Nowa kultura materialna

A jednak ów rozrost jest taką samą koniecznością, a nawet po stokroć bardziej oczywistą jak fakt powstania starego Gdańska w jego feudalnej i późniejszej dobie rozwoju. Powstanie nowoczesnego, socjalistycznego centrum jest rzeczywistością, której nie można i nic należy podporządkowywać dawnej dominancie śródmiejskiego masywu. Dlatego trudno nie zgodzić się z zasadniczą tezą wyrażoną w nakreśleniu śmiało rozwiniętej sylwety nowoczesnego śródmieścia. Nie wydaje się, aby sama zasada komponowania starego z nowym była omyłką (program uprawnienia budowlane na komputer).

Natomiast nieumiejętne skłócenie tych dwóch żywiołów na pewno doprowadziłoby do kompletnego fiaska plastycznego. Takim skłóceniem byłoby wysunięcie na plan pierwszy nowych pionowych akcentów, zarówno w widoku od strony morza, jak i od strony głównego wjazdu lądowego do miasta. Głównym zadaniem urbanisty-plastyka, któremu przypadnie do rozstrzygnięcia ten ważny problem, byłaby moim zdaniem trafna lokalizacja spiętrzonych masywów nowego śródmieścia w myśl omówionej zasady" (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Podźwignięte z ruin i przebudowane miasta Kraju Rad, ludowej Polski i innych państw demokracji ludowej utrwalają dziś obraz nowej cywilizacji socjalistycznej, obraz jej humanistycznych treści, jej trudności wzrostu, ostrej walki nowego ze starym w procesie jej powstawania (uprawnienia budowlane). Nie jest przypadkiem, że miasta te - symbole nieprzebranych sil pokojowych dążeń wyzwolonych społeczeństw - wchłaniają w swój kształt przestrzenny mądrość i poezję narodowego dziedzictwa. Nowa kultura materialna i duchowa kształtująca się na gruncie afirmacji nowego świata i nowego człowieka, współuczestnicząca w jego tworzeniu, podjęła i rozwinęła wszystko co głęboko ludzkie w dorobku dzieł minionych epok (program egzamin ustny).

Osiągnięcia socjalistycznej kultury

Ożywczy nurt dyskusji i swobodnego ścierania się poglądów, chroniący naszą kulturę przed zjawiskami rutyny i zastoju, przynosi słuszną tendencję pogłębienia naszego stosunku do dziedzictwa i metody jego rozwijania. Na fali tego nurtu zjawiają się zarazem skrajne i w istocie rzeczy nie nowe koncepcje, negujące osiągnięcia socjalistycznej kultury, sugerujące konieczność generalnego zerwania z jej dotychczasowym kierunkiem (opinie o programie). Jest więc rzeczą ważną zarówno dla rozwoju przodujących tendencji, szukających istotnie nowego, jak i dla uchronienia ich przed bezpłodnym awanturnictwem szerokie oświetlenie i zanalizowanie dorobku kultury socjalistycznej w dziele budownictwa i przebudowy miast, zobrazowanie jej trwałych, nieprzemijających zdobyczy.

Praca niniejsza, opierając się na materiałach miast polskich i radzieckich podjęła próbę przedstawienia pewnego fragmentu tego dorobku, związanego z akcjami przebudowy układów śródmiejskich miast historycznych (segregator aktów prawnych). Poruszyła ona problemy pojmowania roli i aktualności dziedzictwa urbanistycznego, polemizując z poglądami pseudo-nowatorskimi i wąsko-tradycjonalistycznymi sięgnęła do historii procesu nowożytnych przeobrażeń miasta, analizując go na przykładach dawnej Warszawy i Petersburga; oświetliła bogate doświadczenia urbanistyki radzieckiej z praktyką socjalistycznej przebudowy Moskwy na czele; podjęła próbę oceny problematyki dziedzictwa w odbudowie i przebudowie układu śródmiejskiego stolicy Polski Ludowej, by wreszcie zestawić wszystkie te doświadczenia z perspektywami wzrostu naszych miast i osiedli na torach masowego uprzemysłowionego budownictwa.

Dorobek urbanistyki i architektury socjalistycznej przywracającej nić ciągłości historycznej w rozwoju naszych miast jest dziś obiektywną wartością, wywierającą od pewnego czasu określony wpływ na koncepcje szeregu środowisk architektonicznych również i Zachodu (promocja 3 w 1). Odrodzenie w układach i architekturze miast polskich świetnych tradycji kultury narodowej jest elementem naszego wkładu do kultury ogólnoludzkiej.