Izolacyjne betony komórkowe

Dopuszczenie do okresowej kondensacji pary wodnej wewnątrz przegrody wymaga szczególnej uwagi przy doborze materiałów w stosowanych przegrodach. Najmniej trwałe i wrażliwe na zawilgocenie (gnicie) są materiały pochodzenia organicznego, jak np. płyty pilśniowe, trzcinowe lub zasypki z trocin, sieczki, torfu itp. Przy użyciu tych materiałów kondensacja pary wodnej powinna być ograniczona w maksymalnym stopniu (program uprawnienia budowlane na komputer).

Przy najkorzystniejszym usytuowaniu materiałów termoizolacyjnych, tj. jak najbliżej części zewnętrznej, kondensacja najczęściej występuje na styku materiałów izolacyjnych i zewnętrznej warstwy przegrody.

Znacznie korzystniejszym rozwiązaniem jest stosowanie materiałów termoizolacyjnych pochodzenia nieorganicznego, jak np. izolacyjne betony komórkowe, płyty z włókien mineralnych, szkło piankowe, styropian, które na skutek zwiększonej wilgotności nie ulegają gniciu, a jedynie zwiększa się ich przewodność cieplna. Oczywiście należy przestrzegać warunków, aby wilgotność nie wzrosła ponad dopuszczalne przyrosty (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Oprócz wilgotności i temperatury powietrza wewnętrznego, wpływ na powstanie kondensacji pary wodnej może mieć również kolejność warstw w przegrodzie. W przegrodach warstwowych, jak już wspomniano, istotny jest opór dyfuzyjny warstw wewnętrznych i zewnętrznych. W ścianach mających od strony wewnętrznej warstwę betonu konstrukcyjnego, a ocieplenie usytuowane blisko powierzchni zewnętrznej, kondensacja w normalnych warunkach może pojawić się w niewielkich ilościach (uprawnienia budowlane).

Usytuowanie materiału termoizolacyjnego od wewnątrz, przy małym oporze dyfuzyjnym tych materiałów, ułatwia przepływ pary wodnej do wnętrza, stąd i możliwość kondensacji wewnątrz przy takiej kolejności warstw będzie znacznie większa. Wynika to również i z faktu, że przy ociepleniu ścian od wewnątrz, znacznie większa część grubości ściany znajdzie się w strefie ujemnej temperatury niż w przypadku ocieplenia od zewnątrz. Taki rozkład temperatury wywiera decydujący wpływ na proces kondensacji pary wodnej (program egzamin ustny).

Dyfundująca para wodna

W ścianach przy jednakowej ich izolacyjności termicznej, w przypadku ocieplenia od zewnątrz, strefa przemarzania jest mała i kondensacja może w ogóle nie wystąpić, i odwrotnie, przy dużej strefie przemarzania, przy ociepleniu od wewnątrz, wystąpienie kondensacji jest bardzo prawdopodobne (opinie o programie).

W przypadku ocieplenia od strony wewnętrznej należy stosować materiały trudno przepuszczalne dla pary wodnej, np. styropian, beton komórkowy. Płyty z włókien mineralnych nie nadają się do tego celu ze względu na mały opór dyfuzyjny (segregator aktów prawnych).

Przy stosowaniu materiałów termoizolacyjnych od wewnątrz konieczne jest zwykle stosowanie paroizolacji. Z punktu widzenia technicznego jest to jednak zabieg kłopotliwy, ponieważ położenie na paroizolacji (np. papie) wyprawy wewnętrznej wymaga dodatkowych zabiegów, jak np. położenie siatki pod wyprawą z tynku. Bardziej prawidłowe jest ocieplanie ścian od strony zewnętrznej, gdyż dzięki temu uzyskuje się korzystniejszy rozkład temperatury i większości przypadków eliminuje kondensację pary wodnej.

Dyfundująca para wodna napotyka na swej drodze najpierw stosunkowo szczelną warstwę konstrukcyjną i tylko niewielka jej ilość dopływa do warstwy ocieplającej. Odpływ na zewnątrz pary wodnej uwarunkowany jest szczelnością warstwy zewnętrznęj, ochraniającej od wpływów atmosferycznych. Przy zastosowaniu zewnętrznych warstw nieprzepuszczalnych, aby zapobiec wykraplaniu się wilgoci, trzeba wykonać wentylowaną szczelinę powietrzną, usytuowaną pod okładziną zewnętrzną, która umożliwi odprowadzenie wilgoci przenikającej przez ścianę (promocja 3 w 1).

Przemarzanie i przecieki wody deszczowej przez zewnętrzne ściany z elementów wielkowymiarowych stanowią podstawowe wady, występujące dość powszechnie w budynkach realizowanych systemami uprzemysłowionymi.