Klimat równikowy

W Kostaryce panuje przeważnie klimat równikowy wybitnie wilgotny i tylko zach. część ma klimat podrównikowy pośredni z jedną porą suchą. Od strony Morza Karaibskiego opady 2500-5000 mm rocznie) są równomiernie rozłożone w ciągu roku, natomiast od strony Oceanu Spokojnego występują gl. od maja do listopada (1500-2000 mm rocznie). Można wyróżnić 3 piętra klimatyczne: gorące (24-28’’C) do ok. 1000 m n.p.m., umiarkowane (2()"C) - 1000 do 2000 m n.p.m. i chłodne (poniżej 18”C) ponad 2000 m n.p.m. Wybrzeże atlantyckie bywa nawiedzane przez huragany (program uprawnienia budowlane na komputer).

Kraj pokrywa sieć krótkich i wartkich rzek. Najdłuższe - San Juan  200 km), Reventazon 1135 km), Chirripó (120 km) - uchodzą do Morza Karaibskiego. Z kolei rzeki Tempisque (125 km), Tarcoles, Parrita i Terraba wpadają do Oceanu Spokojnego. Wśród nielicznych małych jezior największe to Arenal - daje ono początek rzece o tej samej nazwie (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Gleby Kostaryki należą do środkowoamerykańskiej krainy glebowej. Po stronie pacyficznej dominują czerwonoziemy, żółto- ziemy i czerwone gleby sawannowe - liksisole, natomiast we wsch. części kraju gleby laterytowe: lerralsole i nitisole. Bardzo żyzne gleby, andosole, występują w kotlinach śródgórskich. Doliny rzeczne’ pokryte są aluwiami (flu- wisolarni) (uprawnienia budowlane).

Fauna należy do Regionu Środkowoamerykańskiego zoogeograficznej Krainy Neotropikalnej, charakteryzującej się ogromną różnorodnością. Żyją tu m.in. liczne gatunki małp, pumy, jaguary, tapiry panamskie oraz leniwce. Dużo jest też gadów (jaszczurki, węże); wybrzeża są miejscem lęgu żółwi morskich. Wśród ok. 725 gatunków ptaków najwięcej jest papug i kolibrów, z ptaków drapieżnych występuje m.in. harpia wielka. Bogaty jest świat owadów, zwł. dużych, barwnych motyli (program egzamin ustny).

Obiekt chroniony

Kostaryka posiada 20 parków narodowych, z których największe to: La Amistad (1939 km²), Chirripó (501 km²), Braulio Carrillo (459 km²), Corcovado, Guanacaste i Santa Rosa. Parkami narodowymi są również: wulkany Irazu, Poas i Turrialba wraz z przyległymi terenami oraz Wyspa Kokosowa. Istnieje kilkadziesiąt rezerwatów przyrody. Cztery z nich, położone w Kordylierze Talamanca, wraz ze znajdującymi się tam parkami narodowymi tworzą obiekt chroniony wpisany na listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO. W 1997 na listę tę wpisany został także park Wyspa Kokosowa (opinie o programie).

Struktura etniczno-rasowa Kostaryki jest odmienna niż w pozostałych krajach Międzymorza. Przeważa ludność biała i Kreole (87%), zamieszkujący gł. Mesetę Centralną i większe miasta. Resztę stanowią Metysi (7%), Murzyni i Mulaci (3%, gł. w prowincji Limón), Azjaci (2%) oraz Indianie (1 %) - pierwotni mieszkańcy kraju, żyjący w trudno dostępnych rejonach górskich (zwł. w Kordylierze Talamanca) i na półwyspie Nicoya. Językiem urzędowym jest hiszpański, ale duża część Murzynów i Mulatów mówi po angielsku. W strukturze wyznaniowej dominują katolicy (89%). Średnia gęstość zaludnienia w Kostaryce wynosi 68 osób, przy czym aż 2/3 mieszkańców skupione jest na Mesecie Centralnej (ok. 6% pow. kraju) (segregator aktów prawnych).

Tam też położone są 4 z 6 największych miast Kostaryki: stolica - San Jose (316 tys., zespół miejski -1194 tys.), Alajuela, Cartago i Heredia. Ogółem w miastach osiedliło się 51% społeczeństwa. Przyrost naturalny od kilku lat spada i wynosi obecnie 2%. W latach 1985-1996 liczba ludności kraju wzrosła o 31%. 61% populacji jest w wieku 15-65 lat, dzieci i młodzież do lat 15 stanowią 34%. Średnia dł. życia wynosi 76 lat - najwyższa w państwach Międzymorza. Na I lekarza przypadają 962 osoby. 5% dorosłych to analfabeci. W kraju działają: Akademia Kostarykańska, komunalny Uniwersytet Kostaryki (założony 1843), prywatny Uniwersytet Ameryki Centralnej, dwa uniwersytety państwowe oraz kilka wyższych szkół zawodowych (promocja 3 w 1).