Kleje organiczne syntetyczne

W zależności od zastosowań do różnych podłoży rozróżnia się kleje do metali, gumy, papieru, drewna, tkanin, tworzyw sztucznych itp. (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ze względu na własności chemiczne rozróżnia się:

1. Kleje nieorganiczne. Należą do nich fluorokrzemiany, borany, cementy magnezowe i cynkowe oraz siarka. Największe zastosowanie znajduje klej krzemianowy (szkło wodne). Używany jest on przy klejeniu szkła i ceramiki oraz w produkcji tektury i kartonów, papierów ściernych i rozmaitych materiałów izolacyjnych. Szkło wodne stosuje się jako lepiszcze w kwaso-, ługo- i ognioodpornych cementach.
2. Kleje organiczne. Kleje organiczne naturalne mogą być pochodzenia roślinnego (kleje węglowodanowe na bazie skrobi i dekstryny, białkowe głównie sojowe oraz żywiczne, jak guma arabska, kalafonia i szelak) oraz zwierzęcego (z mleka kleje kazeinowe, z krwi albuminowe, ze skóry i kości glutenowe) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Kleje organiczne syntetyczne stanowią najliczniejszą grupę klejów. Wśród polimerów termoplastycznych stosowanych do wyrobu klejów należy wymienić takie jak: polichlorek winylu, polistyren, polioctan winylu, poliizobutylen i polimetakrylan metylu. Są one zwykle stosowane jako kleje w postaci roztworów w rozpuszczalnikach organicznych albo w postaci dyspersji wodnych (inne postacie to błony, taśmy, proszki oraz sztabki przypominające kształtem znany powszechnie lak). Na bazie żywic termo- i chemoutwardzalnych wykonuje się kleje: mocznikowe, melaminowe, epoksydowe, poliestrowe, silikonowe, poliuretanowe i in (uprawnienia budowlane).

Kleje syntetyczne

Kleje syntetyczne, dzięki dużej bazie surowcowej, wspaniałym własnościom klejącym oraz szerokim możliwościom modyfikacji wypierają stopniowo kleje naturalne (roślinne, zwierzęce). Setki różnego rodzaju klejów syntetycznych o różnorodnych właściwościach i przeznaczeniu znajdują zastosowanie w przemyśle samochodowym, lotniczym, a nawet do klejenia mostów (program egzamin ustny). Kleje syntetyczne mogą być stosowane do klejenia dowolnych materiałów w środowiskach o znacznej intensywności korozyjnej, sklejać, wykazywać dużą wytrzymałość mechaniczną, przewodzić prąd elektryczny itp.

Własności materiałów wiążących określa z jednej strony rodzaj podstawowej substancji klejącej, z drugiej zaś ilość i rodzaj substancji pomocniczych wprowadzonych podczas przygotowania masy klejowej. Własności złącza (skleiny) zależą od rodzaju stosowanego kleju i łączonych powierzchni oraz sposobu łączenia. Na ogół kleje utwardzające się na gorąco i pod ciśnieniem wykazują lepsze własności mechaniczne niż kleje utwardzane na zimno. Kleje, które podczas utwardzania (po naniesieniu na łączone powierzchnie) nie wydzielają żadnych produktów ubocznych, nadają się szczególnie do łączenia materiałów nieporowatych (opinie o programie).

Warunek ten spełniają między innymi żywice epoksydowe i poliuretanowe. Kleje utwardzające się przez odparowanie rozpuszczalnika stosuje się tylko wówczas, gdy przynajmniej jedna z łączonych powierzchni jest porowata. Kleje o tych własnościach można również zastosować do łączenia powierzchni nieporowatych (metale, szkło, tworzywa sztuczne), lecz wówczas należy usunąć rozpuszczalnik przed zetknięciem powierzchni pokrytych klejem. Kleje, które twardnieją na skutek fizycznego odparowania rozpuszczalnika, są oczywiście nieodporne na te rozpuszczalniki. Można nawet uzyskać całkowite rozklejenie powierzchni przez moczenie w takim środku chemicznym (segregator aktów prawnych).

Na działanie pewnych rozpuszczalników nieodporne są także złącza wykonane z użyciem klejów termoplastycznych. Najczęściej obowiązuje zasada, że kleje nieodporne na działanie wody dobrze znoszą benzynę oraz oleje i odwrotnie. Większą odporność, obejmującą nawet silne kwasy i zasady, mają kleje chemoutwardzalne. Niektóre kleje pod wpływem podwyższonej temperatury miękną i tracą swą wytrzymałość. Dotyczy to szczególnie klejów termoplastycznych, wykazujących w podwyższonej temperaturze zjawisko płynięcia (wzajemnego przemieszczania się sklejonych powierzchni) i deformacji na skutek długotrwałych naprężeń (promocja 3 w 1).