Jakość surowca

Gliny typu kaolinitowego nadają się bardziej do produkcji cegły klinkierowej niż „’liny typu hydrołyszczykowo-montmorylonitowego lub kaolinitowo-hydrołyszczykowego. Dlatego dodatek kaolinu do gliny gorszej jakości, nawet do lessu, może gruntownie polepszyć jakość surowca i uczynić go przydatnym do produkcji klinkieru. Według Angenickiej i Sorokiny dodatek kaolinu niewysokiej jakości w ilości 15% do glin piaszczystych typu lessowego i do lessu kijowskiego pozwolił uzyskać klinkier budowlany dobrej jakości po wypaleniu w’ temperaturze 1230°C (wygrzewanie przez 3 h w gazowym piecu komorowym) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Zwiększenie zawartości tlenku wapniowego nie jest wskazane, ponieważ obniża on lepkość gliny w czasie spiekania, zmniejsza interwał topienia, a dwutlenek węgla iz CaCOj) może zwiększyć porowatość wyrobu. Tlenek magnezowy jest pod tym względem mniej szkodliwy. Znane są jednak przypadki wytwarzania klinkieru z glin z zawartością ok. 16% CaCO, w zestawie. Bruki w Budapeszcie są wykonane z takiego klinkieru, nadzwyczaj odpornego na zużycie („rostolit”). Ze względu na łatwą topliwość wypala się go w osłonach w tempie bardzo zwolnionym; w szczególności dotyczy to okresu stygnięcia (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Analogiczne są gliny holenderskie. Ceramicy holenderscy stosują nawet gliny aluwialne zawierające 8-15% CaC0₃,15-20% illitu, 45-50% kwarcu (o cząstkach wielkości 50100 |xm) i 3,4-4,5% minerałów żelazistych. Węglan wapniowy znajduje się w tych glinach w stanie bardzo rozproszonym i jest równomiernie rozmieszczony, co stwarza warunki sprzyjające spiekaniu masy. Bardzo wolne podnoszenie temperatury eliminuje wpływ wąskiego interwału spiekania. Do wypalania stosuje się piece w i elokomoro we z wstecznie skierowanym płomieniem (uprawnienia budowlane).

Spośród glin klinkierowych, ocenianych pod względem uziarnienia, pierwszeństwo mają gliny bardziej drobnodyspersyjne, ponieważ w najdrobniejszych frakcjach zawarta jest największa ilość topników. W glinie nie powinno być więcej niż 15% piasku, w przeciwnym razie wytrzymałość mechaniczna klinkieru raptownie zmniejsza się, a nasiąkliwość wzrasta. Najlepiej jest schudzać glinę szamotem (program egzamin ustny).

Klinkier budowlany

Zawartości tlenków barwiących w glinie klinkierowej, w szczególności Fe₂0₃, nie ogranicza się, jeśli tylko nie jest wymagana specjalna barwa cegły klinkierowej. Niepożądana jest znaczna ilość Fe₂0₃ (powyżej 8%), gdyż reakcja 6Fe₂0₃ - 4Fe₃0₄ +0₂ przebiega w temperaturze 1000°C bardzo intensywnie, co może spowodować tworzenie się porów’ w materiale, szczególnie podczas krótkotrwałego oddziaływania środowiska redukującego w piecu i w obecności znacznej ilości fazy ciekłej w materiale wyrobu (opinie o programie).

Nie mniejsze znaczenie dla spiekania gliny ma stopień rozproszenia zawartego w niej tlenku żelazowego. W glinach żółtych Fe₂0₃ jest bardziej rozproszony niż w glinach czerwonych i spiekanie zaczyna się wcześniej.

Klinkier budowlany produkuje się w kraju przeważnie z iłów trzeciorzędowych mioceńskich facji lądowej i plioceńskich. Do produkcji klinkieru drogowego powszechnie używane są lessy i w mniejszym zakresie ilolupki karbońskie. Schematy produkcji. Klinkier może być produkowany metodą odlewania z półpłynnej masy (wilgotność 30-35%) za pomocą specjalnej prasy i form drewnianych (segregator aktów prawnych).

Klinkier przygotowany metodą plastyczną, w przypadku złej pracy prasy pasmowej, może okazać się zwichrowany, o niskiej wytrzymałości mechanicznej. Dlatego przeciwdziałanie powstawaniu zwichrowali ma szczególne znaczenie. Półfabrykaty -uszy się w suszarkach tunelowych przeciwprądowych. W Polsce cegły klinkierowe budowlane produkuje się z mas plastycznych, klinkier progowy z mas półsuchych.

Wypalanie. Klinkier wypala się w piecach tunelowych lub kręgowych wielokomorowych, ogrzewanych paliwem stałym, mazutem, gazem generatorowym lub ziemnym. W szczególnych przypadkach mogą być stosowane piece jednokomorowe ze zwrotnym prowadzeniem ognia (promocja 3 w 1).