Kable samosprężające

Istota pomysłu kabli samosprężających polega na zastosowaniu kabli wstępnie naciągniętych w oparciu o rdzeń usuwalny i ułożeniu ich przed betonowaniem konstrukcji. Po stwardnieniu betonu przenosi się nań siłę sprężającą przez zwolnienie prowizorycznych zakotwień końcowych i ewentualne usunięcie rdzenia (program uprawnienia budowlane na komputer). W ten sposób eliminuje się na placu budowy wykonanie naciągu kabli, przy jednoczesnym zagwarantowaniu ścisłej kontroli siły sprężającej. Tym samym nie ma potrzeby wyposażania budowy w jakiekolwiek urządzenia do sprężania, jak również zatrudniania kwalifikowanego personelu; wystarcza tu sprzęt używany przy wznoszeniu konstrukcji żelbetowych.

Zasadniczą zaletą kabli samosprężających jest niewrażliwość siły sprężającej na straty od tarcia, bez względu na trasę kabla, przez co w pewnych przypadkach są one niezastąpione. Metoda ta znalazła zastosowanie przy realizacji dużych mostów sprężonych.
Można wyróżnić dwa typy kabli samosprężających w zależności od tego czy siły przenoszą się bezpośrednio z naprężonego uzbrojenia na beton, czy za pośrednictwem głowic końcowych, czy wreszcie częściowo w jeden i drugi sposób (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Mamy tu do czynienia z pewną analogią odpowiednio do kablobetonu i strunobetonu.
Rozwiązaniem będącym w pewnej mierze odpowiednikiem kablobetonu są kable M. Chalosa.

Sam kabel składa się z 3 zasadniczych części: z plecionki sprężającej, elastycznej osłony i z rdzenia usuwalnego. Plecionka składa się (w oryginalnym rozwiązaniu) z 23 linek 12 0 2 mm ułożonych spiralnie, prawo- i lewoskrętnie, tak by momenty skręcające równoważyły się. Dzięki takiemu układowi kable dają się łatwo wyginać i układać w trasach łukowych. Osłona elastyczna zwinięta jest z dwu warstw stalowej taśmy, z których zewnętrzna jest przystosowana do segregacji linek sprężających, wewnętrzna zaś uszczelnia styki osłony zewnętrznej. Obie warstwy taśmy zespala się (po zwinięciu osłony) spawaniem punktowym. Taśma zewnętrzna posiada z jednej strony z boku wycięcia odgięte prostopadle, tworzące po zwinięciu zaczepy dla plecionki sprężającej (uprawnienia budowlane).

Kable Chalosa

Rdzeń składa się z krótkich odcinków o siodełkowych powierzchniach czołowych, połączonych płaskimi złączami umieszczonymi w nacięciach podłużnych. Konstrukcja taka umożliwia wyginanie jak również wyciąganie rdzenia, który może być wielokrotnie użyty, a także przedłużany lub skracany w miarę potrzeby.
Istotną część kabla tworzy głowica kotwiąca, która musi zapewnić stabilizację naciągu plecionki w oparciu o rdzeń, przenieść siły sprężające na beton po usunięciu rdzenia oraz umożliwić zwolnienie naciągu struny, tj. wprowadzić sprężenie konstrukcji i dać możność usunięcia rdzenia (program egzamin ustny).

W dobrze uzwojonym bloku betonowym głowicy zakotwione są linki sprężające. Spirala stanowi tu element oporowy, o który opiera się sworzeń. Poprzez blok oporowy naciąga się plecionkę sprężającą na odpowiedniej ramie i w tym stanie wprowadza się rdzeń łańcuchowy i wkręca sworzeń, za pośrednictwem którego siła naciągu przenosi się z plecionki na rdzeń. Kable układa się jak zwykłe uzbrojenie, a po stwardnieniu betonu wykręca się sworzeń stabilizujący sprężając tym samym konstrukcję (opinie o programie). Na koniec wyciąga się rdzeń i wypełnia kanał zaprawą cementową.

Rdzeń i sworzeń mogą być wielokrotnie użyte.
Kable Chalosa mogą być dostarczane na budowę w kręgach o dużej średnicy wraz z głowicami (o długości ok. 50 cm) i pozostałym osprzętem. Kable Chalosa wykonywano dla sił sprężających 55 i 80 T. Odpowiednikiem strunobetonu są kable H. Schorera, chronologicznie wcześniejsze od kabli Chalosa (segregator aktów prawnych). Zasadnicza różnica w stosunku do kabla Chalosa polega na tym, że głowica kotwiąca jest tu usuwana po sprężeniu i może być wielokrotnie użyta.

Rdzeń w formie pręta lub rurki ze stali stopowej (ściskanej do ok. 70 kG/mm2) znajduje się w osłonce z cienkiej blachy, papieru parafinowanego lub tp. i zaopatrzony jest w betonowe, ceramiczne lub metalowe podkładki oporowe i zarazem rodzielcze 3, rozmieszczone w odpowiednich odstępach (promocja 3 w 1).