Konstrukcja doku suchego

Konstrukcja doku suchego zależeć będzie przede wszystkim od warunków hydrologicznych miejsca, na którym dok ma stanąć.
Jeżeli wokół doku występować będzie woda gruntowa, grunt zaś w jego otoczeniu i pod podstawą będzie przepuszczalny, dok należy tak skonstruować, aby wypór wody na dok opróżniony nie powodował nadmiernego jego ruchu ku górze (program uprawnienia budowlane na komputer). Można to osiągnąć jednym z dwu następujących sposobów:
- konstruując dok ciężki, którego całkowity ciężar z komorą osuszoną jest większy niż wypór, lub,
- konstruując dok lekki, ale albo zakotwiony w poniżej leżącym gruncie przy pomocy pali, studni, ścianek szczelnych lub filarów na kesonach pneumatycznych, albo też  zaopatrzony w urządzenia odwadniające obniżające poziom wody gruntowej w jego otoczeniu.

Rozwiązanie doku jako lekkiego zakotwionego, jakkolwiek oszczędniejsze od pierwszego, nie zawsze jest bezpieczne. Skuteczność zakotwienia zależna jest przede wszystkim od właściwości gruntu, w którym jest ono pogrążone, a te nie zawsze są trafnie określane, a poza tym nierzadko zmieniają się z biegiem czasu. Na budowę doku lekkiego można więc decydować się tylko wtedy, gdy jest się pewnym niezawodności zakotwienia, to jest gdy grunt gwarantuje wystarczający opór przeciwko wyciągnięciu zakotwienia tkwiącego w nim na odpowiednią głębokość. Obliczając ten opór, należy przyjmować wyższe współczynniki bezpieczeństwa: do 2 a nawet do 3, zależnie od jakości gruntu i sposobu utwierdzenia w nim zakotwienia (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Zastosowanie urządzeń odwadniających do usunięcia lub zmniejszenia wyporu wody, o których będzie obszerniej mowa w ustępie omawiającym wyposażenie doków, pozwala na zaprojektowanie doku lekkiego bez zakotwienia. Ujemną stroną takiego rozwiązania jest możliwość zatkania się z biegiem czasu (lub przypadkowo) drenów odwadniających, co może spowodować podniesienie się stanu wody w otoczeniu doku i wzrost wyporu aż do wartości, na którą dok nie był liczony. W konsekwencji może nastąpić wyłamanie dna doku lub cała budowla może ulec wypchnięciu w górę (uprawnienia budowlane).

Konstrukcja komory doku suchego

Gdy grunt wokół doku nie zawiera wody, konstrukcja może być zupełnie lekka (program egzamin ustny). Warunki takie zachodzą najczęściej w nie popękanej skale, a także w szczelnych gruntach spoistych.
Konstrukcja komory doku suchego składa się z dna i ze ścian.
Poziome dno komory wykonywane jest zwykle z betonu lub żelbetu. Może być ono rozwiązane w różny sposób:
- jako masyw betonowy równoważący swym ciężarem wypór wody
- jako płyta żelbetowa pracująca na zginanie i to połączona bądź ze ścianami doku w jedną całość w kształcie koryta (odwróconej ramy), bądź oddzielona od nich spoinami dylatacyjnymi, które mogą być uważane za rodzaj przegubu (i niekiedy są odpowiednio ukształtowane) (opinie o programie),
- jako sklepienie odwrócone, pracujące między ścianami.

Dno i fundamenty masywnych ścian komór (zob. dalej) mogą być posadowione na gruncie bezpośrednio albo na palach, albo też na kesonach zapuszczanych pneumatycznie (rys. 1.109e i / oraz l.llOa-Pd) (segregator aktów prawnych).
Górnej powierzchni dna nadaje się zwykle spadek dwustronny, bądź ku osi, bądź też ku obu ścianom komory. Spadek ten ma umożliwiać spływ resztek wody pozostałej w komorze po jej osuszeniu, a także wody opadowej oraz wody dostającej się do doku przez ewentualne (zamierzone lub nie zamierzone) nieszczelności.

Odpowiednio do tego w osi komory lub przy jej ścianach, u ich podnóży, wytwarza się w dnie podłużne otwarte kanały odwadniające, połączone z systemem kanałów odwadniających zamkniętych (promocja 3 w 1).
Ściany komór mają konstrukcję nabrzeży. Najczęściej będą to masywne, betonowe, lite mury oporowe o tylnych powierzchniach pionowych, skośnych lub schodkowych. Ściany te nie tylko przenoszą nacisk gruntu, ale również współpracują w przenoszeniu wyporu działającego na dno opróżnionego doku.