Kontrola osadzenia elementów

Pierwsze rozwiązania montażu wymuszonego, aczkolwiek spełniały warunek wyznaczania miejsca posadowienia prefabrykatów, absolutnie nie ułatwiały procesów montażu i nie dawały żadnych korzyści w zakresie zmniejszenia nakładów robocizny i poprawienia warunków bezpieczeństwa pracy. Urządzenia były bardzo skomplikowane, a kontrola osadzenia elementów utrudniona i niebezpieczna. Warunkiem wysokiej oceny montażu wymuszonego jest więc takie rozwiązanie, które spowoduje ułatwienie osadzenia elementów i zwiększenie jakości robót (program uprawnienia budowlane na komputer).

W omawianym kryterium wydziela się dwa kryteria pomocnicze:

1. sposobu stabilizacji posadowienia elementu,
2. zakresu robót dodatkowych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Do oceny technologiczności według kryterium sposobu stabilizacji posadowienia elementu przyjmuje się następującą skalę:

4° - montaż wymuszony za pomocą urządzeń wbudowanych w elementy i ograniczających odchyłki montażowe,

3° - montaż wymuszony przy użyciu urządzeń mocowanych do konstrukcji lub elementów osadzanych,

2° - montaż częściowo wymuszony (wbudowane marki lub montaż „na styk“) bez ścisłego ograniczenia odchyłek montażowych, 1° - montaż swobodny wszystkich elementów (uprawnienia budowlane).

Rozwiązania projektowe na podstawie kryterium zakresu robót dodatkowych ocenia się następująco:

4° - zakres czynności dodatkowych minimalny, montaż odbywa się prawie ,na sucho, elementy nie wymagają stężeń,

3° - zachodzi konieczność stężenia elementów i rozkładania zaprawy, lecz bez użycia klinów lub ryg,

2° - zachodzi konieczność stężenia elementów i rozkładania zaprawy, do ustawienia elementów są niezbędne kliny lub rygi (program egzamin ustny),

1° - zachodzi konieczność podbijania elementów zaprawą oraz występują utrudnienia, np. w postaci stężeń.

Do ustalenia stopnia technologiczności według kryterium osadzania elementów prefabrykowanych przyjmuje się współczynniki uwzględniające zróżnicowanie wartości obu kryteriów pomocniczych. W przypadku kryterium sposobu stabilizacji posadowienia elementów przyjmuje się współczynnik o wartości 0,67, zaś w przypadku kryterium zakresu robót dodatkowych - współczynnik o wartości 0,33 (opinie o programie).

Różnorodność typów uchwytów

W świetle kryterium jednorodności podwieszania elementów technolo- giczność jest rozumiana jako możliwość zastosowania w elementach jednorodnych zaczepów transportowych, co pozwala na stosowanie zunifikowanych zawiesi i ich osprzętu. Duże znaczenie tego kryterium wiąże się ze znacznym wpływem sposobu podwieszania elementów na:

1. tempo robót montażowych,
2. nakłady robocizny,
3. wykorzystanie maszyny montażowej,
4. bezpieczeństwo pracy.

Różnorodność typów uchwytów i zaczepów transportowych zmusza do częstej zmiany zawiesi lub ich osprzętu, co jest przyczyną wydłużenia cyklu montażowego i zbędnych nakładów robocizny w realizacji budynków. Przy dużej liczbie typów zaczepów transportowych i związanych z nimi zawiesi robotnicy często się mylą i stosują nieodpowiedni sprzęt, co z kolei prowadzi do wypadków oraz zniszczenia elementów.

Ponadto częsta zmiana zawiesi lub osprzętu zawiesi w warunkach budowy jest bardzo kłopotliwa.

W omawianym kryterium wydziela się dwa kryteria pomocnicze:

1. liczby typów zaczepów transportowych,
2. liczby typów zawiesi transportowych (segregator aktów prawnych).

W przypadku kryterium liczby typów zaczepów skala ocen przedstawia się następująco:

4° - jeden typ zaczepów w elementach,

3° - dwa typy zaczepów w elementach,

2° - trzy typy zaczepów w elementach,

1° - cztery lub więcej typów zaczepów w elementach, w przypadku zaś kryterium liczby typów zawiesi:

4° - jeden typ stosowanych zawiesi,

3° - dwa typy stosowanych zawiesi,

2° - trzy typy stosowanych zawiesi,

1° - cztery lub więcej typów stosowanych zawiesi (promocja 3 w 1).

Do ustalenia stopnia technologiczności według kryterium jednorodności podwieszania elementów przyjmuje się współczynniki uwzględniające zróżnicowanie wartości obu kryteriów pomocniczych. W przypadku kryterium liczby typów zaczepów przyjmuje się współczynnik wartości 0,33, zaś w przypadku kryterium liczby typów zawiesi współczynnik o wartości 0,67. W razie konieczności usunięcia (wycięcia) zaczepów transportowych ocenę wyników obniża się o 1°.