Koordynacja modularna

Zanim jednak przejdziemy do określenia istoty proponowanej metody, należy w tym miejscu przedstawić przeprowadzone studia i badania na przykładzie rozwiązań projektowych drobnowymiarowych elementów strunobetonowych dla budownictwa wiejskiego w celu uzyskania ogólnej orientacji (program uprawnienia budowlane na komputer). W pierwszym okresie opracowań typizacyjnych uzyskano podstawowy zestaw elementów oparty na zasadzie koordynacji modularnej dla trzech zasadniczych grup tematycznych budownictwa wiejskiego, tj. inwentarskiego, gospodarczego i mieszkalnego, umożliwiający wykonanie niemal wszystkich zestawów konstrukcji.

W sumie uzyskano 32 typorozmiary elementów. Tak duża stosunkowo liczba typorozmiarów budziła wątpliwości, czy będzie możliwe uruchomienie ich produkcji masowej na skład, bez obawy o zbędne nadwyżki produkcyjne. Po dalszej analizie okazało się, że niestety przy tylu typorozmiarach możliwa będzie jedynie kontynuacja produkcji na starych zasadach, a mianowicie tylko w oparciu o każdorazowe zlecenia inwestorskie, a nie skład (program uprawnienia budowlane na ANDROID). To zadecydowało o konieczności dalszych poszukiwań unifikacyjnych, w wyniku których udało się zredukować początkową liczbę typorozmiarów z 32 do 10.

Ze względu na dość znaczną rozpiętość niektórych parametrów projektowych (głównie obciążeń użytkowych) oraz dla zachowania możliwości masowej produkcji elementów na skład z przeznaczeniem dla anonimowego odbiorcy, zdecydowano pozostawić maksymalne przekroje poprzeczne elementów.

Przy badaniu kompletności zestawów konstrukcyjnych pod względem możliwości swobody kształtowania przestrzennego budynków jak również możliwości ich realizacji w założeniu i oparciu o tę samą sumaryczną ściśle określoną powierzchnię użytkową okazało się, iż ilości identycznych elementów liczone w sztukach muszą być w obu przypadkach te same.
W efekcie przeprowadzonej analizy uzyskano zestaw zunifikowanych 10 typów elementów (uprawnienia budowlane). Z przedstawionych w tablicy danych wynika, że po przeprowadzeniu unifikacji elementów konstrukcyjnych i uzyskaniu zamiast pierwotnych 32 typorozmiarów tylko 10 - poważnie wzrosło ogólne zużycie materiałów oraz koszty z tym związane, natomiast robocizna zmalała nieproporcjonalnie do zredukowanej ilości typorozmiarów, wykazując obniżkę tylko o ok. 11%.

Poprzeczne przekroje elementów

Oczywiście nie było mowy o pozostawieniu tego stanu rzeczy (program egzamin ustny). Przeprowadzono zatem dalszą analizę typizacji, w wyniku której zmieniono pierwotną koncepcję, wychodząc z założenia, że z uwagi na znacznie lepsze wykorzystanie nakładów materiałowych należy zastosować podział przekrojów poprzecznych elementów, z których można będzie w zależności od potrzeb składać żądane wielkości przekrojów.

Wykonano więc ponowne projekty zestawów konstrukcyjnych w założeniu podziału przekrojów poprzecznych elementów (opinie o programie). W wyniku tego opracowania uzyskano zestaw. Otrzymano ostatecznie 13 typorozmiarów elementów. Z porównania zestawów wynika, że można uzyskać tę samą powierzchnię użytkową określonych budynków, lecz przy zupełnie różnych nakładach materiałowych i finansowych. Jest to ważne spostrzeżenie dla wszelkich poczynań unifikacyjnych. W przypadku bowiem zastosowania elementów konstrukcyjnych o maksymalnych przekrojach poprzecznych zużycie materiałów - betonu i stali strunowej - jest prawie trzykrotnie wyższe, niż przy zastosowaniu elementów o składanych przekrojach poprzecznych (segregator aktów prawnych).

To samo dotyczy nakładów robocizny, koniecznej dla wyprodukowania elementów, które w pierwszym przypadku są przeszło dwukrotnie wyższe.
Wynika stąd następne spostrzeżenie, że wraz ze wzrostem ogólnej masy materiałowej wzrasta również ilość robocizny związanej z koniecznością przetworzenia zwiększonej masy.

Mamy tu zatem do czynienia z odpowiednio wielkim nakładem środków społecznych, które najogólniej rozgraniczyć można na dwa czynniki, a mianowicie materiały i robociznę (promocja 3 w 1).