Kompletny rozkład

Poza skurczem przy wysychaniu beton ulega skurczowi związanemu z karbonizacją zjawiskiem poznanym dopieroniedawno. Większość wyników doświadczalnych dotyczących skurczu przy wysychaniu zawiera również efekty karbonizacji. Skurcz przy wysychaniu i skurcz karbonizacyjny są zjawiskami całkiem odmiennej natury (program uprawnienia budowlane na komputer).

Występujący w atmosferze C0₂ reaguje w obecności wilgoci ze zhydratyzowanymi minerałami cementowymi (czynnikiem reagującym jest tu w rzeczywistości kwas węglowy). Działanie C0₂ ma miejsce nawet przy tak niskiej jego koncentracji, jaka występuje w powietrzu w warunkach wiejskich, gdzie ciśnienie cząstkowe CO_z wynosi ok. 3 • 10“⁴ atm; w nieprzewietrzanym laboratorium ciśnienie to może wzrosnąć do 12 • 10^-4 atm. Prędkość karbonizacji zwiększa się wraz ze wzrostem koncentracji C0₂ (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W wyniku karbonizacji Ca(OH)₂ przechodzi w CaC0₃, a rozkładowi ulegają również i inne składniki cementu, przy czym powstają zhydratyzowane: krzemionka, tlenek glinowy oraz tlenek żelazowy. Taki kompletny rozkład zawartych w zhydratyzowanym cemencie związków wapnia jest chemicznie możliwy nawet przy niskim ciśnieniu C0₂ w zwykłej atmosferze, ale karbonizacja nadzwyczaj powoli przenika poza odsłoniętą powierzchnię betonu (uprawnienia budowlane). Zakres karbonizacji można łatwo określić przez działanie fenoloftaleiny na świeżo odsłoniętą powierzchnię przełomu betonu; wolny Ca(OH)₂ zabarwia się wówczas na kolor różowy, podczas gdy części skarbonizowane pozostają nie zabarwione. Wraz z postępującą karbonizacją odsłoniętej powierzchni kolor różowy stopniowo zanika (program egzamin ustny).

Kolejność wysychania

Prędkość karbonizacji zależy również od zawartości wilgoci w betonie i od wilgotności względnej otoczenia. ponieważ wilgoć wyzwolona w wyniku reakcji C0₂ z Ca(OH)₂ przemieszcza się drogą dyfuzji, tak aby zachować równowagę wilgotnościową między wnętrzem próbki a otaczającą atmosferą. Jeśli dyfuzja ma przebieg zbyt powolny, poziom ciśnienia pary w betonie podnosi się do stanu nasycenia i dyfuzja C0₂ w głąb zaczynu zostaje, praktycznie biorąc, zatrzymana (opinie o programie).

Karbonizacji towarzyszy wzrost masy betonu i skurcz. Skurcz karbonizacyjny jest związany prawdopodobnie z rozpuszczaniem się kryształów Ca(OH)₂ znajdujących się w stanie naprężeń ściskających pochodzących od skurczu przy wysychaniu oraz odkładaniem się CaC0₃ w obszarach wolnych od naprężeń; w ten sposób ściśliwość zaczynu cementowego chwilowo wzrasta (segregator aktów prawnych). Karbonizacja produktów hydratacji znajdujących się w gelu nie daje efektów skurczowych, ponieważ zachodzące reakcje nie są związane z rozpuszczaniem i ponownym osadzaniem składników. Skurcz przy wysychaniu próbek z zaprawy, suszonych w atmosferze wolnej od C0₂, przy różnych wilgotnościach względnych oraz skurcz po późniejszej karbonizacji. Karbonizacja zwiększa skurcz przy wilgotnościach pośrednich, lecz nie wpływa na skurcz przy wilgotnościach 100% i 25%. W tym ostatnim przypadku ilość wody w porach jest niedostateczna na to, aby z C0₂ powstał kwas węglowy. Z drugiej strony gdy pory pełne są wody, dyfuzja C0₂ w głąb zaczynu jest bardzo powolna, a możliwe jest także, że dyfuzja jonów wapniowych z zaczynu prowadzi do odkładania się CaC0₃, wraz z wynikającym stąd zapychaniem się porów na powierzchni.

Kolejność wysychania i karbonizacji ma duży wpływ na całkowitą wartość skurczu. Jednoczesne suszenie i karbonizacja dają całkowity skurcz mniejszy niż wówczas, gdy karbonizacja następuje po wysuszeniu (promocja 3 w 1). Dzieje się tak dlatego, że w pierwszym przypadku znaczna część karbonizacji następuje przy wilgotnościach względnych powyżej 50°/o, a w tych warunkach skurcz karbonizacyjny jest mniejszy. Skurcz karbonizacyjny betonu pielęgnowanego w parze pod wysokim ciśnieniem jest bardzo mały.