Koncepcje antropologiczne

Ten rodzaj funkcjonalizmu jest wobec tego funkcjonalizmem dualistycznym w sensie zasugerowanym w moim wprowadzeniu, nawet wtedy, gdy jego rzecznicy pozostają monistami. Według tego poglądu w myślach, a nawet w bólach czy swędzeniach nie ma niczego koniecznie biologicznego. Teoretycznie rzecz biorąc, istoty utworzone w sposób zupełnie odmienny od nas (na przykład Marsjanie utworzeni z pewnego szczególnego rodzaju materiału, który nie podlega biologicznej degradacji, czy nawet zrobieni w jakiś sposób niefizycznie) mogłyby myśleć i odczuwać ból w sensie ludzkim (program uprawnienia budowlane na komputer).

Dla kogoś, kto przyjmuje, iż zdolność do myślenia i odczuwania bólu oraz doznawania innych odczuć jest konieczna i być może równocześnie wystarczająca do tego, aby być człowiekiem, będzie to wyglądało tak, jak gdyby ciało ludzkie było nieistotne do określenia tego, czym jest osoba ludzka. Nic dziwnego, że niektórzy komentatorzy dostrzegli nową wersję platońskich i arystoteliańskich koncepcji czystych inteligencji w twierdzeniach badaczy Al, a także zauważyli inne oznaki klasycznych koncepcji dualistycznych w ich doktrynie (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Nawet powierzchowne badanie użycia słowa „dusza” (nephesh, psyche) w pismach żydowskich czy chrześcijańskich potwierdza, iż nie myśli się tam o duszy jako o czymś metafizycznie różnym od ciała, co mogłoby wędrować od ciała do ciała czy istnieć od niego w pełni niezależnie. Biblijne koncepcje antropologiczne są, na przy kład, niezgodne z żadną doktryną reinkarnacji. Jak na ironię Hilary Putnam, aby uwolnić wiernych od wszelkich wątpliwości, jakie mogłyby ich trapić, dowodzi, że funkcjonalizm jest całkowicie zgodny z pojęciem reinkarnacji (uprawnienia budowlane).

Idee antropologiczne

Ja argumentuję za tym, że nikt, kto właściwie rozumie żydowsko-chrześcijańskie idee antropologiczne i opowiada się za perspektywą przez nie wyrażaną, nie będzie pokrzepiony przez takie zapewnienia! Z perspektywy biblijnej duszą jest podmiot (self) ucieleśniony, dusza jest po prostu ożywionym ciałem. „Ciało” jako takie (jak soma w Liście do Rzymian św. Pawła - Rz 12, 1) jest czasami po prostu terminem oznaczającym podmiot (self), tak samo jak terminem oznaczającym ciało fizyczne (program egzamin ustny).

Mniej interesuje mnie próba streszczenia tego, co wykazałyby badania słowotwórcze tych czy innych terminów antropologicznych (bashar, sarx, pneuma, zoe itd.), niż pokazanie wpływu ogólnego sposobu myślenia o ludziach, które przeważa w tych pismach, a które z pewnością nie jest czymś wyjątkowym. Podmiot (self) w szczególności jest zawsze rozpatrywany jako istotnie przypadkowy i śmiertelny. „Wszelkie ciało to jakby trawa (…) Trawa usycha, więdnie kwiat” (opinie o programie). Jeżeli zbawienie ma nastąpić, musi wobec tego być zbawieniem tego stworzonego, wcielonego śmiertelnego podmiotu. Na tym właśnie tle trzeba rozumieć znaczenie zmartwychwstania ciała, nawet biorąc pod uwagę, że pojęcie to nie funkcjonowało do okresu międzytestamentowego. Jest jasne, że gdy funkcjonuje, wiąże się z koncepcją stworzenia, w której dany jest całkowicie ucieleśniony podmiot (self) (segregator aktów prawnych).

Inną wyróżniającą cechą antropologii biblijnej, cechą, poprzez którą osoby odróżnione są od innych zwierząt, jest ich samorefleksyjny charakter (w rzeczywistości właśnie ta cecha wyłania się z różnorodnych użyć pojęcia soma u św. Pawła). To, że ludzie potrafią myśleć o swoim życiu jako o całości i troszczyć się o nie, jest cechą ludzkiego życia. Ująłem w abstrakcyjny i ogólny sposób tezy, które w Biblii są wyrażone głównie w opowieściach historycznych i przypowieściach, a także w poezji i proroctwach (promocja 3 w 1). Na przykład główna opowieść chrześcijańska jest opowieścią o człowieku, który został poczęty, urodził się, rośnie, celebruje najgłębsze ludzkie więzi przy okazji jedzenia (jedzenie i picie jako wyraz współzależności stworzenia), poznaje, czym jest połączenie bólu fizycznego i psychicznej udręki, i przede wszystkim umiera (i na ten ostatni fakt kładzie się szczególny nacisk).