Izolacje przeciwwilgociowe, cieplne i dźwiękowe

Izolacje przeciwwilgociowe wykonywane są zwykle w kilku warstwach. W przypadku przedostawania się do budynku wód gruntowych należy stosować izolacje dobrze przylegające do chronionej powierzchni (program uprawnienia budowlane na komputer). Dla ochrony obiektu przed nasiąkliwością bardziej wskazane są izolacje plastyczne, łatwo wsiąkliwe i zasklepiające pory elementu ochranianego.

W wielu przypadkach zachodzi potrzeba łączenia obydwu rodzajów izolacji, np. mury piwniczne zabezpiecza się przed naporem wód gruntowych warstwą tynku z zaprawy cementowej, a samą zaprawę zabezpiecza się dodatkowo, np. uszczelnia się przez powłóczenie gorącym lepikiem asfaltowym (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Izolacje te są wykonywane z materiałów porowatych, w których zasadniczą rolę odgrywa powietrze wypełniające dużą ilość drobnych porów. Materiał miękki, porowaty stanowi zły przewodnik ciepła, a jednocześnie absorbuje i tłumi dźwięki.

Tynki, inaczej zwane wyprawami, dzielimy na zewnętrzne i wewnętrzne. Tynki zewnętrzne mają na celu zabezpieczenie ścian i elementów przed szkodliwymi wpływami atmosferycznymi oraz zabezpieczenie elementów palnych od ognia. Tynki jednocześnie stanowią estetyczne wykończenie budynku (uprawnienia budowlane).

Tynki wewnętrzne na ścianach i sufitach

Tynki wewnętrzne na ścianach i sufitach mają na celu wytworzenie powierzchni estetycznych gładkich (pod malowanie), zabezpieczenie elementów palnych od ognia oraz spełniają rolę izolacji termicznej (program egzamin ustny). W zależności od rodzaju zaprawy rozróżniamy tynki wapienne, wapienno-cementowe, cementowe, wapienno-gipsowe, gipsowe (sztablatura) oraz tynki szlachetne. Grubość tynku trzy warstwowego, najczęściej wykonywanego w pomieszczeniach mieszkalnych i biurowych na cegle, betonie, płytach izolacyjnych, wynosi 12—25 mm. Normalna grubość powinna wynosić 20 mm (opinie o programie).

Okładziny kamienne na ścianach również dzielimy na zewnętrzne i wewnętrzne. Okładziny zewnętrzne mają na celu uzyskanie estetycznego wyglądu elewacji oraz zwiększenie trwałości budynku, ponieważ zabezpieczają mury przed wietrzeniem. Okładziny wewnętrzne mają na celu głównie wygląd estetyczny elementów budynku (segregator aktów prawnych).

Na okładzinę zewnętrzną stosuje się przeważnie następujące kamienie naturalne: granit, marmur, dolomit i piaskowiec (promocja 3 w 1). Wnętrza licuje się marmurem i alabastrem, rzadziej piaskowcem. Grubość piaskowca i dolomitu użytego do licowania zewnętrznego budynku wynosi 30—50 mm, granitu 70—100 mm. Grubość okładzin wewnętrznych (marmur, piaskowiec, alabaster) waha się w granicach 20-30 mm.