Krótkie odcinki czasu

Plany tygodniowo-dobowe powinny być opracowane bardzo szczegółowo i wnikliwie i obejmować wszystkie ogniwa organizacyjne. Podstawą planowania tygodniowo-dobowego jest doba. Tak szczegółowy podział zadań produkcyjnych zapewnia codzienne wykonanie planów, a co za tym idzie, wykonanie planów w dłuższych okresach czasu (w ciągu tygodnia i miesiąca) (program uprawnienia budowlane na komputer).
Wskutek podziału zadań na tak krótkie odcinki czasu, wykonanie planów operatywnych będzie zapewnione jedynie wówczas, gdy planowanie tygodniowo-dobowe obejmuje również produkcję pomocniczą, wykonywaną przez odrębne przedsiębiorstwa oraz czynniki usługowe (np. przewóz materiałów).
Planowanie tygodniowo-dobowe, jako forma planowania terenowego, jest bardziej skuteczne niż planowanie miesięczno- -tygodniowe, gdyż umożliwia przyjęcie bardziej realnych założeń organizacyjnych - pełną realizację zadań w ciągu doby oraz przyśpiesza postęp techniczny na placach budów (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Ten rodzaj planowania jest trudniejszy do realizowania i stosowanie go wymaga spełnienia następujących warunków:
Planowanie tygodniowo-dobowe powinno być stosowane jedynie na tych budowach, na których są zapewnione środki łączności (gońcy, telefony itp.). Łączność umożliwia skuteczną i natychmiastową pomoc ze strony przedsiębiorstwa przy realizacji zadań dziennych oraz usprawnia ich kontrolę. Prawidłowa łączność gwarantuje system dyspozytorski (uprawnienia budowlane).
Planowanie tygodniowo-dobowe jest możliwe tylko wówczas, gdy budowa zaopatrzona jest we wszystkie środki produkcji, lub gdy istnieje całkowita pewność otrzymania tych środków (materiału, sprzętu maszyn) w ciągu planowanego tygodnia.
Planowanie tygodniowo-dobowe powinno być oparte na organizacji budowy, a w szczególności na harmonogramie ogólnym. Terminy wynikające z ogólnego harmonogramu budowy pozostają niezmienne w całym okresie realizacji zarówno w odniesieniu do całego obiektu, jak i w odniesieniu do poszczególnych kategorii robót (np. ziemnych, betonowych itp.). Planowanie tygodniowo-dobowe może nieco odbiegać w czasie wykonywania poszczególnych robót od harmonogramu, lecz w razie powstania różnic wyciąga się odpowiednie wnioski i natychmiast mobilizuje środki potrzebne do ukończenia zadań w terminach przewidzianych harmonogramem (program egzamin ustny).

Pytania testowe

Brygady powinny pracować w stałym składzie, a front robót dla brygad powinien być tak duży, aby nie powstawały nawet najmniejsze zahamowania wydajności pracy. Majstrom przydziela się odpowiednie ilości brygad w celu stałej z nimi współpracy, przy czym każda brygada powinna mieć określone zadanie, za wykonanie którego przyjmuje na siebie pełną odpowiedzialność (opinie o programie).
Podstawą do opracowania planu tygodniowo-dobowego są:
1) projekt organizacji robót i warunki techniczne (ew. karty technologiczne) wykonania robót;
2) plan miesięczny, opracowany w jednostkach rzeczowych i wartościowych, w oparciu o harmonogramy szczegółowe oddzielnych obiektów;
3) dokładne kosztorysy lub przedmiary robót w poszczególnych masowych asortymentach i ustalone średnie ceny dla każdego rodzaju planowania robót;
4) mobilizująca, ale realna ocena środków produkcji, będących w dyspozycji kierownictwa robót (kadry, materiały, sprzęt itp.): do planu tygodniowo-dobowego nie można włączać robót, które nie mają zapewnionych środków produkcji (segregator aktów prawnych);
5) ustalone zdolności produkcyjne i środki produkcyjne podwykonawców;
6) wytyczne zawarte we wskaźnikach, uwzględniających planowe podnoszenie wydajności pracy drogą polepszania organizacji i metod pracy oraz zwiększania stopnia mechanizacji robót.
Co czwartek majstrowie każdej specjalności (włączając w to i produkcję pomocniczą, np. roboty instalacyjne) odbywają w miejscu pracy, w godzinach przedpołudniowych, naradę — z każdą brygadą swych grup roboczych. Na naradzie tej zostają ustalone ilości robót, które każda brygada zobowiązuje się wykonać w ciągu następnego tygodnia (promocja 3 w 1).