Kotwie

Płytę denną doku zakotwiono tu za pomocą ok. 500 żelbetowych kotwi krzyżowych pokazanych na rysunku 1.124 rozmieszczonych pod dnem doku w odstępach poprzecznych od 4,10 m do 5,35 m, a wzdłużnych3 i 6 m. Jako ściągi zastosowano kable stalowe 0 46 mm, pokryte 7 warstwami powłoki antykorozyjnej. Podobnie jak poprzednio każdy ściąg sprężono siłą 105 tys. kG. Głowice ściągów (program uprawnienia budowlane na komputer). Kotwie zapuszczano za pomocą wibratorów wgłębnych z zastosowaniem wpłukiwania (do 4 wibratorów na kotew).

Przekrój innego doku lekkiego zakotwionego za pomocą zwykłych pali wbijanych, dok lekki zakotwiony za pomocą filarów na kesonach.
Jak już wspomniano, doki lekkie można także stosować, gdy zapewni .się trwałe obniżenie poziomu wody. Nazywane bywają one dokami lekkimi „odciążonymi”. Odciążenie to może być całkowite, gdy poziom wody jest trwale obniżony poniżej spodu płyty dennej doku, lub częściowe, gdy dopuszcza się od spodu płyty określony, lecz obniżony wypór, który jednak równoważy znacznie zmniejszony ciężar płyty dennej lub całego doku (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

„Powodzenie takiego rozwiązania zależy jednak” - jak pisze jeden z wybitnych inżynierów amerykańskich, omawiając dok lekki odciążony „od właściwego zaprojektowania systemu odwodnienia, dokładności oceny przepuszczalności gruntu [otaczającego dok], staranności w doborze materiału, który ma podścielać płytę denną doku i leżeć poza jego ścianami oraz od doboru urządzeń i wydajności stacji pomp” (uprawnienia budowlane)..

Największy dok

Środkami, które mogą być tu zastosowane, są bądź dreny lub inne przewody pod płytą lub w płycie (rys. 1.118a) obniżające poziom wody w otoczeniu doku, bądź-studnie o tym samym działaniu. Woda z drenów i studni odprowadzana jest albo do głównej studni zbiorczej doku, skąd odprowadzają ją dalej pompy dokowe, albo wprost gdzieś na zewnątrz doku, np. do basenu (program egzamin ustny).
Niekiedy wodę ze studni odprowadza się lewarami do komory doku - lewary te działają, gdy jest ona pusta, a w razie napełnienia jej przestają stopniowo działać, ale wówczas wzrastający ciężar wody w komorze równoważy wzrastający wypór, tak że dokowi nie zagraża niebezpieczeństwo wyłamania dna. W rozwiązaniu tym może być niebezpieczny etap odwrotny - osuszania komory, a to dlatego, że opadanie poziomu wody gruntowej jest tu zwykle powolniejsze niż opadanie poziomu wody w komorze. W pewnym momencie wypór przejściowo może przeważyć ciężar płyty i wody w komorze i spowodować wyłamanie dna (opinie o programie).

W tym rozwiązaniu zatem należy dobrze skoordynować prędkość opadania wody w komorze doku z opadaniem wody gruntowej, co czasem może wymagać zbyt dużego przedłużenia czasu osuszania komory. Z tych względów sposób ten, jakkolwiek zdawałoby się prosty i działający niejako automatycznie, nie jest godny zalecenia.
Największy dok omawianego typu zbudowano w latach 1971-1972 w Sparrows Point koło Baltimore (St. Zjednoczone), z przeznaczeniem go do budowy statków o nośności 300 000 t. Jego przekrój pokazano na rysunku 1.128, na którym podane są również jego wymiary poprzeczne (segregator aktów prawnych).

Długość użyteczna komory wynosi ok. 365 m. Płyta denna doku jest cienka (ok. 1,20 m) i podzielona szwami wzdłużnymi i poprzecznymi na prostokątne części o wymiarach ok. 12X18 m (w 7 pasach wzdłużnych). Pod dnem ułożono 90 cm żwirową warstwę filtrującą na 30 cm podkładzie z piasku. W warstwie filtrującej założono system porowatych rur drenujących o średnicy 20 cm, układanych prostopadle do osi doku co ok. 9 m i na końcach zaczopowanych betonowymi korkami (promocja 3 w 1).