Komory falowe

Skrzynie takich falochronów składają się w zasadzie z dwu rodzajów komór, a mianowicie z komór jałowych o ścianach ażurowych i z komór balastowych o ścianach pełnych (program uprawnienia budowlane na komputer). Pierwsze z nich są zwykle sytuowane jako komory odmorskie na całą wysokość budowli, drugie znajdują się w tylnej części falochronu. Możliwy jest także układ, w którym komory falowe znajdują się w górnej części skrzyń, komory zaś balastowe u dołu.
Komory falowe pozostają „puste” nie wypełnia się ich ani piaskiem lub innym materiałem sypkim, ani też betonem; znajduje się w nich jedynie woda.

Dzięki otworom w ścianach komór energia fali uderzającej w falochron ulega znacznemu rozproszeniu, a wartość jej naporu znacznie maleje w stosunku do sił wywieranych na falochron skonstruowany tradycyjnie. Wypełnienie piaskiem lub betonem komór balastowych obciąża skrzynie, zapewniając im ciężar potrzebny dla zrównoważenia uderzeń fali.
Niektóre falochrony półażurowe mają jeszcze trzeci rodzaj komór, sytuowanych od strony akwenu portowego, a nazywanych komorami wyrównawczymi (program uprawnienia budowlane na ANDROID). W komorach tych, wypełnianych tylko częściowo piaskiem, znajduje się również woda dla zrównoważenia sił występujących wzdłuż osi wzdłużnej falochronu. Efektywność tego typu falochronu zależna jest
od stosunku sumarycznej powierzchni otworów do całkowitej powierzchni ściany, grubości ściany ażurowej i szerokości komory falowej, które to wymiary należy dostosowywać do parametrów uderzającej fali.

Pierwszy togo typu falochron zrealizowano w ostatnich latach w Zatoce Comeau w Kanadzie (uprawnienia budowlane).
Składa się on ze skrzyni podzielonej na wspomniane już trzy rodzaje komór: falowe, balastowe i wyrównawcze. Falochron wykorzystywany od strony portu jako nabrzeże, wymagał minimalnej szerokości korony 18,3 m i głębokości wody przy niskim stanie 9,2 m, co umożliwia cumowanie statków o nośności 20 000 t. Poziom korony falochronu założono na rzędnej 7,62 m ponad poziomem niskiej wody, obciążenie użytkowe na całej szerokości falochronu przyjęto równe 3 tys. kG/m2. Falochron zaprojektowano przyjmując do obliczeń falę o wysokości 3,7 m, okresie 8 s i długości 92 m (program egzamin ustny).

Sztormy

W wyniku przeprowadzonych rozważań teoretycznych oraz badań modelowych ustalono, że falochron ten w założonych warunkach powinien mieć komorę falową o minimalnej szerokości 9,2 m i ścianę ażurową o grubości 0,92 m z otworami o średnicy 0,92 m, przy czym stosunek powierzchni otworów do powierzchni całej ściany wynosić powinien 0,25. Wynika stąd, że każdy otwór ma średnicę równą 1/100 średniej długości uderzającej fali (opinie o programie).
Wykonany w oparciu o powyższe założenia falochron o ogólnej długości 305 m składa się z dziewięciu zamkniętych od góry skrzyń, każda o długości 33,5 m, szerokości 18,3 m i wysokości 16,8 m. Ustawiono go na podsypce, jako przedłużenie istniejącego falochronu zbudowanego ze skrzyń o ścianach pionowych pełnych.

W celu uniknięcia ujemnych skutków sprężania powietrza w komorach zastosowano w stropach komór falowych dodatkowe otwory, a inne otwory w ścianach bocznych zapewniają połączenie komór sąsiadujących ze sobą (segregator aktów prawnych).
W dotychczasowym okresie użytkowania, podczas sztormów, kiedy wysokość fal przekraczała znacznie wysokość przyjętą w obliczeniach i osiągała 5,5 m, falochron zachował pełną stateczność i pozwalał równocześnie na ciągłe wykorzystanie korony falochronu.

Falochron o ścianach pełnych uległ natomiast w czasie tych samych sztormów przemieszczeniom, a ponadto nawet bardzo ciężkie urządzenia ustawione na falochronie bywały zmywane przez wodę. Korzyści uzyskane w Kanadzie przez zastosowanie półażurowego falochronu skłoniły między innymi inżynierów włoskich do przeprowadzenia dalszych badań tego rodzaju falochronów. Proponują oni falochrony półażurowe w postaci skrzyń, w których komory balastowe umieszczone są u podstawy falochronu, a komory falowe znajdują się od strony portu (promocja 3 w 1).