Koszt własny produkcji

W następnych 10-15 latach w przemyśle żelbetu prefabrykowanego zajdą w ZSRR dalsze znaczne zmiany jakościowe i strukturalne. Zmiany te będą związane przede wszystkim z obniżeniem masy konstrukcji budowlanych. Chodzi to, że bez względu na liczne cenne budowlane eksploatacyjne właściwości nie można uważać żelbetu za idealny materiał konstrukcyjny. Główna jego wada to duża masa objętościowa wyrobów z betonu zwykłego, 4-6 razy przewyższająca masę analogicznych metalowych i drewnianych wyrobów i elementów konstrukcyjnych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ta wada żelbetu prefabrykowanego staje się tym bardziej odczuwalna, im dalej trzeba przewozić gotowe wielkowymiarowe i ciężkie wyroby z miejsca produkcji na miejsce ich montażu. Jednocześnie sposób montażu także stanowi istotny czynnik w ocenie efektywności wdrażania żelbetu prefabrykowanego, który przy nieprzestrzeganiu tych dwóch czynników (minimalny transport i wysoko zmechanizowany montaż) staje się dużo droższy od monolitycznych konstrukcji żelbetowych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wreszcie o efektywności prefabrykowanego żelbetu decyduje mała pracochłonność jego masowego przemysłowego wytwarzania na wysokowydajnych technologicznych liniach dużych wyspecjalizowanych zakładów (do 1,5-2 roboczodniówek na 1 m³ wyrobów). Koszt własny produkcji w takich zakładach jest przeciętnie o 1/3 mniejszy niż w małych oddziałach i zakładach (uprawnienia budowlane).

Żelbet prefabrykowany

Stopniowo, przypuszczalnie, będzie zmniejszał się udział stosowania prefabrykowanego żelbetu w takich konstrukcjach, jak szkielety budynków wielokondygnacyjnych, przekrycia o dużej rozpiętości, fundamenty, a udział niektórych rodzajów płyt ściennych i stropowych w ogólnej produkcji wyrobów prefabrykowanych z tego materiału wzrośnie (program egzamin ustny). Według prognoz, w najbliższych 12-15 latach większą część żelbetu prefabrykowanego będzie się stosować w budownictwie nieprodukcyjnym, podczas gdy w budownictwie gmachów i budowli o przeznaczeniu produkcyjnym zapotrzebowanie na niego zmniejszy się (w 1975 r. stosowano tu ponad 40% prefabrykowanych konstrukcji).

Zmniejszenie zakresów stosowania prefabrykowanych konstrukcji żelbetowych - uwarunkowane wdrażaniem lekkich konstrukcji stalowych, cienkościennych konstrukcji siatkobetonowych o wysokiej wytrzymałości i innych konstrukcji - doprowadzi do pewnego zmniejszenia zapotrzebowania na żelbet prefabrykowany w robotach budowlano-montażowych, jednak absolutne wielkości produkcji i stosowania tego materiału w budownictwie będą nadal szybko wzrastać. Stale będzie zwiększać się także udział prefabrykowanych wyrobów i konstrukcji z betonów lekkich (opinie o programie).

W 1970 r. średnia wytrzymałość na ściskanie betonów zwykłych była równa mniej więcej 25 MPa, a betonów lekkich - nieco powyżej 10 MPa. Stałe polepszanie jakości surowca wyjściowego i materiałów, udoskonalanie technologii, wdrażanie nowych metod produkcji i sprzętu oraz szereg innych zabiegów, realizowanych w branży, pozwolą w ciągu następnego dwudziestolecia doprowadzić w Związku Radzieckim wskaźniki średniej wytrzymałości zwykłych i lekkich betonów odpowiednio do 32 i 18 MPa (segregator aktów prawnych). Równolegle ze zwiększeniem wskaźników wytrzymałościowych i polepszeniem jakości wyrobów z lekkich betonów (w tym z wypełniaczami porowatymi) będzie wzrastać również ich udział w ogólnej wielkości produkcji żelbetu prefabrykowanego.

Zwiększenie wytrzymałości betonu do 80 MPa i wyżej pozwoli średnio o 20% zmniejszyć jego zużycie przy produkcji prefabrykowanych elementów konstrukcji, przenoszących duże obciążenia (promocja 3 w 1). Z betonów o dużej wytrzymałości (klasy 60-80) przeważnie będzie się wytwarzać elementy liniowych konstrukcji nośnych, jak również cienkościenne płyty i sklepienia, długie płyty dachowe i stropowe itp.