Konstrukcja wiązara deskowania

Każdy blok podzielono szczelinami roboczymi poziomymi na trzy pasy betonowane kolejno. Deskowanie pasa dolnego było skonstruowane w postaci przestawnego segmentu o wymiarach 21,00×4,20 m (program uprawnienia budowlane na komputer).
Segment zakotwiono w płycie betonowej dna doku.

Po wykorzystaniu deskowania do betonowania jednego bloku, ustawiono je na wałkach i przesuwano wciągarką na nowe miejsce. Przy przesuwaniu poprzecznym wałki obracano o 90°.
W czasie przesuwania segment deskowania znajdował się w pozycji nachylonej. Po przesunięciu na miejsce segment ustawiono dźwignikami pionowo, zwalniając tym samym podpory z wałków. Pas środkowy ścian betonowano również w deskowaniu przestawnym z tą różnicą, że długość segmentu była czterokrotnie krótsza od segmentu dolnego. Było to podyktowane udźwigiem żurawia wieżowego, za pomocą którego przestawiano segmenty (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Segmenty deskowania miały konstrukcję typu wspornikowego, żebra - wiązarów trójkątnych. Górny pas ściany był wykonany w deskowaniu tradycyjnym ze względu na liczne otwory, kanały i inne skomplikowane szczegóły konstrukcyjne.
W przypadku budowli wodnych stosuje się niekiedy deskowania aktywne. Najczęściej są to deskowania przestawne.
Do wykonywania budowli wodnych zaczęto ostatnie stosować deskowania przestawne stalowe w postaci dużych płyt podnoszonych i ustawianych za pomocą żurawi. Płyty takie są często produkowane wraz z zespołem elementów stalowych usztywniających (uprawnienia budowlane).
Przy zastosowaniu tego rodzaju płyt zaoszczędza się na ilości zakotwień.

Niekiedy przy budowie budowli wodnych stosuje się również deskowania przesuwne. Najczęściej stosowane schematy typów deskowań przesuwnych: jednostronnych, portalowych i tunelowych. Ogólne zasady konstrukcji są takie same jak w deskowaniach przesuwnych stosowanych w budownictwie powszechnym.
Jaz długości 140 m był betonowany segmentami o długości 5,5 m (program egzamin ustny).

Masyw jazu

Masyw jazu o wysokości 5,75 m otrzymał od razu deskowanie na całym obwodzie przekroju poprzecznego. Składało się ono z dwu tarcz stalowych o długości 6,2 m, a więc nieco większej od długości betonowanych segmentów. Tarcze składały się z blach wzmocnionych kątownikami. Umocowywano je za pomocą cięgien śrubowych do dwóch ram portalowych o konstrukcji kratowej drewnianej, obejmujących cały masyw jazu (opinie o programie). Ramy portalowe były oparte na 4 wózkach, na których przesuwano je po szynach ułożonych wzdłuż jazu.

Tarcze odejmowano od wykonanych bloków betonowych wykonanych cięgnami śrubowymi, które następnie służyły do ustawienia tarcz na nowym miejscu.
Deskowanie ślizgowe w pewnych przypadkach stosowane jest przy wykonywaniu budowli wodnych. Różnica w konstrukcji deskowań używanych w budownictwie wodnym w porównaniu do takich deskowań stosowanych w budownictwie powszechnym polega jedynie na tym, że muszą one posiadać odpowiednio wzmocnione usztywnienia i stężenia. Wynika to z warunku, że ściany budowli wodnych wykonywane są na ogół o znacznie większych grubościach.
Do tego typu budowli należą nabrzeża i falochrony morskie lub słupy budowli wykonywanych na morzu (segregator aktów prawnych).

Mola stanowią zazwyczaj konstrukcję składającą się ze skrzyń żelbetowych wykonywanych na brzegu morza i następnie holowanych drogą wodną na miejsce przeznaczenia i tam ustawianych i zatapianych przez obciążenie balastem.
Ciąg skrzyń nabrzeża podzielony tu został na kilkadziesiąt bloków skrzyniowych. Metoda  polega na tym, że na wytyczonym terenie na brzegu morza wykonuje się tradycyjnie płyty fundamentowe betonowych skrzyń, następnie wytycza się na tym fundamencie oś skrzyń oraz osie podpór dźwigarów portalowych.

Na tak wytrasowanym fundamencie montuje się deskowanie ślizgowe oraz dźwigi portalowe, połączone między sobą kratownicą przestrzenną, na
której montuje się wciągarki elektryczne lub ręczne z linami stalowymi, opadającymi w dół do podwieszenia deskowań ślizgowych za ich ramy stężające (promocja 3 w 1).