Konstrukcja płatwi ciągłych

Tego rodzaju płatwie uzyskuje się przez zespolenie wsporników belek dwuwspornikowych o długości wspornika wynoszącej nieco ponad 0,1 i (0,1 I — odległość od osi podpory do środka ciężkości łączników w złączu). Liczba gwoździ w złączu:
Wzmocnienie przekroju płatwi w skrajnych przęsłach uzyskuje się przez dodanie dodatkowego elementu (program na komputer).
Licząc się z długościami drewna handlowego (maks. 6,0 m), należy podkreślić, że przy zastosowaniu płatwi ciągłych Gerbera rozstaw — a — wiązarów nie może przekraczać a 3,6 m, zaś dla płatwi ciągłych typu radzieckiego — a ^ 6,0 m, przy czym w przęsłach skrajnych należy stosować elementy o długości l ^ 7,30 m. Dla płatwi typu rozstaw wiązarów nie może przekraczać a ^ 4,5 m (program na telefon).

Płatwie ciągłe najlepiej nadają się do zastosowania w dachach o niedużym spadku, gdyż przy większych pochyleniach płatwie pracują na zginanie w dwu kierunkach. Niewątpliwie stosowanie płatwi ciągłych daje oszczędności na drewnie do około 40% w porównaniu z płatwiami wolno-podpartymi.
Dźwigary dwuteowe mogą być w kilku typach: gwoździowane lub klejone ze ścianką krzyżulcową (środnikiem) z desek, ze ścianką ze sklejki lub twardych względnie b. twardych płyt pilśniowych. Dźwigary tego typu stosuje się dla rozpiętości 8-=-12 m, rzadziej 15 m, do dachów pod pokrycie papowe itp (program egzamin ustny).

Ścianka pełna dźwigarów powinna być wzmocniona żebrami usztywniającymi o grubości desek pasa i szerokości nie mniejszej niż 8 cm lub V2 wysokości pasa. Żebra sztywności usytuowane są zwykle w odległości 1,0-5- -5-1,20 m, przy czym skrajne są szersze i wzmocnione jeszcze nakładkami.
Dźwigary pełne gwoździowane o przekroju dwuteowym. W dźwigarach gwoździowanych gwoździe do zbijania pasów i krzyżulców nie mogą być grubsze niż Vs grubości desek krzyżulców. Każda para krzyżulców powinna być połączona ze sobą dwoma gwoździami, rozmieszczonymi na osi pionowej, przebiegającej przez środek między żebrami usztywniającymi. Liczbę gwoździ potrzebną do zapewnienia współpracy pasów z krzyżulcami ustala się na podstawie obliczeń, przy czym rozmieszcza się je co najmniej w trzech szeregach i w rozstawić nie większym niż co 40 d (opinie o programie).

Pasy dźwigarów najczęściej wykonuje się z desek lub bali o grubości 38-J-60 mm i szerokości 15—22 cm. Na pasy dźwigarów mocno obciążonych stosuje się także krawędziaki. Zwykle dla uproszczenia wykonawstwa stosuje się pasy dźwigarów górnych i dolnych o tym samym przekroju i z tą samą liczbą gwoździ w pasach. Krzyżulce mają zwykle grubość 19—25 cm i szerokość co najmniej 14 cm (ze względu na zmniejszenie szwów w ściance) (segregator aktów prawnych). Daje się je pod kątem 45° lub 60° do pionu, przy czym deski każdej warstwy środnika są nachylone pod tym samym kątem na całej długości, ale w kierunkach przeciwnych.

Styk ściany pasów

Styk ściany pasów wykonuje się przez bezpośredni docisk czół stykających się elementów i ujmuje się w nakładki nie krótsze niż potrójna szerokość pasów. Styki rozciągane są kosztowne i dlatego należy stosować ich jak najmniej (promocja 3 w 1). Zwykle dźwigary o rozpiętości do 12,0 m mają jeden styk rozciągany pośrodku rozpiętości. W miejscu styku wycina się ściankę krzyżulcową dla umieszczenia wkładki, a dla usztywnienia ścianki i wciągnięcia jej do przeniesienia sił tnących ujmuje się ją między listwy poziome,  które mocuje się ze ścianką gwoździami poziomymi, a z pasami — pionowymi. Dla zmniejszenia długości styku wykonuje się go na sworznie 0 10—12 mm, zamiast na gwoździe (nośność gwoździ jest znacznie mniejsza niż sworzni).