Koszt utrzymania i napraw

Ogólnie można stwierdzić, że w przeliczeniu na rok użytkowania 1 km drogi nawierzchnie bitumiczne wymagają wykonania większej ilości napraw niż nawierzchnie betonowe. Jednak koszt naprawy i konserwacji nawierzchni betonowej, zwłaszcza w przypadku konieczności uciążliwego wycinania uszkodzonych miejsc, jest dość znaczny, a pielęgnacja wykonanych napraw kosztowniejsza niż w nawierzchniach bitumicznych (program uprawnienia budowlane na komputer). Trzeba jednak stwierdzić, że przy należycie wykonanej nawierzchni betonowej konieczność napraw powstaje rzadko.

Biorąc to pod uwagę, można przyjąć, iż koszt napraw i utrzymania nawierzchni betonowej stanowi 50-80% tychże kosztów innych rodzajów nawierzchni. Potwierdzają to zresztą w pełni doświadczenia na wykonanych u nas odcinkach nawierzchni betonowych. Potwierdzają to również dane z innych krajów, np.:
- prof. Babkow ocenia, iż wr Związku Radzieckim koszt utrzymania nawierzchni betonowej jest niższy niż koszt utrzymania nawierzchni asfaltobetonowej 1),
- w Stanach Zjednoczonych ocenia się koszt utrzymania jednej mili nawierzchni betonowej na 162 dolary, asfaltobetonowej zaś na 221 dolarów 2).

Podstawowymi składnikami kosztów ruchu pojazdów mechanicznych są:
a) zużycie paliwa,
b) zużycie opon,
c) zużycie samochodu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Stosunek zużycia paliwa na nawierzchniach betonowych do zużycia paliwa na nawierzchniach bitumicznych typu betonowego wynosi 1 :24, a stosunek zużycia ogumienia wyraża się jak 1:1,05. Na zużycie samochodu, a zwłaszcza jego podwozia, bardziej decydujący wpływ ma równość nawierzchni niż jej rodzaj, a zatem przy jednakowym stanie analizowanych trzech rodzajów nawierzchni zużycie samochodu powinno być jednakowe. Sumując powyższe można stwierdzić, iż koszt ruchu na nawierzchni betonowej jest najniższy (uprawnienia budowlane).

Odporność nawierzchni betonowych

Możliwości stopniowego wzmacniania nawierzchni (program egzamin ustny). Bardzo ważną rolę przy masowej rozbudowie i modernizacji sieci dróg odgrywa możność stopniowego wzmacniania nawierzchni w miarę wzrostu natężenia ruchu i ciężaru pojazdów mechanicznych, jak również w miarę wzrostu szybkości ruchu pojazdów. Pod tym względem pierwszeństwo należy oddać nawierzchniom bitumicznym, których nośność możemy zwiększać stopniowo przez pogrubianie, nawierzchnię betonową zaś bez względu na natężenie ruchu trzeba wykonać od razu w całej grubości (opinie o programie). Taki stan rzeczy powoduje konieczność inwestowania w czasie budowy nawierzchni betonowej większej ilości środków finansowych i materiałowych.

Możliwości materiałowe. Zużycie materiałów na budowę nawierzchni ma charakter masowy, stąd też istotne znaczenie ma szukanie możliwości zmniejszania ich zużycia, a tym samym obniżenia kosztów transportu. Proste obliczenia prowadzą do wniosku, iż na nawierzchnie betonowe zużywa się ilościowo najwięcej materiałów: nawierzchnia asfaltobetonowa - 0,69 t/m2, smołobetonowa - 0,70 t/m2, betonowa - 0,80 t/m2. Z porównania danych wynika, że do budowy nawierzchni betonowych używa się materiałów wyłącznie pochodzenia krajowego, a jeśli chodzi o kruszywo naturalne, tj. piaski, żwiry i pospółki, jest ono przeważnie miejscowego pochodzenia (segregator aktów prawnych).

Porównując zużycie na 1000 m2 materiałów deficytowy ch, takich jak asfalt, smoła, cement, mączka i grysy granulowane, stwierdza się znacznie większe zużycie kruszywa szlachetnego (wypełniacz + grysy granulowane) w nawierzchniach bitumicznych, natomiast w nawierzchniach betonowych znacznie większe zużycie materiałów wiążących. Odporność nawierzchni na działanie ruchu. Nawierzchnie betonowe wykazują znaczną odporność na działanie ruchu, a w szczególności bardzo dużą nośność i małą ścieralność.

Odporność nawierzchni betonowych na działanie obciążenia skupionego można porównawczo scharakteryzować wartością współczynnika reakcji podłoża k J) (promocja 3 w 1).
Nawierzchnie betonowe wykazują również dużą odporność na ścieranie. Szczegółowe badanie nawierzchni betonowej na trakcie poznańskim na odcinku od 114 do 140 km wykazały, iż w okresie 6-7 lat nawierzchnia ta uległa starciu przeciętnie o 0,61 mm rocznie, co można uznać za nieznaczne.