Krystalizacja minerałów

Krystalizacja minerałów w próbkach trzech serii okazała się dobra, rozmieszczenie kryształów - równomierne, choć zaobserwowano strefowe skupienia alitu w belitowych klinkierach serii II i III. Alit z reguły krystalizował w postaci sześciobocznych słupków i płytek, belit zaś tworzył kryształy okrągłe (program uprawnienia budowlane na komputer).

Obecność zwiększonej zawartości tlenków żelaza i magnezu oraz alkaliów nie wpływa ujemnie na krystalizację minerałów klinkierowych, a średni wymiar kryształów alitu, określony na podstawie badań w cieczach imersyjnych, mieści się w granicach 20-MO p.m. Klinkier zawierający kryształy alitu o wymiarze 20-40 (j.m wyróżnia się największą aktywnością hydrauliczną [12].

Przy badaniu polerowanych szlifów w odbitym świetle widoczna jest zarówno jasna, jak i ciemna pryzmatyczna substancja wypełniająca (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Oba te składniki różnią się zdolnością odbicia światła. Jasna substancja wypełniająca, o wyższej zdolności odbicia, składa się z glinożelazianów wapnia o wysokim współczynniku załamania oraz ze szkła silnie wzbogaconego żelazem. Ciemną, pryzmatyczną substancję wypełniającą o mniejszej zdolności odbicia tworzy glinian trójwapniowy (zawartość jego w badanych klinkierach jest nieznaczna) i szkło klinkierowe, które nie zdążyło wykrystalizować się z powodu szybkiego chłodzenia.

Określenie składu faz glinożelazianowych. Jak wykazano w pracy [13], przy wypalaniu mieszanin o jednakowej obliczeniowej zawartości fazy glinożelazianowej i C3A, ale różniących się składem fazy glinożelazianowej (C6A2F, C4AF, C(iAF2 i C2F), zawartość wolnego wapna wzrastała w miarę zwiększenia ilości Fe203 w spiekach. Najpełniej wiązało CaO przy wypalaniu mieszanin z glinożelazianami wapniowymi o dużym module glinowym (C6A2F) (uprawnienia budowlane). Jednakże w pracy P.P. Budnikowa i Z.B. Entina pt. „O mechanizmie i procesie powstawania alitu przy spiekaniu klinkieru” opisano glinożelaziany wapnia w zestawach syntetycznych; ich zawartość wynosiła do 30% i więcej. Autorzy niniejszego rozdziału badali mieszaniny surowcowe zawierające do 22% glinożelazianów wapnia. Celem badań było określenie składu faz glinożelazianowych i ustalenie jego wpływu na proces powstawania klinkieru.

Skład roztworu stałego fazy glinożelazianowej wyraża się wg Midglye’a następująco: Cao • (Fe7; Al^Oj. Dla klinkierów serii I skład fazy glinożelazianowej wyraża się wzorem C6AF2, a dla klinkierów serii II i III - wzorem C4AF (program egzamin ustny).

Rozmieszczenie tlenku żelazowego

Tak więc, faza glinożelazianowa klinkierów serii I stanowi roztwór stały, wzbogacony w żelaziany. W tych roztworach stałych występuje mniej tlenku glinowego niż w glinożelazianie czterowapniowym, dlatego nadmiar jego powinien utworzyć dodatkową ilość glinianu trójwapniowego. Potwierdzają to wyniki chemicznej analizy fazowej.
Wzbogacanie fazy glinożelazianowej tlenkiem żelazowym wpływa dodatnio na proces powstawania klinkieru (opinie o programie).
Rozmieszczenie tlenku żelazowego w fazach klinkierowych. Jak wcześniej zaznaczono, klinkiery serii I i II zawierają zwiększoną ilość tlenku żelazowego, co wywiera korzystny wpływ na strukturę tego klinkieru i na właściwości uzyskanych cementów (segregator aktów prawnych).

Wiadomo z pracy [14], że na powstawanie struktury klinkieru duży wpływ wywiera tlenek żelazawy, tworzący się w wyniku termicznej dysocjacji Fe203, gdyż właśnie FeO rozpuszcza się w sieci krzemianów z utworzeniem stałego roztworu pierwszego rodzaju. W świeżo wypalonych klinkierach serii I i II nie wykryto jednak tlenku żelazawego. Przy petrograficznym badaniu klinkierów alitowych nie wyróżniono resorbowanych kryształów alitu, nie stwierdzono zatem rozkładu C3S na C2S i CaO, co według opinii autorów pracy [15] jest nieuchronne przy rozpuszczaniu się FeO w sieci alitu (promocja 3 w 1).

Poza tym wiadomo, że tlenek żelazawy może tworzyć roztwór stały z krzemianem dwuwapniowym. Analiza fazowa klinkierów serii I i II, przeprowadzona metodą wyciągu w kwasie borowym, nie wykazała jednak obecności tego tlenku; stosowano reakcję jakościową na jon Fe3+ (tiocyjanian amonowy).