Kasety na błony rentgenowskie

Oprócz aparatu gammagraficznego, do wyposażenia niezbędnego przy badaniach radiograficznych należą: kasety na błony rentgenowskie, znaczniki ołowiane, wyposażenie ciemni fotograficznej, negatoskop do odczytywania radiogramów oraz komplet przyrządów dozymetrycznych, wymagany odrębnymi przepisami. Przykładowe usytuowania źródła 1 i błony 2, optymalne dla różnych typów elementów żelbetowych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Prawidłowe określenie czasu naświetlania błony w dużym stopniu decyduje o jakości otrzymanego radiogramu. W zasadzie ścisłe ustalenie czasu wymaga wykonania szeregu próbnych naświetleń. Przeprowadzenie takich prób, przy stosunkowo grubych elementach żelbetowych, wymaga znacznego czasu i w praktyce nie może mieć miejsca. Dla umożliwienia szybkiego określenia czasu naświetlania opracowano następujące sposoby.
Określanie czasu naświetlania przez pomiar mocy dawki. Ponieważ dawka całkowita jest iloczynem mocy dawki i czasu napromieniowania, mierząc moc dawki P w miejscu błony oraz znając wartość dawki D dającej optimum gęstości optycznej, można każdorazowo obliczyć potrzebny czas naświetlania t (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Moc dawki można zmierzyć w mR/godz za pomocą radiometru, wchodzącego w skład przyrządów dozymetrycznych. Dla błon Foto Rentgen Super R dawki promieniowania gamma, wywołujące optymalne zaczernienie.
Opisany sposób, zaproponowany przez A. Uóniga, może być stosowany w tych przypadkach, gdy dawka promieniowania, jaką otrzyma człowiek dokonujący pomiaru w miejscu błony, nie przekracza wartości dopuszczalnej (uprawnienia budowlane).

Dla ułatwienia obliczeń skonstruowano specjalny suwak do radiografii żelbetu. Sposób określania czasu naświetlania błony jest następujący:
a. 1) pod wskaźnikiem czułości nastawia się wartość, nie poruszając nastawionej czułości, naprzeciw aktywności źródła (w Ci albo w gRa) ustawia się odległość ogniskową (cm),
b. naprzeciw danej grubości elementu z betonu (cm) odczytuje się czas naświetlania (godz) (program egzamin ustny).

Rozkład zbrojenia

Zasady oceny rozkładu zbrojenia w żelbecie na podstawie radiogramów są zależne od celu badania oraz od usytuowania prętów zbrojenia w stosunku do błony.
Określanie rozkładu zbrojenia przy ustalonym kierunku prętów. W celu jednoczesnego określenia średnicy i położenia pręta wykonuje się 2 zdjęcia. W przypadku prześwietlania cienkiego elementu (do 10 cm) mogą być to dwa zdjęcia na jednej błonie, wykonane z kolejnych dwu położeń tego samego źródła (opinie o programie).

W przypadku badania grubszych elementów żelbetowych, nie jest możliwe dokonanie 2 zdjęć na jednej błonie, jak również nie udaje się uzyskać obrazu znacznika ustawionego na betonie od strony źródła. W tym przypadku należy umieścić na betonie znaczniki od strony błony i dokonać dwóch kolejnych naświetleń na dwóch różnych błonach. Zbiorczy obraz radiograficzny z obu błon sporządza się na kalce technicznej, przy czym obrazy znaczników, których położenie jest ustalone, umożliwiają dokładne nałożenie na siebie obu otrzymanych radiogramów. Znając a, n, l, d i mierząc na radiogramie zbiorczym wielkości c, k, h.

W praktyce analityczny sposób określenia współrzędnych pręta można zastąpić metodą graficzną (segregator aktów prawnych). W opisanej metodzie założono z góry, że znany jest kierunek osi pręta w badanym elemencie. W rzeczywistości, np. wskutek wad wykonawstwa, projektowany kierunek może ulec dużym zmianom. Określenie położenia pręta przypadkowo usytuowanego w betonie, może być również dokonane za pomocą radiogramu zbiorczego z 2 naświetleń.

Ze względu na komplikacje rachunkowe, proponuje się tu wyłącznie analizę graficzną. Wykreślna metoda oparta jest na zasadach wyznaczania cieni brył od punktowego źródła światła. Dwa położenia źródła (Zj i Z2) pokazano w rzucie poziomym i pionowym (promocja 3 w 1).