o najwyższych temperaturach mięknienia (uprawnienia budowlane).

Przy stosowaniu lepików na zimno należy zawsze zwracać uwagę na niebezpieczeństwo rozluźnienia i spulchnienia papy lub innych materiałów rolowych, z którymi lepiki się stykają.
Jako zasadę przyjmuje się, że dla uniknięcia niepożądanych zjawisk natury lepiki powinny posiadać tej sam charakter chemiczny co składniki impregnujące materiał rolowy, tzn. że do pap smołowych należy stosować lepiki mołowe, a do pap asfaltowych lepiki na bazie asfaltów. W wyjątkowych przypadkach można stosować lepiki asfaltowe do pap smołowych (program egzamin ustny).

Temperatura przy klejeniu papy

Przy charakterystyce lepików na gorąco brak określenia granic temperatur, w obrębie których posiadają one zdolności wiążące względnie lepiące.
Jak wykazały badania laboratoryjne, temperatury te mogą leżeć w przypadła niektórych lepików w dość ciasnych granicach, co bardzo utrudnia ich stosowanie i staje się często powodem niepowodzeń przy robotach izolacyjnych (opinie o programie).

Temperatura przy klejeniu papy powinna być tak dobrana, aby rozgrzany .epik nadtapiał lekko masę impregnacyjną lub powłokową papy, na skutek cze- zo następuje dokładne związanie materiału rolowego z masą lepiku. Zbyt niska temperatura lepiku w czasie pracy nie daje dobrych wyników, co można stwierdzić przez oderwanie przyklejonej papy. Źle przyklejona papa ma po oderwaniu pewną część powierzchni nie związaną lepikiem.
Ostatnio zwraca się uwagę na to zjawisko i stawia wymagania, aby co najmniej połowa powierzchni przyklejonej papy uległa rozwarstwieniu przy rozerwaniu.
Również momentem, do którego jeszcze mało wagi się przywiązuje, jest dobre wzajemne zachowanie się bitumów papy i lepiku (segregator aktów prawnych).

Badania tych cech są dość trudne i brak metod umożliwiających dokładne określenie granicznych temperatur, w obrębie których lepiki zachowują zdolności wiązania lub lepienia, tym nie mniej przy stosowaniu lepików należy za ten moment zwracać uwagę i przestrzegać, aby robotnicy układający izolację nie stosowali lepików w niskiej temperaturze. Podkreślić tu należy, że temperatury, przy których lepiki wykazują pełną zdolność lepienia, są wyższe temperatury, przy których dają się one rozprowadzać. Zachowanie się lepików w niskich temperaturach również jest dostatecznie zbadane i scharakteryzowane (promocja 3 w 1).