Konstrukcja rusztowań drewnianych

Do konstrukcji rusztowań drewnianych stosuje się przeważnie drewno miękkie drzew iglastych. Najlepiej nadają się okrąglaki, krawędziaki natomiast stosuje się jedynie w przypadkach technicznie uzasadnionych (program uprawnienia budowlane na komputer). Dzięki zastosowaniu okrąglaków uzyskuje się oszczędność na drewnie i większą wytrzymałość poszczególnych elementów, gdyż włókna skrajne, które w tarcicy w związku ze zbieżystością zostają obcięte, stanowią słoje o największej wytrzymałości.

Sęki w okrąglakach są mniej niebezpieczne niż w tarcicy, ponieważ włókna omijając sęki pozostają ciągłe, w tarcicy zaś zostają często przecięte (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Okrąglaki przed wbudowaniem powinny być oczyszczone z kory, aby można było stwierdzić ich stan i wytrzymałość.
Wkładki, kołki, klocki, niekiedy kliny i inne drobne elementy podlegające znacznym naprężeniom wykonuje się z drewna twardego (dębu, akacji, buku itp.).
Stojaki drewniane wykonuje się z okrąglaków o średnicy nie mniejszej od 8 cm w węższym końcu i o zbieżystości nie większej od 1,5 cm/m, przy czym drewno może zawierać jedynie sęki wrośnięte (uprawnienia budowlane).

Sztukowanie (przedłużanie) stojaków podtrzymujących deskowanie wykonuje się w ten sposób, że czoła stojaków, ucięte w płaszczyźnie prostopadłej do jego osi, dopasowuje się i obie części łączy się za pomocą przykładek z desek. Przykładki (łubki) powinny mieć długość co najmniej 70 cm. Przybija się je do stojaków za pomocą 3 gwoździ 31/70 wbitych do każdej z łączonych części. Stojaki z okrąglaków łączy się za pomocą 3 przykładek, a stojaki z krawędziaków za pomocą 4 przykładek.
Złącze należy wykonywać w jednej trzeciej długości całego stojaka w jego górnej lub dolnej części.

Umieszczenie złącza w połowie wysokości stojaka jest niedopuszczalne, w tym bowiem przekroju występuje największy przyrost naprężeń na skutek wyboczenia. W jednym stojaku należy stosować nie więcej niż jedno złącze. Liczba stojaków sztukowanych podpierających deskowanie stropów nie powinna przekraczać połowy ogólnej ich liczby.

Stojaki sztukowane

Stojaki sztukowane należy rozmieścić możliwie równomiernie na całym rzucie poziomym rusztowama (program egzamin ustny).
Dalszymi elementami rusztowań są oczepy wykonywane z desek, bali lub krawędziaków ustawionych na stojakach oraz podwaliny wykonywane z takiego samego drewna jak oczepy, lecz służące do ustawienia na nich stojaków, które za pośrednictwem podwalin przekazują obciążenia na grunt lub na inne konstrukcje, na których jest ustawione rusztowanie.
Oczepy należy ustawiać na stojakach w sposób zapewniający osiowe przekazywanie obciążenia na stojaki (opinie o programie). Umocowanie oczepu do stojaków wykonuje się za pomocą nakładek z deski, które przybija się co najmniej jednym gwoździem 22/50 lub 25/55 do oczepu i dwoma gwoździami do stojaka.

Końce stojaków nachylonych ukośnie względem pionu i zastrzały należy zabezpieczyć przed poślizgiem. Połączenie stojaków z oczepem za pomocą klamer stalowych stosuje się jedynie w rusztowaniach do ciężkich konstrukcji. Oczepy w tych konstrukcjach rusztowaniowych są zwykle z krawędziaków. Zamiast nakładek stosuje się też wrąb na końcu stojaka i opiera na nim oczep, przybijając go gwoździem. Pod deskowanie lekkich belek stosuje się krótkie oczepy (segregator aktów prawnych). Są to poprzeczki usztywnione mieczami z desek.

Miecze przybija się gwoździami do oczepu i do stojaka. Deskowanie belek ciężkich (podciągów) opiera się często na dwóch rzędach stojaków, na których opiera się oczepy prostopadle do osi belki.

Każdą parę stojaków usztywnia się wzajemnie stężeniami ukośnymi. Rola rusztowania jako konstrukcji dźwigającej ustaje z chwilą uzyskania przez wykonaną konstrukcję betonową lub żelbetową założonej wytrzymałości. Wówczas następuje demontaż rusztowania (promocja 3 w 1).