Konstrukcja podwodna

Niezależnie od tego, gdy dno jest stosunkowo łatwo rozmywalne, a z obliczeń wynika możliwość występowania znacznych prędkości dennych przed budowlą, celowe jest umocnienie dna na większą szerokość niż to można uzyskać podsypką, mianowicie na szerokość równą długości największej spodziewanej fali, co wynika z opisu zjawisk występujących przy fali stojącej.
Według zaleceń XVI Międzynarodowego Kongresu Żeglugi umocnienie to można zrobić z narzutu z boków (program uprawnienia budowlane na komputer).

Bloki te jednak stosunkowo łatwo,
ulegają wessaniu w dno, dlatego skuteczniejsze bywa umocnienie dna za pomocą szerokich faszynowych materaców, przysypanych lub obciążonych wewnątrz kamieniem.
Należy jednak zauważyć, że w wypadkach konieczności stosowania narzutu ochronnego na znacznej szerokości może w efekcie okazać się tańsza budowa falochronu o ścianach pochyłych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Niekiedy, gdy dno jest skalne, zamiast podsypki stosuje się specjalne podwaliny żelbetowe o kształcie takim, aby podstawa ustawionego na nich fundamentu była pozioma.
Przekrój poprzeczny konstrukcji podwodnej falochronu powinien być dostosowany do wartości i przebiegu sił działających na falochron.

Część podwodna ma zwykle w przekroju kształt prostokąta lub trapezu, lekko zwężonego ku górze o szerokości w podstawie równej w przybliżeniu głębokości, lecz co najmniej 2hmax. W celu uzyskania korzystniejszego rozkładu ciśnień na podsypkę podstawę budowli zwykle nieco dodatkowo się poszerza, dając np. dwustronne występy (do ogólnej szerokości równej 3h). Część podwodna wystaje zwykle po wykonaniu na kilkadziesiąt centymetrów (70 do 100) nad średni poziom wody (uprawnienia budowlane).

Część podwodna falochronów

Część podwodna falochronów stawianych może być wykonana jako konstrukcja:
- z regularnie układanych bloków pełnych,
- z regularnie układanych bloków pustakowych,
- ze skrzyń pływających,
- monolityczna (program egzamin ustny).

Konstrukcja podwodna z regularnie układanych bloków pełnych. Budowa polega na układaniu na równej podsypce bloków betonowych na sucho, tj. bez zaprawy w spoinach. Bloki można układać albo warstwami poziomymi, albo warstwami ukośnymi. Pierwszy sposób daje budowlę pewniejszą pod względem statycznym, ale bardziej sztywną, drugi zaś nadaje się w wypadku posadowienia falochronu na gruntach słabszych, gdy spodziewane są znaczniejsze osiadania.
Pożądane jest stosowanie bloków o wymiarach możliwie największych; ograniczone są one jednak ciężarem największego, stosowanego w danej budowli bloku, który nie może przekraczać nośności stojącego do dyspozycji lub przewidywanego sprzętu (dźwignic pływających itp.) (opinie o programie).

Stosunek wysokości do szerokości i długości pojedynczego bloku przyjmuje się w granicach od 1:1:2 przez 1 : 1,5 : 3 do 1:1:3, a największych bloków do 1 :1 : 4.
Bloki zwykle mają kształt prostopadłościanów, często jednak zaopatrzone są w wypusty i wpusty, lub wykształcone w sposób specjalny (np. w postaci dwuteowników i brył uzupełniających), mający zapobiegać wzajemnym ruchom bloków ułożonych w konstrukcji. W układzie o warstwach poziomych spoiny pionowe pomiędzy
blokami powinny mijać się przynajmniej o 90 cm w kierunku poprzecznym, o 60 cm zaś w kierunku wzdłużnym (segregator aktów prawnych).

W wyjątkowych wypadkach dopuszczalne jest mijanie się spoin w odległościach mniejszych, co najmniej jednak w odległości 40 cm, z tym że liczba tak mijających się spoin w kierunku wzdłużnym, w każdym poziomie nie będzie stanowić więcej niż 10% spoin w jednym odcinku dylatacyjnym.
Co 25 do 40 m zakłada się spoiny dylatacyjne, przechodzące na wylot przez budowlę (promocja 3 w 1). Do tego celu konieczne jest zastosowanie pewnej liczby bloków o wymiarach nietypowych.