Korozja betonu

Ze względu na to, że zjawisko korozji betonu nigdy niemal nie występuje w czystej postaci, Moskwin [43] podaje następującą praktyczną klasyfikację korozji, dzieląc ją na trzy typy:
- to korozja powodowana przez wodę o małej przemijającej twardości, stykającą się z powierzchnią budowli betonowej lub przesiąkającą przez nią (program uprawnienia budowlane na komputer). Występuje wtedy agresywność ługująca: wypłukiwanie z betonu składników spoiwa łatwo rozpuszczalnych w wodzie miękkiej.
- to korozja będąca wynikiem reakcji pomiędzy składnikami cementu a związkami agresywnymi rozpuszczonymi w wodzie. Reakcje mają najczęściej charakter podwójnej wymiany, przy czym w cemencie ulega jej najczęściej kation (składnik zasadowy). Najczęściej będzie to agresja magnezowa.

Składnikiem ulegającym wymianie jest tu magnez, który w składnikach cementu zastępuje wapń, co obniża wytrzymałość betonu i prowadzi nieraz do jego zniszczenia (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Należy tu także korozja kwasowęglowa. Dwutlenek węgla (CO..), a ściśle kwas węglowy, zamienia wapień CaC03 na rozpuszczalny w wodzie i wymywalny kwaśny węglan wapniowy Ca(HCO)2.
Produkty reakcji bądź są potem wypłukane i uniesione przez wodę, bądź pozostają zamiast części spoiwa na miejscu, tworząc bezpostaciową masę, nie mającą własności wiążących (uprawnienia budowlane).

III - obejmuje korozję polegającą na tworzeniu się i osadzaniu w porach betonu nierozpuszczalnych w wodzie kryształków soli, w których powstające ciśnienia wewnętrzne przenoszą się na beton, prowadząc do powstawania w nim dużych naprężeń wewnętrznych i do rozsadzania betonu. Agresja ta jest zwykle wtedy siarczanowa.
W wodzie morskiej korozja najczęściej jest mieszana, występują wszystkie trzy typy korozji jednocześnie z przewagą typu III (program egzamin ustny).

Jakość betonu

Moskwin na podstawie analizy wyników wielu prac badawczych doszedł do wniosku, że w betonie poddanym przez wiele lat działaniu wody morskiej różne typy korozji występują równocześnie w różnych częściach betonu w zależności od ich położenia względem poziomu wody i powierzchni betonu oraz od jakości betonu (opinie o programie).
Sole rozpuszczone w wodzie morskiej (szczególnie chlorki i siarczany magnezu) są szkodliwe dla zawierających wiele wapna cementów portlandzkich, stanowiących spoiwo betonów i zapraw. Łącząc się z wapnem wchodzącym w skład cementu lub wydzielającym się przy jego wiązaniu, chlorki magnezu tworzą sole łatwo rozpuszczalne w wodzie, które potem wypłukiwane są przez dyfuzję lub mechaniczne działanie wody; siarczany zaś tworzą z wapnem gips lub sól Candlota 3Ca0’AL;>CV3CaS01-30H20 (siarczanogliniany), które krystalizując pęcznieją i rozsadzają najbardziej zwarte betony (tzw. bakcyl cementowy).

Podobnie niszczące skutki wywołuje działanie wody morskiej na cementy glinowe, z tym tylko, że zachodzące przemiany są powolniejsze (segregator aktów prawnych).
Mała natomiast zawartość wapna w cemencie może być korzystna, bowiem niektóre sole zawarte w wodzie morskiej zapobiegają dyfuzji wapna, tworząc nierozpuszczalne węglany, zatykające pory w betonie i powstrzymujące w ten sposób postęp niszczenia.

Skuteczność tego działania zależy jednak od warunków powstawania węglanów, które tylko wtedy wystąpią w postaci kryształków kalcytu, doskonale przylegających do cząstek mineralnych zaprawy czy betonu i wypełniających pory, jeżeli powstaną ze słabych koncentracji wapna (poniżej 0,5 g CaO na litr wody). Takie stężenia zaś możliwe są tylko przy cementach o małej zawartości wapna. Z tych względów w budowlach morskich wskazane jest stosowanie dwu rodzajów cementu: o małej zawartości wapna i o małej zawartości glinu (poniżej 4%) (promocja 3 w 1).

Ubogie w wapno są cementy żużlowe, z żużlu wielkopiecowego, one też najbardziej nadają się do stosowania w wodzie morskiej, przy czym należy jednak unikać żużli z rud manganowych i żużli kwaśnych. Można również poprawić odporność cementu portlandzkiego na działanie wody morskiej przez dodanie cementu krzemowego, rudowego lub pucolany.