Klasyfikację metod

Klasyfikację metod tego drugiego kierunku budownictwa uprzemysłowionego można przeprowadzić kierując się różnymi kryteriami.

Pod względem wymiarów prefabrykatów rozróżniamy:
— prefabrykaty drobno- lub średniowymiarowe o powierzchni gabarytowej poniżej 2 m2,
— prefabrykaty wielkowymiarowe o powierzchni gabarytowej powyżej 2 m2 (program na komputer).

Różnice wymiarowe prefabrykatów wpływają na ich ciężar, stad drugie kryterium ciężaru wprowadza podział na:
— prefabrykaty lekkie (portatywne) o ciężarze do 25-i-30 kG.
— prefabrykaty średnie o ciężarze do 500-^600 kG,
— prefabrykaty ciężkie o ciężarze ponad 600 kG.
Podział ten związany jest z kategorią sprzętu transportowego i montażowego, którego wymaga produkcja i montaż poszczególnych grup prefabrykatów, przy czym prefabrykaty lekkie przeznaczone są do montażu ręcznego (np. stypizowane pustaki wielocegłowe lub bloczki gazobetonowe) i wchodzą w zakres „budownictwa tradycyjnego udoskonalonego, które można określić jako wstępną formę budownictwa uprzemysłowionego (program na telefon).

Elementy konstrukcji

Klasyfikację metod budownictwa uprzemysłowionego z prefabrykatów można przeprowadzić również na podstawie określenia kształtów głównych elementów konstrukcji nośnej budynku. Podział ten obejmuje dwie zasadnicze grupy:
— prefabrykaty płaskie stanowiące elementy konstrukcji leżące w jednej płaszczyźnie,
— prefabrykaty przestrzenne stanowiące elementy konstrukcyjne o układzie przestrzennym (program egzamin ustny).
W grupie prefabrykatów płaskich rozróżniamy:
— prefabrykaty prętowe, których wymiary poprzeczne są małe w stosunku do długości,
— prefabrykaty szkieletowe lub ramowe, które są zespołem prefabrykatów prętowych,
— prefabrykaty blokowe, których proporcje wymiarowe zapewniają sa- mostateczność montażową,

— prefabrykaty płytowe, w których jeden z wymiarów wielokrotnie mniejszy od dwóch pozostałych i które wymagają usztywnić montażowych dla utrzymania ich stateczności przed połączeniem w sztywne zespoły (opinie o programie).

Terminologia powyższa posiada jeszcze pewne rozgałęzienie, a mianowicie, oprócz terminu blok używa się terminu wielki blok dla określenia prefabrykatów blokowych o wysokości równej wysokości kondygnacji. Podobnie terminem wielka płyta (budownictwo wielkopłytowe) bywa określana płyta o wymiarach nie mniejszych niż wymiary ścian pomieszczenia, które obudowuje (segregator aktów prawnych). Należy jednak wspomnieć, że terminologia międzynarodowa przyjmuje termin ścian płytowych dla określenia wszystkich rodzajów prefabrykatów o wysokości kondygnacji, a termin ścian blokowych (ang. block walls) dla ścian i elementów o wysokości mniejszej niż wysokość kondygnacji. Stosowane jest również określenie prefabrykat dylowy (ściany z dyli, stropy dylowe), które charakteryzuje prefabrykat płytowy o małym wymiarze szerokości w stosunku do wysokości. Prefabrykaty przestrzenne charakteryzuje wielopłaszczyznowy, monolityczny zestaw elementów płaskich. Metody produkcji tych prefabrykatów są o wiele bardziej złożone niż prefabrykatów płaskich i wymagają do montażu użycia specjalnie ciężkiego sprzętu. Zastosowanie ich zmniejsza ogólną liczbę prefabrykatów składowych dla danego budynku (promocja 3 w 1).