Konstrukcja uchwytu

Pod względem konstrukcyjnym płyty wykonuje się w formie prostopadłościanu, przy czym grubość ich może być nieco mniejsza w stosunku do nawierzchni klasycznych ze względu na to, że płyty o małych wymiarach pracują w nieco lepszych warunkach niż wielkie płyty (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wielkość płyt ograniczona jest nośnością środków transportowych i przeładunkowych. Wymiary płyt w rzucie poziomym określa się, zakładając, że jeden z wymiarów płyty powinien równać się połowie szerokości nawierzchni, a wymiar długości powinien być dobrany z warunku nośności urządzeń przeładunkowych. Dla łatwiejszego montażu płyty powinny posiadać uchwyty konstrukcyjne. Przykład rozmieszczenia uchwytów w płycie o wymiarach w rzucie 3,50×3,50 m. Konstrukcja uchwytu może być wykonana w różny sposób, najbardziej racjonalne sposoby rozwiązania.

Na górnej płaszczyźnie płyty pozostawia się otwory odsłaniające zbrojenie płyty, za które zaczepia się uchwyty żurawia. Po ostatecznym ułożeniu i uregulowaniu płyt wkłada się do otworów korki betonowe, a wolną przestrzeń pomiędzy otworem w płycie a korkiem zalewa się bitumiczną masą zalewową (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Innego rodzaju rozwiązanie uchwytów. Podwieszenie płyty odbywa się przez zaczepienie urządzeń chwytających dźwigu na zbrojenie umieszczone w ściance bocznej płyty. Jak wiadomo z poprzednich rozdziałów, odpowiednie wzajemne połączenie sąsiednich płyt w nawierzchniach betonowych monolitycznych.

Przy lekkim i średnim natężeniu ruchu można układać płyty na styk. Płyty ze względu na konieczność uzyskiwania dokładnych wymiarów należy wykonywać w stalowych formach, które mogą być stałe lub rozbieralne. Wykonanie nawierzchni z płyt wielkowymiarowych polega na układaniu gotowych płyt na uprzednio przygotowanym przepuszczalnym podłożu gruntowym albo na warstwie odsączającej w gruncie nieprzepuszczalnym (uprawnienia budowlane). Przygotowanie podłoża polega na maksymalnym i jednostajnym zagęszczeniu oraz dokładnym sprofilowaniu odpowiadającym profilowi przyszłej nawierzchni.

Grubość płyt

Płyty układa się za pomocą żurawi portalowych albo przewoźnych na podwoziu gąsienicowym, a także kołowym (program egzamin ustny). Żurawie za pośrednictwem wysięgników podejmują płyty z samochodów lub z przyczep niskopodwoziowych i opuszczają je dokładnie w miejsce przeznaczenia, starając się przy tym uzyskiwać szczeliny stykowe możliwie najmniejszej szerokości (5-P8 mm). Według doświadczeń w Rosji szybkość układania płyt jednym żurawiem wynosi 4-P6 płyt na godzinę.

Po ułożeniu pewnej partii płyt przystępuje się do zalewania miejsca uchwytów oraz szczelin masą zalewową (opinie o programie). Dolne części szczelin, na wysokość około 2/3, należy zapełnić drobnym, suchym piaskiem. Wypełnienie szczelin wykonuje się jak w nawierzchniach monolitycznych. Po zalaniu szczelin i wykonaniu robót porządkowych można otworzyć ruch na drodze. Nawierzchnie z prefabrykowanych płyt betonowych wielkowymiarowych oraz małych płyt wykazują pewne niedogodności, na które wskazano w odpowiednich punktach.

Niedogodności te w znacznym stopniu łagodzą nawierzchnie z płyt kwadratowych o długości boku około 1,0 m. Budowę tego rodzaju nawierzchni zapoczątkowano na Węgrzech stosując je w warunkach podobnych do polskich. Grubość płyt wynosi 15 do 18 cm (segregator aktów prawnych). Płyty produkuje się w stalowych formach w miejscach zapotrzebowania w małych wytwórniach, stosując do zagęszczania wibratory.

Składniki masy betonowej jak i ich zestawienie powinny odpowiadać warunkom dla nawierzchni monolitycznych typu klasycznego. Przed wbudowaniem płyt w nawierzchnię wszystkie ich boczne ściany należy powlec bitumem. Przygotowane płyty betonowe po okresie 2-P3 tygodni układa się na podsypce piaskowej lub piaskowo-cementowej rozścielanej w warstwie o grubości 2-3 cm na podbudowie kamiennej lub z gruntu stabilizowanego (promocja 3 w 1).