Kleje do łączenia płytek

W Polsce na podkładach cementowych stosuje się masy na polioctanie winylu, krzemalit ciemny oraz masę kazeinowo-cementową, a na podkładach gipsowych (oraz na podkładach cementowych, lecz o wilgotności nie większej niż 2%) - masę o spoiwie z gipsu wolnowiążącego. Skład masy na polioctanie winylu jest następujący: masa POW - 90 części, cement 250 - 10 części i wody 4 części wagowe. Masę krzemalitową uzyskuje się z krzemalitu i piasku o stosunku jak 3 : 4, a masę kazeinowo- -cementową - z następujących składników: klej kazeinowy : mączka kwarcowa : cement 250 i woda w stosunku 1 : 4 : 6 : 4 (program uprawnienia budowlane na komputer). Przy stosowaniu masy krzemalitowej gruntuje się podłoże roztworem krzemalitu w wodzie w proporcji 2 : 1. Masa gipsowa zawiera: gipsu wolnowiążącego - 1, piasku - 0,25 i wody - 0,5 części Wagowych. Podkład gruntuje się zaczynem gipsowym o wskaźniku wodno-gipsowym 0,8, a warstwę wygładzającą gruntownikiem, np. rozcieńczonym klejem rozpuszczalnikowym o stosunku klej : rozpuszczalnik (benzyna ekstrakcyjna i toluen w proporcji 1 : 2) jak 1 : 2 (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W Instytucie Techniki Budowlanej opracowano ostatnio masę wygładzającą o niewielkiej zawartości kazeiny kwasowej, wapna hydratyzowanego i gliny mielonej o dużej zawartości piasku mielonego o wielkości ziaren do 0,2 mm. Masa zawiera środek antyscptyczny. Dostarcza się ją w postaci proszku. Powłoki wygładzające z omawianej masy są łatwe do szlifowania (uprawnienia budowlane).

Zużycie polichlorku winylu

Kleje do łączenia płytek lub wykładzin podłogowych z podłożem powinny mieć dobrą przyczepność, a spoiny klejowe - dostateczną wytrzymałość na ścinanie i oddzieranic nawierzchni od podkładu. Po stwardnieniu kleje nie powinny być toksyczne i wydzielać zapachu. Istotną cechą klejów jest łatwe nakładanie masy klejowej na łączone powierzchnie. Spoiny klejowe nie powinny ulegać starzeniu w okresie użytkowania podłóg oraz powinny wykazywać odporność biologiczną na działanie wilgoci i podwyższonych temperatur (co najmniej 50°C) (program egzamin ustny).

Zależnie od materiału wykładzin, rodzaju podkładu lub warstwy wygładzającej stosuje się zwykle następujące kleje: rozpuszczalnikowe, dyspersyjne i wodne. Kleje rozpuszczalnikowe i dyspersyjne są produkowane w postaci gotowych preparatów, natomiast kleje wodne otrzymuje się przez zmieszanie stałej substancji z wodą (opinie o programie).

W niektórych krajach przed klejeniem stosuje się gruntowanie za pomocą środków polichloroprenowych (np. Helmiplan 919, Ibola L2) lub poli- octanowinylowych (np. Rakoll, Uzinol), dzięki czemu zwiększa się przyczepność nawierzchni do podkładu. Podłogi z płytek PCW są w większości krajów najbardziej rozpowszechnione spośród nawierzchni z tworzyw sztucznych. W szczególności dotyczy to USA i Japonii, gdzie występuje wyraźnie wzrost produkcji płytek w porównaniu z wykładzinami rulonowymi. Natomiast w innych krajach, jak np. w NRF, produkcja płytek jest mniejsza aniżeli wykładzin (segregator aktów prawnych).

Zużycie polichlorku winylu na jednostkę powierzchni podłogi z płytek jest na ogół mniejsze niż podłogi z wykładzin rulonowych. Płytki mają na ogół kształt kwadratowy, rzadziej prostokątny. Wymiary powierzchni płytek wynoszą od 200 x 200 do 600 x 600 mm, grubość waha się od 1,5 do 3 mm. Płyty mają różne barwy, jednolite lub marmurkowe. Wielobarwność płytek umożliwia wykonywanie podłóg wzorzystych.

W Japonii produkuje się płytki dwuwarstwowe z niezasychającą warstwą kleju, zabezpieczoną warstewką papieru, papier usuwa się bezpośrednio przed przyklejeniem płytek do podłoża (promocja 3 w 1). Wymagania dotyczące właściwości płytek z PCW obejmują warunek dopuszczalnej zawartości części lotnych, odporność na działanie wody, stabilność wymiarów w podwyższonej temperaturze, określone cechy mechaniczne oraz odporność na działanie światła dziennego. Zawartość części lotnych w materiale płytek ogranicza się, ze względu na ulatnianie się z upływem czasu zmiękczaczy, co powoduje utratę elastyczności i szybsze zużycie płytek.