Koordynacja modularna

Koordynacja obejmuje przede wszystkim elementy produkowane masowo zwłaszcza te, które w zestawieniu z innymi elementami nie nadają się do przycinania lub sztukowania, np. belki stropowe, płyty, okna itp.
Podstawę koordynacji wymiarowej stanowi tzw. moduł podstawowy M (równy 10 cm), ustalony przez porozumienia międzynarodowe (program uprawnienia budowlane na komputer).
Do ujęcia wycinka przestrzeni w budownictwie z reguły stosowany jest prostokątny odniesienia, tj. układ trzech prostopadłych do siebie płaszczyzn, wyznaczonych kolejne pary prostopadłych do siebie osi współrzędnych x, y i z.

Koordynacji modularnej podlegają te wymiary elementów budowlanych, które decydują  położeniu względem sąsiednich. Elementy konstrukcji budynków powinny być odnoszone do osi modularnych z uwzględnieniem możliwości wykorzystania elementów hodowlanych jednakowych typów i wymiarów, zarówno dla elementów środkowych, JŁ£ : skrajnych, a także w budynkach o różnych układach konstrukcyjnych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wiele elementów budowlanych produkowanych przez poszczególne zakłady znajduje zastosowanie w różnych rodzajach budownictwa, co wymaga ich masowej produkcji. Podstawę produkcji masowej i wielkoseryjnej stanowią: unifikacja, typizacja elementów i detali, zapewniające osiągnięcie wysokiej efektywności ekonomicznej oraz efektywności procesów ich wytwarzania.
Pojęcia unifikacji, typizacji i normalizacji są zbliżone. Różnica polega przede wszystkim la. zakresie i charakterze ograniczeń, które wprowadzają, oraz na stopniu hierarchicznej. Zarówno zunifikowane, stypizowane, jak i znormalizowane wyroby, czynności itp. mają na obszarze swojego oddziaływania klauzulę uprzywilejowania, i niekiedy imperatywu.
Unifikacja oznacza ujednolicenie parametrów, rozwiązań, wymagań itp.; może być przeprowadzana w granicach dowolnego regionu, a także w skali międzynarodowej, i podejmować np. normy i warunki techniczne dla projektowania (uprawnienia budowlane).

Normalizacja

Typizacja polega na wyborze typów spośród istniejących obiektów podobnej kategorii Lr na tworzeniu nowego typu mającego z góry założone, zunifikowane, najczęściej wysypujące cechy. Projekt typowy oznacza opracowanie projektowe nadające się do zastosowania, które ma cechy nowoczesności i postępowości oraz odpowiednie #* określonych warunkach) walory ekonomiczne (program egzamin ustny).
Typizacja narzuca projektantowi pewne ograniczenia, zmuszające niekiedy do stosowana rozwiązań odbiegających od teoretycznego optimum. Zakres tych ograniczeń być jak najmniejszy, a ich celowość powinny potwierdzać przewidywane konkretney. Optymalne ustawienie realizacji inwestycji polega na uzgodnieniu kierunku postępu scenicznego w projektowaniu z kierunkami rozwoju i możliwościami produkcyjnymi. T: hamujące postęp techniczny działanie typizacji powinno być możliwie najmniejsze.

Normalizacja jest działalnością porządkującą, polegającą na upraszczaniu i precyzowaniu charakterystyki wyrobów i czynności (opinie o programie). Prowadzi ona do powstawaniu norm, które przenoszą do praktyki rozwiązania optymalne w danych warunkach i danym czasie oraz ustalają uzasadnione technicznie i ekonomicznie wymagania i sposoby sprawdzania.
Celem stworzenia podstaw unifikacji i integracji rozwiązań projektowych, umożliwienia wymiennego stosowania poszczególnych asortymentów w różnych działach budownictwa, zapewnienia warunków przemysłowej i wielkoseryjnej produkcji elementów budowlanych, a także pośrednio Unifikacji urządzeń technologicznych potrzebnych do ich wytwarzania, transportu i montażu - przyjęto w kraju pewne ustalenia unifikacyjne (segregator aktów prawnych).

Rozciągają się one na przeznaczone do powszechnego stosowania rozwiązania:
- systemów konstrukcyjno-montażowych budownictwa,
- budynków i ich segmentów,
- ustrojów budowlanych,
- elementów konstrukcji, wykończenia i wyposażenia budynków,
- węzłów konstrukcyjnych i detali budowlanych,
- układów funkcjonalnych (promocja 3 w 1).

Nie są wykluczone możliwości odstępstw od reguł unifikacji w razie specyficznych wymagań oraz projektowania budynków przewidzianych do realizacji metodami tradycyjnymi.